नेपाल छोडेर होइन, नेपालमै केही गर्ने अभियान थालौं !
नेपाल छोडेर होइन, नेपालमै केही गर्ने अभियान थालौं !
आज नेपाल छोडेर विदेशमा श्रमिक बनेकाहरु ५० लाख नाघिसक्यो । उसले पनि आफ्नी श्रीमतीलाई स्वदेशमै केही गराउन अनेकौँ खर्च गर्यो तर बुढी विदेशको कुरा गरी थुक निल्ने मात्रै । स्वदेशमा व्यापार गराउन उसले रु ५०लाख खर्च गरिसक्यो । श्रीमतीले कहिल्यै कोरोनाको लकडाउन त कहिल्यै २०७२को महाभूकम्पको बहानामा सबै सम्पत्ति नाश पारी । फेरि विदेश जान २० लाख लिएर दलाललाई बुझाएको १ वर्षपछि ऋणैऋण भएर डामाडोल भएको विजयको हालत अहिले धेरै खराब छ । विजयले यही मेसोमा हिसाब गर्यो कि यसरी म एक जनाको १ करोड जति स्वाहा भइसक्यो । त्यही पैसाले स्वदेशमै केही गर्ने जमर्को गरेका भए सुन फल्नेमा दुईमत छैन तर यति सारो किन सबै युवाहरुलाई पश्चिमा समाज अनि खाडीको मोह ? उसले बुझ्नै सकेन ।
यो त विजयको प्रतिनिधि घटना मात्रै हो । माथिका कुरालाई आधार बनाई प्रति व्यक्ति विदेश जान गरिने खर्चको आधारमा ५० लाख व्यक्तिले यसरी कति स्वदेशी पैसा खत्तम पार्यो ? स्टाटिस्टिकल डाटा प्रस्तुत गरेको छु । त्यसको हिसाब खुल्स्त हेर्नुहोला, तथ्याङ्कले यही भन्छ । र त्यो खर्बोँको पैसा स्वदेशमा मात्र लगानी गरेका भए हाम्रो देश नेपाल विश्वकै सामु आफ्नो खुट्टामा उभिएको देश बन्नेमा र कायापलट हुनेमा दुईमतै छैन । किनकि हाम्रो देशमा प्रशस्त लगानीका सम्भावनाहरू छन् यसबारेमा पनि माथिका जसरी नै स्टाटिस्टिकल डाटाद्वारा लेखाजोखा गरेको छु ।
त्यसपछि यी सबै कुराहरुको आधारमा उचित शीर्षक दिएर एउटा सशक्त देशभक्ति कथा सिर्जना गरेको छु ।
विदेश पलायनको लागतः एक तथ्याङ्कीय लेखाजोखा
हालसम्म नेपालबाट लगभग ५० लाख युवा कामको खोजीमा विदेशिएका छन् । एक जना व्यक्तिले औसतमा १० लाख रुपैयाँ खर्च गरेको अनुमान गर्दा, कुल धनराशि यस्तो हुन्छः
५०,०००००×१,००००००=५०,०००,०००,०००,०००(५००खर्ब) यो औसतको हिसाबमा मात्र
अर्थात् ५०० खर्ब रुपैयाँ विदेश जान खर्च भएको छ । यो रकम नेपालको कुल गार्हस्थ्य उत्पादन (GDP) सँग तुलना गर्दा देशकै अर्थतन्त्रलाई कायापलट गर्न सक्ने ठूलो लगानी हुनसक्थ्यो ।
यदि यही ५० खर्बमात्रै नेपालमै लगानी भएको भए ?
नेपालको मुख्य आर्थिक क्षेत्रहरूमा यति मात्रामा लगानी सम्भव थियोः
कृषि र उद्योगः
१० खबमात्रै लगानी गरे कृषि प्रविधीकरण, सिंचाइ, मल कारखाना, तथा निर्यातमुखी उत्पादनले देश आत्मनिर्भर बन्न सक्थ्यो ।
ऊर्जा उत्पादन (जलविद्युत)ः
१५ खर्बमात्रै लगानी गर्दा ३०,००० मेगावाटभन्दा बढी बिजुली उत्पादन गर्न सकिन्थ्यो । नेपाल ऊर्जामा धनी देश बन्ने थियो ।
सञ्चार, सूचना प्रविधि (IT) र पर्यटनः
१० खर्बमात्रै लगानी गर्दा नेपाल IT हब बन्दै हजारौं युवालाई रोजगार दिन सकिन्थ्यो ।
पर्यटन क्षेत्रमा पूर्वाधार बनाए १० खर्ब लगानी गर्दा नेपाल विश्वकै उत्कृष्ट गन्तव्य बन्न सक्थ्यो ।
शिक्षा, स्वास्थ्य र पूर्वाधारः
१५ खर्बमात्रै लगानी भएमा गुणस्तरीय शिक्षा, अस्पताल, सडक, सार्वजनिक यातायात सुधार भई देशले चमत्कारीक प्रगति गर्ने थियो ।
’फर्क न सपूत’
विजय सानैदेखि संघर्षशील थियो । घरको आर्थिक अवस्था कमजोर भएकाले ऊ युवा उमेरमै दशौँ लाख खर्च गरेर विदेशियो । उसले श्रीमतीलाई नेपालमै व्यापार गर्न प्रेरित ग¥यो, लाखौं खर्च ग¥यो तर कहिले लकडाउन त कहिले महाभूकम्पको कारणले १ करोडजति डुब्यो । अन्ततः ऋणले डामाडोल विजय पुन ? विदेश पलायन हुन बाध्य भयो ।
(संघर्ष)
कतारको खाडिमा पसिना बगाउँदै विजय सोच्थ्यो, “मैले विदेश जानकै लागि करोडौं खर्च गरें, तर यही पैसा स्वदेशमै लगानी गरेको भए, के म अहिले आफ्नै देशमा सफल व्यवसायी बन्न सक्दिन थिएँ ?” उस्तै पीडा भोग्ने लाखौं नेपाली युवा थिए, जसले विदेश गएर आफ्नै जन्मभूमिलाई गरिब बनाए ।
(जागरण)
एक दिन सामाजिक सञ्जालमा विजयले नेपालमा उद्योग खोल्न सफल एक व्यक्तिको कथा देख्यो । त्यसले उसको सोच बदलिदियो । “के म नेपाल फर्केर आफ्नै देशमा केही गर्न सक्छु ?”
ऊ नेपाल फर्कियो । आफ्नै गाउँमा साना उद्योग खोल्न थाल्यो । केही वर्षमै ऊ सफल बन्यो । अहिले ऊ मात्र होइन, धेरै नेपाली युवाले नेपालमै व्यवसाय गर्न थालेका छन् ।
(उपसंहार)
नेपाललाई समृद्ध बनाउन हामी आफैंले यसको जिम्मेवारी लिनुपर्छ । सरकारको भर पर्नुभन्दा, हाम्रा युवा शक्ति देशमै उद्योग, व्यवसाय, कृषि, प्रविधि, पर्यटनमा लगानी गरून् । अनि नेपाल पनि आत्मनिर्भर र समृद्ध राष्ट्र बन्नेछ । अझ नेपालका स्रोतमा लगानी गरेमा योभन्दा बढी फाइदा हुने कुरा माथिको तथ्याङ्कले स्पष्ट पारिसकेको छु ।
निष्कर्षः
👉 अब नेपाल छोडेर होइन, नेपालमै केही गर्ने अभियान थालौं !
२०८१ चैत्र ६
बिजु सुवेदी विजय
Comments
Post a Comment