( A gate-way to interact with Biju Subedi "BIJAY" )

दुःख सहन्छ त पीडा रहन्छ । कसैले मन फुकाउन बह कहन्छ त कसैले कुनै कुरामा उठाउनै आवश्यक कुरामा आवाज नउठाउँदा आक्रोशित भएर आवाज उठाउँछ । यस्तो आवाज ठाउँमा उठाउन सक्नुपर्छ । अनि मात्र ऊ सफल हुन्छ । तर आजभोलि प्रायः सबैजसो असफल भएको देखिन्छ । यसैका कारण दुःख सहेका प्रायः व्यक्तिहरु प्रतिरोध गर्न विर्सिरहेका छन् । म १ कक्षा पढ्दा कवि दुर्गालाल श्रेष्ठको नेवारी कविता यहाँ नेपालीमा भन्न उपयुक्त ठानेको छु  :– घाउ भएर त रोएको हुँ । दुखेकोले त स्वर निकालेको हुँ । म मरेको छैन, हामी मरेका छैनौँ भनेर मात्रै प्रस्तुत गरेका हौँ । यस्तो आवाज उठाउँदा अवश्यनै सञ्चार माध्यमको आवश्यक हुन्छ । यो आवाज उठाउने कुरो अवश्य नै राम्रो कुरो हो । समाजलाई जगाउने कुरो हो । हामीले बेलाबेलामा मात्र होइन, निरन्तर समाजलाई झक्झकाइरहन्ु पर्दछ । अनि मात्र हाम्रो समाज उज्यालो प्रगतीशील बाटोतर्फ निरन्तर अगाडि बढ्न समर्थ हुन्छ । यस्ता समाजलाई उठाउने कुराका लागि विभिन्न कार्यक्रमहरु, पत्रपत्रिका, चलचित्र, टेलिभिजनका समाचारबाट पनि हुन्छन् । तर यसरी जुनसुकै माध्यमबाट समाजलाई प्रस्तुत गर्दा पनि समाज टसको मस हुँदैन । यस लेखकला...

संसारका ठूला लेखकहरूको काम लेख्ने मात्रै होइन, बोल्ने पनि हो । तर नेपालका लेखकहरू नगरकोटीको भाषामा गुफा पस्नुलाई गौरव ठान्छन् र त्यसो गरेर उनीहरू संसारका प्रसिद्ध लेखकहरूको दाँजोमा पुग्ने सपना देख्छन् । योभन्दा हास्यास्पद कुरा अरू के होला ? तालिबानको चरम दमन सहन नसकी अभिभावकसित बेलायत भागेका खालिद हुसेनीले काइट रनर, एन्ड माउन्टेन इकोज र थाउजेन्ड्स स्प्लेन्डिड सन्सजस्ता विश्वप्रसिद्ध आख्यान मात्र लेखेका छैनन्, ‘दि खालिद हुसेनी फाउन्डेसन’को स्थापना गरेर अफगानिस्तानमा युद्धको चपेटामा परेका बालबालिकाका लागि सहयोग रकम पनि जुटाइरहेका छन् । उनी आख्यान लेख्नका लागि वर्षौं भूमिगत हुँदैनन् बरु दिनहुँ आफ्नो फेसबुक पेज र ट्विटरमा अपडेट हुन्छन् । किताब मात्र होइन, युद्धको विरोध र मानवताको पक्षमा निरन्तर सामाजिक सञ्जालहरूमा पनि लेख्छन् । उनको यस्तो लेखनीले उनलाई हलुका बनाएको छैन बरु झन्झन् जिम्मेवार लेखक भनी संसारभर चिनाएको छ । तर, हाम्रा ठूला भनिएका लेखकहरूले सामाजिक सञ्जाललाई आफ्नो र स्वास्नीको फोटो सार्वजनिक गर्ने साधनका रूपमा मात्र प्रयोग गरिरहेका छन् । उनीहरू यति साँघुरा छन् ...

देशको कानुन बलियो छ तर कागजमा मात्र सिमित छ । अहिलेको सरकारमा धेरै अधिकार छ , यसलाई चाहिनेभन्दा बढी अधिकार भनी मापन गर्न सकिन्छ । किनकी अहिले अधिकारको सदुपयोग हुन सकिरहेको छैन । सरकार तस्करी, ब्यापारी भ्रष्टाचारीहरुको हातमा छ । यसले गर्दा देश बर्बादीतिर गइरहेको छ । दुईतिहाइभन्दा बढीको सरकार छ , गरे भने गर्न नसकिने कुरो केही पनि छैन । सरकारमा बसेकाहरुले गरेका सबै कामहरु सरकारमा बसेकाहरुले नै राम्रो–राम्रो भनी सबैले तारिफ गरिरहेका छन् । नराम्रा अनि आफुबाट कमी–कमजोरीहरु भएका भए , त्यसलाई स्विकारेर गल्ती नदोहो¥याउनु सक्नुपर्ने हो । तर पहिलेको सत्ताजस्तै कुनै क्रमभङ्ग नभइकन यो सत्ता पनि जसले गुणगान गाउँछ , ऊ मात्रै सरकारको सेरोफेरोमा परिरहेका छन् । यसले गर्दा सरकारमा बस्नेहरुको एक किसिमको दम्भ प्रकट भइरहेको छ । सल्लाह–सुझावहरु, कमीकमजोरीहरु मनन नगरी आफुलाई मात्र ठीक भन्ने कार्य भइरहेको छ । यो नित्तान्तै गलत हो । यसले देशलाई उन्नतितिर होइन अवनति तर्फ डोर्याउँछ । कुर्सीको मोहले गर्दा जति भूल भएपनि देश प्रगतिमा गइरहेको छ , नयँ युग आएको छ , सामाजिक सुरक्षाको युग आएको छ, भनेर पुरै सञ्चार माध्य...