कविता :–एक्लो
एक्लो छु म एक्लो यो दुनियाँमा म एक्लो कोही साथी छ भने त्यो मरो छायाँ कोही सत्य बोल्छ भने त्यो उल्टो ऐना केही अँगालो छ भने भरिलो श्वासको इञ्जिन छ भने मुटुको सिपियु त भइहाल्यो दिमाग कहाँ छ त्यो माउस चलाउने अनन्त अनभिज्ञ ! यो उमेरभन्दा धेरै लामो छ समय गन्तव्यमा कहिल्यै पुगेको हैन चलायमान छ , दौडिरहन्छ हरदम रोकाएर हेर्न सकेको छैन यो अञ्जान शहरमा परिचित कोही छैन दिन रित्तोरित्तो सुल्टो आकाशको भाँडोजस्तो रात धुवाँधुवाँ घोप्टो आकाशको कैदीे जस्तो धुवाँ सारा पञ्छाउँदै कहिले हुनेहो हरदम प्रभात !र् हावा उस्तैउस्तै सर्वत्र नाचिरहेछ कसैलाई वास्ता दिइरहेछ अत्तरको कसैलाई ह्वास्स दिगमिगाहटको पानी पनि उस्तैउस्तै छ कतै जमिरहेछ, कतै पग्लिरहेछ कतै वाफ बादलिरहेछ आगो पनि उस्तैउस्तै छ कसैलाई पोलिरहेछ कसैको खाना पकाइरहेछ खुसी छ, त्यो पनि देखिन्न दुःख छ त्यो पनि देखिन्न इच्छा छ त्यो पनि देखिन्न बुद्धि, ज्ञान, ऐश, आराम छ सम्झना, विर्सना , तिर्सना सपना, बिपना, कल्पना सोच, खोज, मनमोज छ बाठो छ, लाटो छ गोरो छ, कालो छ गद्दार छ, स्नेही पनि छ असमानता, समानता साथीत्व, वेइमानीत्व बेवास्ता ! सकारात्मक, मध्यविचार, नकार...
