( A gate-way to interact with Biju Subedi "BIJAY" )

लघु कथा :– को ठूलो  ? बिजु सुवेदी “विजय” गोपालीलाई सानैदेखि बाँसुरी बजाउन साह्रै मनपथ्र्यो । ठूलो भएपछि उनले बाँसुरी बजाउन  ठूलाठूला बाँसुरीबादकहरुकहाँ चहारे र सिक्दै पनि गए । तर जत्ति सिक्दा पनि जुन गुरुबट पनि “अझै भएन, अझै भएन ” भन्ने मात्र गुनासो सुन्नु पथ्र्यो । हुनत गोपालीले प्रयास नगरेका होइनन् । तर गुरुले “यो मिलेन ऊ मिलेन” भनेकाले गर्दा उनले कुनै पनि कार्यक्रममा भाग लिएर धन आर्जन गर्न पाएनन् । मतलब उनीसँग आफूसँग प्रतिभा प्रचुर मात्रामा भएता पनि, प्रतिभा प्रष्फुटन गर्न भने पैसा खर्च गर्न सक्दैनथे न नै कुनै त्यस्ता आफूले अरुलाई समर्थन गर्ने र त्यसको बदलामा आफूलाई समर्थन गराउन कुनै तिकडम जानेका थिए । तर सङ्गितप्रतिको उनको लगाव तथा लगन प्रचुर मात्रामा भएकाले गर्दा उनले आफूले अवसर नपाएकाले दाह्री पालेर वैराग भएर बाँसुरी बजाएर बस्थे ।   यसरी उनी सधैँ कमाउने कुनै पनि काम छोडेर वैराग भएर बाँसुरी बजाएर बस्न थाले । यसैका कारण उनी कङ्गाल भइसकेका थिए । तर दिनको एकपटक आफूलाई मनपरेको बाँसुरी बजाएर बस्थे । एकदिन छाप्रोमा बसेर बाँसुरी बजाइरेका थिए, त्यो सुरीलो धुन सुनेर मानिसहरु...

लघु कथा :– ग्रञ्ज बिजु सुवेदी “विजय” “बाबु म पनि बूढी भइसकेँ । तेरा बाबा बजार गएको मान्छे दुई दशक भइसक्यो अत्तोपत्तो छैन । तेरो पढाइ पनि पूरा होला जस्तो छैन । पल्ला किराना पसलेको उधारो अहिलेसम्म तिर्न सकेको छैन , वल्लाको पनि त्यस्तै छ । दशैँ पनि आइसक्यो । तेरा लागि नानाचाचा पनि लिन नसकिने भो बा अब । यो दशैँमा तेरा लागि एकजोर लुगा राखिदिऊँ भनेको त्यो पनि पूरा हुने भएन । मलाई माफ गर है छोरा ।” आमा खिन्न भएर गनगन गर्दै हुनुहुन्थ्यो । “आमा ! पीर नगर्नुहोस् । तपाईंको मेरा लागि लुगा एकजोर राख्ने कुरो पूरा भैसक्यो । आमा ! बाबाको सम्झनाले धेरै भावुक नवबनाउनुस् आमा । उहाँको नाम त बेपत्ता परेकाको नाममा पनि छैन आमा ! बाजस्ताहरु हराएको सरकारी तथ्याङ्कभन्दा कैयौं गुणा बेपत्ता छन् आमा । हाम्रो बुबा नै यसको प्रमाण भएपछि अरु के चाहियो र ?” भन्दै छोराले सुँक्कसुँक्क गर्दै आमालाई फकाउन खोज्यो । “पोहोर बाढी पहिरोको सहयोगका लागि भनेर लत्ताकपडा दिँदा झुत्रो भनेर नलिएको जिन्सको ज्याकेट र पाइन्ट छ नि आमा ? आजकाल त्यसलाई ग्रञ्ज भन्छन् । आफुलाई फेशन मन नपरे पनि परिआएपछि म यसपाल...

मित्रता नै अन्य गनुपर्छ र ? शब्दहरु लेखिरहदा मेरा हातहरु कापिरहेका छनधड्कन धड्कीरहेका छन्, अनि मष्तिष्कमा भावुक्ता ,अन्यौलता र विवशताले सताइरहेका छन् । विक्षिप्त मनलाई समाल्दै भत्किएका आशाहरुमा फेरी उकासो लगाउने प्रयास गर्दै शब्दहरु ओकल्दै छु आशा छ स्वृकार गर्छौ भन्ने । अस्मी, हाम्रो मित्रको डोरिलाई तिमीले टुन्ग्याउने विचार गरिछ्यौ ! खै !किन तिमीमा म प्रति वितृष्णा जागेर आयो थाहा भएन । किन यती सजिलै तिमीले हाम्रो मित्रतालाई पूर्णविराम दिने विचार गर्यो ?कतै तिमीलाई कसैले मेरा बारेमा नराम्रा कुरा लगाएर भ्रम त छरेका त छैनन ? तर कसैको भ्रमीत कुराहरुमा हाम्रो विश्वास यसरी सजिलै डगमगाउला भन्ने मलाई लागेको थिएन । अस्मी, तिमी जस्ती शिक्षित नारी पनि किन अन्धि बनेकी ? तिमीले त बुझ्नु पर्ने जिन्दगीका मोडहरुलाई । हो जिन्दगीमा राम्रा नराम्रामोडहरु हाम्रा अगाडी काडेतार बनेर आउँछन । हामीले आफैले डिसीजन गर्नुपर्छ कुनबाटो हिड्ने भन्ने । राम्रोमा भन्दा नराम्राबाटहरुमा कदम बढाउन सजिलो हुन्छ तर पछि त्यसले दिने अप्ठ्याराहरुले जिन्दगी नै निराश बनाउछ । त्यसैले क्षणीक सुख र सन्तुष्टिका लागि तिमीले पनि गलतबाट...