( A gate-way to interact with Biju Subedi "BIJAY" )

With diplomatic, philosophical and global appeal.  कूटनीतिक, दार्शनिक र विश्वव्यापी अपिलसहित। --- ## From the Shadow of War to the Light of Peace ### New Year 2026: A Renewed Global Commitment to Peace According to news reports on December 28, 2025, signs of a possible exit from the prolonged Russia–Ukraine war have begun to emerge. Ukrainian President Volodymyr Zelenskyy’s statement expressing readiness to move toward a national referendum if a 60-day ceasefire is ensured has opened a rare window of hope. This development is not merely a bilateral gesture; it carries profound significance for global peace and stability. War never delivers solutions; it only transfers suffering—across borders, generations, and civilizations. The Russia–Ukraine conflict has once again proven that in modern warfare there are no true victors; humanity itself is the ultimate loser. Thousands of innocent civilians—children, women, and the elderly—have paid a price far greater than any geopolitical gain....

 कथा :— भविष्य देखिने डिजिटल आँखा छायाँमा खेलिएको खेल ठमेलको उज्यालो कहिल्यै सिधै जमिनमा पर्दैन । नियोन बत्तीहरू माथि झुन्डिएका हुन्छन्, छायाँहरू तल फैलिन्छन्—र ती छायाँमै केही मानिसहरूले जीवन खेलिरहेका हुन्छन् । त्यही छायाँभित्र थियो आर्यन ‘फ्यान्टम’ श्रेष्ठ । उसलाई कसैले नामले चिन्थेन । कसैले उसको अनुहार सम्झँदैनथ्यो तर क्यासिनोका डिजिटल सिस्टमहरू—उसलाई चिन्थे । छायाँसेन्टरको तेस्रो तल्लामा रहेको एउटा विलासी क्लब, बाहिरबाट हेर्दा साधारण मनोरञ्जनस्थल जस्तो देखिन्थ्यो तर भित्र, एकदमै फरक खेल चल्थ्यो । त्यहाँ न पैसा सिधै जितिन्थ्यो, न हारिन्थ्यो—त्यहाँ डाटा हाथ्र्यो । आर्यनले विगत दुई वर्षदेखि नेपालका क्यासिनोहरूमा “इभेन्ट” आयोजना गरिरहेको थियो— “लक्जरी पोकर नाइट”, “भिआईपी डिजिटल रुललेट”, “क्रिप्टो–चिप एक्सचेन्ज” । सबै कानुनी देखिन्थ्यो । सबै अनुमति लिएर । सबै पाँचतारे मुस्कानसहित । तर खेल टेबलमुनि अर्कै स्क्रिप्ट चलिरहेको थियो । उसको गिरोहलाई भित्रैबाट चिनिन्थ्यो— “ब्ल्याक ओरियन सर्कल” ब्ल्याक ओरियनका सदस्यहरू कर्मचारीजस्ता देखिन्थे— कुनै डिलर, कुनै टेक्निकल सपोर्ट, कुनै इभेन्ट म्य...

 धन्यवादविना बाँच्ने मानिस कामको आवाज, मौनको घर उस बिहान सबेरै उठ्थ्यो। घडीले पाँच बजाएको हुन्थ्यो, तर उसले घडी हेर्दैनथ्यो । घडी हेर्ने फुर्सद उससँग कहिल्यै थिएन । “दाइ, आज पनि चाँडै जानुहुन्छ ?” सानो भाइले निद्राको बोलीमा सोध्यो । उसले जुत्ता बाँध्दै उत्तर दियो, “काम छ ।” यही दुई शब्दले घर चलिरहेको थियो । ऊ दुई भाइ र दुई बहिनीको बुबा जस्तै थियो, अनि आमाबुबाको सहारा पनि । कलेज पढिरहेका चारै जना उसकै कमाइमा बाँचेका थिए । उसको जीवन भने—कलेजभन्दा बाहिर, सपना भन्दा बाहिर—कामको सिधा रेखामा दौडिरहेको थियो । आमाले भान्साबाट कराइन्, “खाना त खाएर जानु नि ।” उस हाँस्यो—तर त्यो हाँसो पेटको होइन, दायित्वको थियो । “बेलुका खान्छु आमा ।” बेलुका कहिल्यै छिटो आउँदैनथ्यो । घर राम्रैसँग चलिरहेको थियो । भान्सामा अन्न सकिएको थिएन, कलेजको फीस समयमै बुझ्थ्यो, छिमेकीहरू भन्थे— “छोरा त भाग्यमानी हुनुहुन्छ ।” उसले त्यो वाक्य सुन्दा भित्र कताकता चिसो लाग्थ्यो । बुबा कहिलेकाहीँ चुपचाप हेर्थे । “थाक्दैनस् ?” उनले एक दिन सोधे । उसले उत्तर दिएन । थकान प्रश्न होइन, अवस्था थियो । बाहिर आकाश सफा थियो । घाम न्यानो,...

 जहाँ नदी बोल्छ , जून हेर्छ जूनले देखेको कर्णाली कर्णाली बगिरहेकी थिई— न कुनै हतार, न कुनै गुनासो मानौँ उसलाई थाहा थियो, आफ्नो भाग्य आफैँ बोकेर बग्नुको अर्थ के हो । म नदी किनारमै उभिएको थिएँ । दिन ढल्दै थियो, आकाशमा जून बिस्तारै उक्लँदै । त्यही जून— जसले कर्णालीलाई पनि देखेको थियो, र मलाई पनि । “तिमी किन यति गहिरो बग्छ्यौ ?” मैले कर्णालीलाई सोधें । कर्णाली मुस्कुराइन्— तर त्यो मुस्कान पानीमा होइन, मान्छेको नियतिमा झुल्किएको थियो । “गहिराइ पीडाबाट आउँछ,” उनले भनिन्, “र निरन्तरता त्यागबाट ।” हावाले पात हल्लायो, चट्टानहरूले आफ्ना चिराहरू देखाए, र जूनले माथिबाट यो सबै शान्तसँग हेरिरही । जून कुनै प्रेमकविताको सौन्दर्य मात्र थिएन यहाँ । ऊ कर्णालीको रात्रीकालीन साक्षी थिइ बालबालिकाको खाली पेट, बुढाबुढीको चाउरिएको सपना, र युवाको टुटेको यात्रा । “म धेरै रात यहाँ उदाएँ,” जूनले फुसफुसाई, “कर्णालीका आँसु मैले गनेको छु ।” मैले चुपचाप सुनेँ । किनकि कर्णाली बुझ्न बोल्नु होइन, सुन्नु पथ्र्यो । डाँडाहरू उभिएका थिए— थाकेका तर अडिग । जंगलहरू मौन थिए— तर इतिहासले भरिएका । यहाँ प्रकृति बोल्दैन, तर सिका...

के नेताहरूले जे गरे पनि हुने हो ? मैले त्यो बिहान फेसबुकमा एउटा प्रश्न लेखेको थिएँ— “ठूला दलका नेता, कार्यकर्ता भएपछि सबै अपराध माफ हुन्छ हो ? यदि हो भने हामी जनतालाई प्रस्ट भनिदिनुप¥यो । होइन भने सहकारी ठगीमा संलग्न भएको आरोप लागेका कांग्रेस र जेन्जी अगाडिका पुराना पार्टीका नेता–कार्यकर्तालाई पनि पक्राउ गरी कारबाही गर्नुपर्दैन भन्या ?” पोस्ट गरेको पाँच मिनेटमै लाइक र कमेन्ट आउन थाले । तर त्यो दिन मलाई लाइक होइन, उत्तर चाहिएको थियो । म चिया पसलमा थिएँ । छेउको टेबलमा दुई जना पुराना पार्टीका कार्यकर्ता थिए । “यी केटाकेटीहरूलाई राजनीति बुझ्दैन,” एक जनाले भने, “दल ठूला छन्, गल्ती त हुन्छ नि ।” मैले नचाहिँदो रूपमा मुख खोलेँ— “गल्ती र अपराध एउटै हो र दाइ ? हामी सहकारीमा पैसा राख्दा नियम, नेताले करोड उडाउँदा ‘राजनीतिक विषय’ ?” उनीहरू चुप लागे । चिया चिसिँदै गयो । घर फर्कँदा आमा टिभी हेर्दै थिइन् । स्क्रिनमा नेताको भाषण थियो— “हामी विधिको शासनमा विश्वास गर्छौँ ।” आमाले मलाई हेरेर सोध्नुभयो— “बाबु, हाम्रो सहकारीको पैसा त अझै आएन है ?” मैले केही भन्न सकिनँ किनकि त्यो सहकारी चलाउने नेता आज पनि मञ...