( A gate-way to interact with Biju Subedi "BIJAY" )

बाउआमा भेटेनी मार्नेछु भन्ने कसमै खाएर नबगाऊ रगत विदेशी सिमा रेखामा गएर पैसा र तक्मा पेन्सनको धाकमा इज्जतै गुमाउँछन् कुन स्वाभिमानी देशको मान्छे यसरी विक्दछन् त्यो विश्वयुद्ध गोर्खाली जठ्ठा असँख्य गुमाई संसारमा घाम नअस्ताउने विदेशलाई बनाए नमरी बाँचे फर्केर आउँला भनेर नजाऊ भाडामा सिपाहीँ जन्माउने देश नेपाललाई नबनाऊ ।। छातीमा फूल फुल्न नपाउँदै डढेलो लगाउँछन् देशका खम्बा बलिष्ठ युवा यसरी धपाउँछन् गाउँबेशी सबै शून्य छ यहाँ सबैको घर खाली चाहार्दैछन् आज विश्वको कुना कुनामा नेपाली संसारका न्यायीक जनताको टाउको छप्काउन नजाऊ किनबेचमा चल्ने अचेतन जन्तु गोर्खाली नबनाऊ ।। देशको हालत सहीसक्नु छैन फर्केर हेरिदेऊ अर्काले दिएको दासताको बिल्ला कलङ्क सम्झिदेऊ बर्मा,रोम , इराक , जर्मनीसम्म गोर्खाली पुर्याई लाखौंलाख यहाँ नेपाली छोरी विधुवा बनाई पैसामा साट्ने नेपाली जीवन सारै नै सस्तो छ मरेर पाइने परम्वीरचक्र हेर न कस्तो छ मरेर पाइने परम्वीरचक्र कतिमा सस्तो छ ।। --------खुशीराम पाख्रिन---------(पुरस्कार प्राप्त कृति)

काठमाडौंको राष्ट्रिय सभागृहमा हिजो बिहीवार २०७० मंसीर १३ गतेदेखि मंसीर २२ गतेसम्म एकहप्तासम्मका लागि “राष्ट्रिय पुस्तकमेला २०७०” सुरु भइसकेको छ । नेपाल राष्ट्रिय पुस्तक विक्रेता तथा प्रकाशक संघले पहिलोपटक आयोजना गरेको उक्त प्रदर्शनी शिक्षा–मन्त्री माधव पौडेलले उदघाटन गरेका थिए ।  नेपाल राष्ट्रिय पुस्तक विक्रेता तथा प्रबाशक संघले यसअघि अन्तर्राष्ट्रिय प्रकाशकहरुलाई समेत निम्त्याउँदै “बृहद् पुस्तक प्रदर्शनी” गर्दै आएको थियो । नेपालमा प्रकाशित पुस्तकहरुको औद्योगिक रुपमा विकास गराउन र अन्तर्राष्ट्रिय स्तरसम्म पहुँच बढाउन यो प्रदर्शनी गरिएको संघका महासचिव लिखत प्रसाद पाण्डेले उद्घाटनको कार्यक्रमका बेला बताएका थिए । “हाम्रो उद्देश्य मुलुकमै प्रकाशनमा आत्मनिर्भर बनाउनु हो ।” उनले भनेका थिए । अन्तर्राष्ट्रिय पहुँचमा पुर्याउनु पनि अर्को लक्ष्य छ ।” उनले अरु थपे । प्रदर्शनीमा  संघ आवद्ध ३३ नेपाली प्रकाशनगृहहरुको सहभागिता छ । तिनमा साझाप्रकाशन , एकता पब्लिकेशन , हिमाल किताब , फाइन प्रिन्ट , पब्लिकेशन्स् नेपालय , रत्नपुस्तक भण्डार , साङ्ग्रिला बुक्स , तलेजु प्रकाशनआदि प्रकाशकहरु लगायत...

मतगणना भइरहेको छ । मतको परिणाम काँग्रेस र एमालेको पोल्टामा आइरहेको छ । यसको अर्थ हुन्छ जनताले प्रचण्ड , ज्ञानेन्द्रको तानाशाही र लुटेरा सत्तालाई परास्त गरिदिएका छन् । काँग्रेस र एमालेको सत्ता जनताले धेरै हेरिसकेका थिए । उनीहरुले नेपालका टनकपुर , महाकाली बेचेको जनतालाई राम्ररी थाहा थियो । नदीनाला उनीहरुले भारतलाई बेचेका कारणले हाम्रो देशले विश्वको दोस्रो जलस्रोतको धनी देश भएर पनि लोडसेडिङ्गको मारमा बस्नु परेको छ । हाम्रो देशमा यसपाली उठ्ने  सबै ठग दलहरुलाई भोटदिन मननलागे पनि निर्वाचनमा भाग लिन्न भन्नेहरुलाई खत्तम पारुँला झैं सेना परिचालन भएकोले गर्दा थर्कमान जनताहरुलाई  आतंककारी बैद्य पार्टी भन्लान् भनेर अथवा उनीहरुलाई जेलमा कोच्लान् भनेर बिद्रोह गर्न नसकेकोले गर्दा सोझा सीधा जनताहरुले भोट खसाल्न गए । एउटा कुरा ख्याल गरिदिनुस् यदि  राजा ,काँग्रेस र एमालेले चाहेका भए हाम्रो देश अहिलेसम्ममा लोडसेडिङ्गबाट मुक्त भएर बिजुली भारत र चीनलाई बेच्न पुग्थ्यो । तर ठीकै छ  निर्वाचन परिणामको पूर्व सन्ध्यामा नेपाली जनतालाई धन्यवाद दिनै पर्छ । धन्यवाद नेपाली जनता , यहाँहरुले प्रचण्...

जनतालाई ठगी खाने सामन्तलाई चोट लुटेराहरुलाई किन दिने भोट ? गरीब जनता कमाइ नपाइ मर्दैछन् भोक प्यासी दुःखीहरु हार गुहार गर्दैछन् रोगै नलाइ औषधीका बिलहरु थुपारी साँसद र मन्त्रीहरु जुकासरी मोटाउँदैछन् नदेखा भ्रष्टाचारी लुटेका ती नोट महलमा बस्नेलाई किन दिने भोट ? रातो पासपोर्ट बेचेर तस्करलाई पोस्दैछन् राजश्वलाई छलेर पजेरोमा चढ्दैछन् रातारात करोडौं करोड काला धन थुपारी जनता ठग्न फेरि पनि भोट मागन आउँदैछन् उखेलेर फालौं अब यो बिषालु बोट पजेरोमा गुड्नेलनई किन दिने भोट ? जनताको रगतले धर्ती सारा भिजाउने महाकाली सुम्पेर भारतलाई रिझाउने बिदेशीले सीमा मिच्दा चूपचाप बसेर विस्तारबादको साथ सधैं घुँडा टेकी बसेर ३ करोड जनतालाई पार्यो ठूलो चोट हत्याराहरुलाई किन दिने भोट ? जनतालाई लालसलाम सामन्तलाई चोट लुटेराहरुलाई किन दिने भोट ? .....जीवन शर्मा .......

बिदेशी निर्देशनको चुनाव बहिष्कार गरौं । राष्ट्रिय स्वाधीनताको रक्षा गरौं । राष्ट्रिय सहमती कायम गरौं । बिधिको शासन र सहमतिय सरकार निर्माण गरौं । राष्ट्रिय सँयुक्त सरकारको गठन गरौं । सर्वपक्षीय गोलमेच सम्मेलनको आयोजना गरौं  । मुलुकलाई भयानक मुठभेद र द्वन्द्वको भुमरीमा धकेल्ने सँबिधानसभाको बहिष्कार गरौं । गणतन्त्रात्मक सँबिधान निर्माणका लागि सहमती हुन बाँकी रहेका मूलभूत सिद्धान्तहरुमा सहमती कायम गरौं । ३३ दलीय मोर्चाका तर्फबाट बिजु सुवेदी “विजय” को पनि आव्हान जनसमुदायहरुलाई ।

लघुकथा :–  उल्लु , हाँस र हँसिनी बिजु सुवेदी “विजय” एकजोडी  हाँस र हँसिनीको रमणीय जोडी सधैं तलाउमा सयर गरेर आनन्दित भइरहन्थे । सधैं त्यही ठाउँमा दिन बिताइरहनुपर्ने भएकोले उनीहरुलाई त्यो तलाउ नियास्रो लाग्न थाल्यो । एक दिन उनीहले घुम्न जाने बिचार गरे । उड्दै–उड्दै  उनीहरुले घुम्दै–घुम्दै दृष्यहरु नजरपान गर्दै मनोरञ्जन लिँदै गए । अन्त्यमा थकित भएपछि साँझपख उनीहरुले आरागर्न तलाउ खोजे तर कहीँ पनि तलाउ नभेटेपछि उनीहरुले एउटा बृक्षमा आराम गरे । उनीहरु उक्त बृक्षको माथिल्लो हाँगामा सुत्न खोजे । सधैं तलाउमा सुतिरहने तर यहाँ हाँगामा सुत्नु पर्दा उनीहरुलाई सकस परेको थियो । अझ त्यसमाथि एउटा उल्लु कराएको करायै गरी त्यही रुखमा बसिरहेको थियो । त्यसपछि उनीहरुले “ यो उल्लु कराएकोले गर्दा हामीले थकाइ मारी सुत्न पाएनौं , रातभरी कराएर अलिकति पनि थकान मेट्न दिएन । यो उल्लु भनेको अपसकुन भनेको त्यसै हो र उल्टो तालको सँग जीवन विताउनु पर्यो भने सारो पो हुन्छ त” भनेर रातभरी उनीहरुले उल्लुको कुरा काटिरहे । हुँदा–हुँदा कुरा गर्दा–गर्दैं उल्लु कराएको करायै तथा हाँस र हँसिनी बू...

लघुकथा :– तलब हराउँदा बिजु सुवेदी “विजय” ऊ सधैं सार्वजनिक बसमा चढेर अफिस जान्थ्यो । अनि काम सकेपछि बसबाट घर फर्कन्थ्यो । बसमा धेरै भीड हुन्थ्यो । पाकेटमारले खल्ती रित्याउँला भनेर आफूसँग भएको पैसा भित्रको खल्तीमा राख्ने गथ्र्यो । बसभाडा बापतको रु.पन्ध्र बस चढ्नु अगाडि नै हातमा उसले मुठ्ठीमा च्यापेर राखेको हुन्थ्यो ता कि पैसा निकाल्दा पकेटमारले चट् नपारोस् भनेर । त्यसैले ऊ आफूलाई निकै चलाख सम्झन्थ्यो । एकदिन उसले अफिसबाट रु. दश हजार तलब लिएर आएको थियो । घरजानलाई उ बस चढ्यो । बसमा एउटा मात्र सिट उसैको लागि नै खालि गरिदिए जस्तो उसलाई लाग्यो र ऊ त्यही सिटमा आरामसँग बस्यो । त्यहीबेला एकजना अधबैंसे बूढी आइमाइ सकिनसकि लामो सुस्केरा हाल्दै “हरे राम , हरे राम ” भन्दै बसमाथि उक्लिन् । बूढी हजूरआमा हेर्दाखेरी सारै मायालाग्दी थिइन् । कसैले उक्त बूढी हजूरआमालाई सिट छोडिदेलान् कि भनेर उसले चारैतिर हेर्यो तर कसैमा पनि दया नपलाएको देखेर उसले “हजूरआमा यहाँ बस्नुस्” भनेर आफ्नो सिट छोडिदियो । ऊ आफू भने बसको माथिको डण्डीको पाइप समातेर यात्रा गर्यो । आफ्नो घरनिरको स्टपमा बस रोकेपछि आफ...

लघुकथा :– मोहम्मदको अन्तिम वाणी बिजु सुवेदी “विजय” मोहम्मदको वाणी नै कुरान लगायत मुस्लिम धर्मका सम्पूर्ण धर्मग्रन्थहरु हुन् । मोहम्मद यत्ति परम्पिता परमात्मा अल्लाहलाई विश्वास गर्दथे कि आज उनले जति पनि कमाउँथे अथवा आफूसँग आज जत्ति पनि पैसा हुन्थ्यो ती सम्पूर्ण सधैं राम्रा कार्यहरुका लागि खर्च गर्ने गर्दथे । यी सब मोहम्मदको अल्लाह प्रतिको भरोसा कै कारण थियो । भोलिपल्ट मोहम्मदसँग कताबाट कताबाट पैसा हुन्थ्यो । अझ भनुँ मोहम्मदलाई राम्रा कार्यहरु गर्न अल्लाहले आफ्ना अलौकिक शक्तिले उनलाई चाँजोपाँजो मिलाइदिन्थे । दैनिक रातिसम्ममा सबै खर्च गरिसकेपछि मात्रै मोहम्मदलाई आरामको निन्द्रा लाग्थ्यो । सधैं नै सबै पैसा खर्च नभएसम्म मोहम्मदले आरामको सास फेर्दैनथे । एकदिन मोहम्मद धेरै बूढो भए । उसको परलोक जाने दिन नजिकै आयो । बूढो भएपनि उसकी श्रीमतीले पनि सबै पैसा खर्च गर्ने गर्थी ।  अनि एकदिन मोहम्मद चल्नै नसक्ने गरी थला परे । उक्त दिन उसकी श्रीमतीले एउटा सिक्का मोहम्मदले थाहा नपाउने गरी बचत गरेकी थिइन् । मोहम्मदले आफ्नी अर्धाङ्गिनीको अनुहार नुहेको देखेर “आज तिमीले के अपराध गरेकी...

हे भन मेरा भाइ हो भैलीराम हे भन मेरा भाइ हो भैलीराम ए छानामाथि घिरौंला के के दिन्छन् हेरौंला हे पाँच भाइ जम्मा बसिरहेछन् घरमा हे वर्षा दिनको भैलीराम लड्दै पड्दै भैलीराम आएका हामी भैलीराम हे हामी त्यसै भैलीराम आएका हैनौ भैलीराम बलीराजाले भैलीराम हे पठाएको भैलीराम हे आक्खूम बाक्खूम भैलीराम हे सेलरोटी चाखूम् भैलीराम भैलीराम भैलीराम हे यो घरमा भैलीराम लक्ष्मीको भैलीराम हे वासै गरुन् भैलीराम माटो छोए सुनै बनुन् मागेका सबै भैलीराम पुरा भइ जाउन् भैलीराम हे हे एसपाली लाई भैलीराम बिदा दिनुस् भैलीराम हे अर्कोमा सालमा भैलीराम आउँला फेरि भैलीराम नाचौंला गाऔंला भैलीराम हे भैलीराम हे भैली    खेली    आको   पैसाले गरीब दुःखीको सेवा गर्नुपर्छ लहै लहै सेवा गर्न गयौं हामी लहै लहै सेवा गर्न गयौं हामी बिजु सुवेदी "विजय" कुलेश्वर , काठमाडौं bijusubedi@gmail.com

Jagadish dai, पछिल्ला दिनमा जुनसुकै ठूला घटना भएपनि तिनले जनतालाई आकर्षित गर्न सकिरहेका थिएनन् । देशका एक लेखकले सबैको ध्यान आपूmतिर आकर्षित गरे । ६ वर्षअघि “अन्तर्मनको यात्रा” नामक आत्मालापको पुस्तक लेखेर चर्चित भएका लेखक जगदीश घिमिरेले आफ्नो नश्वर चोला विसाएका दिन पशुपति आर्यघाटमा सानोतिनो शक्तिप्रदर्शनजस्तै भयो । मृत्युका सम्मुख लोलाइरहेका ६८ वर्षिय यी लेखकलाई वास्तवमा २०६२ सालको आखिरि महीनातिरै  आफ्नो समयसिमा थाहा भइसकेको थियो । क्यालेण्डरमा मृत्युका दिन गन्दै जीवनका खुड्कीलाहरु चढ्न कत्ति पीडादायी होला । जगदीशमा भने पटक्कै मृत्युवोध झल्कँदैनथ्यो । वुधवार राति पत्नी दुर्गा , छोरा हिमाल र छोरी जूनसँग लूलो ज्यान अघिल्तिर राखेर जगदीशले दही खाने इच्छा व्यक्त गरे । हिमालले खुवाइदिए  । छोरी जूनले माड खुवाइदिन खोजिन् । “मल्टिपल माइलोमा” क्यान्सरग्रस्त पिताले कतै सन्निकट मृत्युको पाश्र्वछायाँ त देखिसकेका थिएनन् ? भने , “भैगो मेरो मुखलाई जूठो नबनाइदेओ ।” भोलपल्ट । बिहिवार बिहान ५ः५५ बजे । डाक्टरले उनी वितेको घोषणा गरे । पृथ्वीमा उज्यालो खस्न नपाउँदै चाबहिलस्थित ॐ अस्पताल ...