( A gate-way to interact with Biju Subedi "BIJAY" )

कथा : पगरी गुथाइ  पगरी गुथाइ कार्यक्रम गर्नै पर्ने भयो । हुन त नातिको बर्तमनसँगै पगरी गुथाइ कार्यक्रम गर्ने छोरासँग वाचा गरेका थिए बुढाले । छोरोले पनि भ।मग्दूर प्रयास पनि गरेको थियो तर संघारमा आएर बुढाले आफुमात्रै मान पाउने चाल रचे । वर्तमन क्यानशिल गरे । छोरा र बुहारीले बधाई दिएको लिखत निमन्त्रणा कार्ड छोराले नै टाइप गरी दिनुपर्ने रे । बुढाले नै लेखेर ल्याए अनि “टाइप गर” भनी छोडे । “पछिसम्मलाई चिनो हुन्छ” रे । छोरालाई यो एउटा कौतूहल अनि अचम्मित तुल्यायो कि जुन धन्यवाद अनि उनलाई “भगवान् मेरो भनी वाचा गरेँ” भनी लेख्न लगाउन खोजिएको कार्डमा “अन्य छोरा, छोरी उनीहरुका जहान ज्वाइँ अनि बुहारीले यस्तो निमन्त्रणा कार्डबाट ज्ञापन गर्नु आवश्यक छैन” भनी बुढाले ठाडै भने र “तिमीहरु दुईजनाको मात्र नाम राख्नू” भनी उसको जहानका अगाडि भने । बुढाले छोरोलाई “कार्डमा यो राख्नू कार्डमा ऊ राख्नू , तिमीलाई थाहा छँदै छ राम्ररी मिलाएर बनाइदिनू” भन्दै एकदिन अगाडिसम्म पनि अनुरोध गर्न आएका थिए । विहानको पुजाको पगरी गुथाइ कार्यक्रममा छोरालाई राजा भनी बोलाइयो । सबै दर्शकहरुले खिन्न अनुहार लगाए । पारस भन्ने राजोपा...

  नेता ! को कता को कता गजब छ राजनीति छैन लाजनीति जनता ! नहोस् यता न उता जसले खुवाउँछ उसलाई भोट दिनी सिद्धान्त भन्ने कहीँ कतै छैन जता पाइन्छ कुर्सी त्यतै छ चैन २० प्रतिशतबाट पार्टी बनाई रामचन्द्र पौडेल प्रधानमन्त्री हुने रे २० प्रतिशतको थ्रेसहोल्ड खारेज गर्न सर्वोच्चमा ६ उजुरीको फैसला बाकी छ रे अनि त्यसपछि अस्तीजस्तै ब्याक टु ब्याक आउने रे जे गरे पनि सबैले लोकतन्त्रकै रक्षा गरेका रे योभन्दा संसदीय व्यवस्थाको नौटङ्की के होला एकतन्त्रीवालालाई हँसाउने यो नौजाली माया होला आरपार दाजुभाइको साइनबोर्ड नभएको मीठाई पसल छ रे एउटाले पुरानो मीठाई पसलको साइनबोर्ड लगाई कुस्त कमाए अर्कोले ताजा मीठाई पसल साइनबोर्ड लगाई आफ्नो दिन फिराए मीठाई त मीठाई पसल तर खान नहुने रङ्ग कसैलाई थाहा छैन पुरानो कुहेको रोटी पनि पिसेर के के पाक बनाए के के जनता कि त दाजुकोमा गए कि त भाइकोमा गए जनता कि त पक्षमा गए कि त प्रतिपक्षका भए नेता त झन् को केमा गए अझै पत्तो छैन सिद्धान्त भन्ने कुरा कहीँ फत्ते भा हैन गाइजात्रे सप्ताह आयो हो जनता प्यारोडी गाउँ है प्यारोडी हाँसीहाँसी खित्का छोडी गलाऔँ है अब नौ नाडी २०७८ भाद्र ३ रातको...

 गायक बन्ने कि ? गायक बत्रे चाहना मेटाउन सजिलो छ तर गायक बत्र गारो छ । यसको मतलब सङ्गीत सम्बन्धी ज्ञानको अभाव हुनु नै हो । आजकालको जमाना नै कम्प्युटरको छ । जस्तो सुकै गीत गाए पनि कम्प्युटरबाट इडिट गरेर त्यो गीतलाई राम्रो त पार्न सकिन्छ तर त्यही गीतलाई जस्ताको तस्तै स्टेजमा गाउन सक्ने गायक नै भेटिंदैन । रेडियो नेपालबाट मात्र गीत बज्ने समयताका स्वर परीक्षामा मात्र पास भएकाहरूले गीत गाउन पाइन्थ्यो । जसले गर्दा त्यो समयताका सुगम सङ्गीतको राम्रो विकास भएको थियो तर अहिले च्याउ जस्तै उम्रेका एफ एम स्टेशनहरूमा जो कोहीको पनि गीत बजाउन पाइने भएकोले गर्दा श्रोताहरूले स्वस्थ मनोरञ्जन पाइरहेका छैनन् भन्दा दुईमत नहोला । जस्ले गर्दा सङ्गीतको स्तर ज्यादै खस्किएको अवस्थामा पुगेको छ ।  सङ्गीत राम्रो भयो भने सङ्गीतबाट रोग समेत निको हुन्छ भने सङ्गीत राम्रो भएन भने निरोगी व्यक्ति पनि बिरामी पर्न सक्छ । ऊबेला सङ्गीत स्वच्छ मनोरञ्जन हुन्थ्यो भने अहिले सस्तो मनोरञ्जन हुन गएको छ । नेपालको भन्दा धेरै सङ्गीतको विकास भएको सङ्गीतको उद्गम स्थान भारतको सन् ६०–७०को दशक ताकाको फिल्मी सङ्गीतभन्दा अहिलेको त्यहा...