देश बन्छ
देश बन्छ काम गरेँ सयौँ ठाउँमा दिँदैनन् स्यालरी घोटीघोटी काम गर्नुपर्छ घोडाजस्तो नत्थी बाँधिएर एक तमासले भारी बोकी सधैँ कुदिनै रहनुपर्छ खानाको ठेगान हुँदैन घाउ चोटमा मलम हुँदैन पसिना पुछ्ने फुर्सद हुँदैन ग्यान्टीसले जीउ फुलेको छ उसउस कनिरहनुपर्छ “अनलाइन भ्यानको आग्रह गर्दा मोबाइल यातायातले गन्तव्यमा पु¥याउनुपर्छ हो ! त्यस्तो हुनुपर्छ सेवा” साहु यस्तै भनी थर्काइरहन्छ गर्न पनि त्योभन्दा बढी गरेँ अलि बढी कमिन्छ कि भनेर त्यस्तै घोटिएँ जोल्टिनहरुमा पौडिएँ जीवनस्तर उधिन्छ कि भनेर तर उध्रिँदै गयो स्यालरी दिने समयमा यो राजधानीमा साहु भन्छ “यो समाजसेवा हो पाउँदैन तिमीले धेबा यो ट्रेनिङ पिरियड हो राम्रो गरेमा टरक्की हुन्छ” यस्तै आश्वासन सबै ठाउँमा ! काम यत्ति गरियो कि फुर्सद भन्ने मेरो शब्दकोषमा थिएन ज्यान फलामको भइसक्यो तैपनि औँला दिँदा डुँडुलो निलिदिन्छ क्षमताभन्दा हदैसम्म भारी बोकिदिँदा त्यसमाथि अरु भारी थपिदिन्छ के साहु पोस्ने समाजसेवा हुन्छ ? पैसा नआउने खल्ती सुक्दैजाने भएपछि वास्तबमा अहँ ! यो पटक्कै समाजसेवा भएन कहीँ पनि राम्रो काम गराएनन् फटाहाहरुले शोषक महाजालीहरुले जानेको कामभन्दा ढ...