( A gate-way to interact with Biju Subedi "BIJAY" )

कविता :– प्रेमाश्रु बिजु सुवेदी “विजय” तिम्रो आँसुको सच्चा प्रेम देखें कहिल्यै छोड्ने छैन भनी सदाको लागि तिम्रो प्रेम रोजेको थिएँ झनै रोजेँ । तिम्रो प्रेमको परीक्षा अब कहिल्यै लिने छैन तिम्रो आासुको धेरै मूल्य छ , तिमी विना म म होइन । तिमीले मेरो रुने बानी छ , म कोमल छु भने पनि हाम्रो विछोडको संकेतमा निस्केको तिम्रो बलिन्द्र धारा अश्रुले अरु सबै अश्रुलाई फिक्का पारेको छ , भनें पनि । तिम्रो मेरो प्रेम अरुको लागि आलो काँचो लागे पनि हाम्रो प्रेममा धेरै गाढापन छ भनेर तिम्रो आँसु देखें पनि । तिम्रो मेरो प्रेम झनै झनै झनै गाढा बन्दै जाओस् प्रेमको परिभाषा चिनाउने रोमियो–जुलियटलाई प्रेमको प्रतिस्पर्धामा हराउन पाओस् । भनोस् फालीले हाम्रो बैर छ तर तिम्रो प्रेम धेरै धेरै धेरै छ । यदि समुन्द्र मसी भए , धरति कागज भए कल्पवृक्षको कलम बनाउँदै तिम्रो सच्चा प्रेम लेख्दै गए बरु समुन्द्रको मसी सुक्छ , धर्तिको कागज भरिन्छ तैपनि कलम अघाउँदैन । तिम्रो प्रेमलाई अनुभूति गरेर तिम्रो प्रेमाश्रु कहें म संग शब्द छैन अब तिमीलाई सधैं शब्दले , बोलीले प्रेम व्यक्त गर भत्रे म मान्छे पनि शब्दले हारेँ बोलीले हारेँ मैल...

 कविता :–प्रभात तिमी चाँडै आऊ बिजु सुवेदी “विजय” मेरो हात अब कसैले नबाँध म प्रभातलाई आउन पत्र लेख्दैछु मेरो मुख पनि कसैले बन्द नगर म अब प्रभातलाई बोलाउँदैछु प्रभात तिमी आऊ है यहाँ अँध्यारो भइरहेको छ त्यहाँ अँध्यारो भइरहेको छ जताततै रुमल्लिएको छ जतातै भट्किरहेको छ अँध्यारोको बोलवाला छ असत्यको युग छ दुःखीहरुले प्रतिवाद गर्न सकिरहेका छैनन् उज्यालोका सँबाहक हौ तिमी लालीमा किरण हौ तिमी ताजा घाम ल्याउँछौ तिमी अन्धकार मेटाउँछौ तिमी तिमी हिम्मतिलो छौ बिहानीको पहिलो प्रकाश ल्याउँछौ तिमी त्यसैले तिमी चाँडै आऊ प्रभात हामी रातभरी छटपटिरहेका छौं दुःख पुकार सुत्रे कोही छैनन् आफू–आफूमै मैमत्त छन् ठालूहरु यहाँ दुःखीहरुलाई कोही सघाइरहेका छैनन् यो दुःखीको आर्टनाद सुनिदेऊ यहाँ हामीले केही देख्न सकेका छैनौं रात रात औशीको रात छ काला वादलहरु मडारिरहेका छन् एक झिल्को उज्यालो छैन यहाँ त्यसैले हाम्रो लागि तिमी क्रान्ति हौ तिम्रो लाल किरणको प्रतिक्षा गरिरहेका छौं तिम्रो रातो घाम चहिन्छ हामीलाई प्रभात तिमीलाई खोज्न पूर्वतिर दौडिरहेका छौं पूर्वीय चाँडै आऊ तिमी काल रात्रि...