( A gate-way to interact with Biju Subedi "BIJAY" )

  मुक्त नदी जब तिमी आउँछौ आकाश गजधम्म पारी सौर्य किरण पनि हार्दछन् तिम्रो सौन्दर्य अगाडि घरि नाच्दै आफ्नो ताण्डव देखाउँछौ घरि तिम्रा प्रेमीलाई मोहित तुल्याउँछौ सेतो कपासबाट हिमाललाई सिरक उनीदिन्छौ पहाडलाई त्यो हरियो सावने सारी सिलाइदिन्छौ गुराँसे तीे राता चुरा लगाइदिन्छौ आफ्नो सुधातुल्य दूग्ध प्रवाह वर्षाई, घरि प्यासीको प्यास मेटिदिन्छौ घरि भोकोलाई आहार दिलाइदिन्छौ संसारलाई जीवन तिमी नै दिन्छौ तर   तर ! तर !!! यी तिम्रा सन्तान तिमीमा कृतज्ञ भएनन् हगि   विजुलीका अनेक कोर्रा सहँदासहँदै, तिमीले सेवाभाव कहिल्यै त्यागिनौ तिमीले आफ्नो वात्सल्यलाई कहिलेत्यागेको होइन नि   तिम्रो चिच्याहट त समग्र संसारले सुन्छन् नि   तर ! तर ! किन !? आफ्ना आमालाई रोएको देख्दा तिम्रा सबै सन्तान !! हो सबै !! सबै तिम्रो दोहन गर्न लागेका ! जब त्योे निष्ठूरी विजुली तिम्रो कोमल शरीरमा ठोक्किन्छ तब तिम्रो कोमल शरीर !! तितरवितर बन्न पुग्छन्‌ तिमी रुन्छौ तिमी चिच्याउँछौ तर  यी तिम्रा सन्तान तिम्रो थप अश्रुसरिता मागिरहन्छन्‌ कसरी सहन सक्छौ तिमी यति पीडा !! पीडा असह्य बनेर ...

 “सामानको सौदा कि स्वाभिमानको?” बाहिर चर्को घाम थियो । सडक धुलाम्मे, र पसलहरू थाकेका मान्छेझैँ अलिक अलिक खुल्दै थिए । म श्रीमतीले बनाइदिएको किनमेलको सुची बोकेर गल्लीतिर लागेँ । हिजो कोरोनाको दिन थियो—तर श्रीमतीको सामानप्रतिको असन्तुष्टि चाहिँ पुरानै रोगझैँ बाँकी थियो । पसलमा पुगेँ । साहुजी झ्याप्प झ्याप्प बढार्दै थिए—दाङ्ग्राले भन्दा बढी त नजरले सफा गरिरहेजस्तो लाग्थ्यो । म नमस्कार गर्दै सुची देखाउँदै भनेँ, “यी सामान चाहिन्छ, हजूर ।” साहुजीले हाँसो छर्दै भनीहाल्यो, “सबै छैन है, केके हो हेर्छु नि ।” उसको “हेर्छु” भन्नुको अर्थ थियो—आधा सामान छैन, र आधा दिन मन छैन । मैले मोबाइल निकालेर श्रीमतीलाई भिडियो कल गर्न खोजेँ । अरुबेला कल गर्नासाथ उठाउने मोबाइल, आज चुपचाप थिएन—स्वीच अफ । म केही छक्क परेँ, झसङ्ग भएँ पनि । “नम्बर देऊ न,” साहुजी भन्यो—त्यो आवाजमा जति मिठास थियो, त्यति नै विकराल नियतको गन्ध पनि । “के गर्नुहुन्छ ?” मैले शंका व्यक्त गरेँ । “सोध्न त,” उसले भन्यो, “उहाँलाई नै बुझेर ल्याइदिन्छु न सामान ।” नम्बर दिएँ । उसले तुरुन्तै ह्वाट्सएप खोल्यो । श्रीमती अनलाइन थिइन् । साहुजीको कल ...

 लघुकथा : “भिनाजुको खुचिङ र सुकेधाराको बोलावट” वर्तमान, ५० वर्षीय पात्रको मनोवाद म (मनमनै)ः “अब पो बुझ्दैछु... त्यो दिनको उन्माद, त्यो बाजा, त्यो दोहोरी, त्यो सिडी उपहार... त्यो सबै मेरो उत्साह थिएन, त्यो त मेरो ’खुचिङ’ थियो !” फ्ल्यासब्याक, २५ वर्षअगाडिे सालीको बिहे थियो । साली त्यो नजिकको थिइन्, जुन नाताभन्दा धेरै आत्मीय लाग्ने । म एकदमै उत्साहित। बिहेको चाँजोपाँजो, जाडोमा जन्ती सम्हाल्ने, बाजा बजाउन जाँदा सजिलो व्यवस्था, सब कुरा मेरै टाउकोमा । म (भिनाजु)ः “हेर बहिनी ! आज तिमी मेरो घरकी चेली जस्तै बनिस् । सबै कुरा मेरो जिम्मा । तिमी चिन्ता नगर, म छु नि !” साली (हास्दै)ः “भिनाजु, तपाईं बिना त यो बिहे अधुरो हुने थियो होला !” म (मोबाइल निकाल्दै)ः “ए, ए ! यो बाजा र यो नाच रेकर्ड गर्नैपर्छ है ! तिमीलाई उपहार दिनुपर्छ !” बाजामा दमाइले दोहोरीमा भन्छन्ः दमाइ धेरै लामो राग तान्दै “भिनाजु अब पीर नगर, खुचिङ तँलाई पर्नु पीर पर्यो, अब रोएर बस !” जन्तीहरू (हास्दै)ः “वाह ! यो त सान्दर्भिक प¥यो, भिनाजु त नाच्नमै व्यस्त !” भिनाजु कम्प्युटर ठिभाइसमा एक्सपर्ट “मैले त रेकर्ड पनि गरेँ, सिडी बनाएँ । त...