“सामानको सौदा कि स्वाभिमानको?”
“सामानको सौदा कि स्वाभिमानको?”
बाहिर चर्को घाम थियो । सडक धुलाम्मे, र पसलहरू थाकेका मान्छेझैँ अलिक अलिक खुल्दै थिए । म श्रीमतीले बनाइदिएको किनमेलको सुची बोकेर गल्लीतिर लागेँ । हिजो कोरोनाको दिन थियो—तर श्रीमतीको सामानप्रतिको असन्तुष्टि चाहिँ पुरानै रोगझैँ बाँकी थियो ।
पसलमा पुगेँ । साहुजी झ्याप्प झ्याप्प बढार्दै थिए—दाङ्ग्राले भन्दा बढी त नजरले सफा गरिरहेजस्तो लाग्थ्यो । म नमस्कार गर्दै सुची देखाउँदै भनेँ, “यी सामान चाहिन्छ, हजूर ।”
साहुजीले हाँसो छर्दै भनीहाल्यो, “सबै छैन है, केके हो हेर्छु नि ।”
उसको “हेर्छु” भन्नुको अर्थ थियो—आधा सामान छैन, र आधा दिन मन छैन ।
मैले मोबाइल निकालेर श्रीमतीलाई भिडियो कल गर्न खोजेँ । अरुबेला कल गर्नासाथ उठाउने मोबाइल, आज चुपचाप थिएन—स्वीच अफ । म केही छक्क परेँ, झसङ्ग भएँ पनि ।
“नम्बर देऊ न,” साहुजी भन्यो—त्यो आवाजमा जति मिठास थियो, त्यति नै विकराल नियतको गन्ध पनि ।
“के गर्नुहुन्छ ?” मैले शंका व्यक्त गरेँ ।
“सोध्न त,” उसले भन्यो, “उहाँलाई नै बुझेर ल्याइदिन्छु न सामान ।”
नम्बर दिएँ । उसले तुरुन्तै ह्वाट्सएप खोल्यो । श्रीमती अनलाइन थिइन् । साहुजीको कल पुगेछ । के चमत्कार! एकैछिनमै उनीसँग भिडियो कलमा हाँस्दै कुरा गर्दै थिए । ऊ आफूसँग नभएको सामान पनि “बोल्दिनुस् है, ल्याइदिन्छु” भन्दै थ्यो । म त छेउमै लाज र रिसको ककटेल बनेर उभिएको थिएँ ।
त्यस रात म चुपचाप थिएँ । श्रीमतीले भने, “आज साहुजीले त पूरा सेटै सामान पठाइदिएछ, कति राम्रा! हेर न, हिजो तिमीले आधा सामानै ल्याएका थियौ ।”
मैले चिया पिएँ—चिनी न हालिकनै । त्यही मिठास कता गयो कता, थाहा भएन ।
भोलिपल्ट त्यो पसलमा गएँ—तर यसपटक किनमेल गर्न होइन, चरित्र हेर्न ।
“साहुजी,” मैले भने, “अब मेरो श्रीमतीलाई कल नगर्नुहोला । तपाईं सामान बेच्ने हो, भावना होइन ।”
साहुजी बिउझेझैँ भए, तर तुरुन्तै उस्तै चिप्लो हाँसो फर्काए ।
मैले चुपचाप मोबाइल निकालेर काल हस्पटालको “कमर्सियल मिसकन्डक्ट“ फाइलिङ फर्म खोलिरहेको देखाएँ ।
“किनमेलको नाममा लम्पटगिरी गरिन्छ भने व्यापारको लाइसेन्स चाहिन्छ कि डान्स बारको?“
साहुजीको अनुहारबाट हाँसो भाग्यो । पसलमा चिसो झल्याँस्याङ्ग भयो ।
त्यस दिनपछि त्यहाँ कहिल्यै “भिडियो कल अफर“ दिइएन र म पनि वस्तु किन्थेँ—व्यक्तित्व होइन ।
शीर्षक सुझावः
“ह्वाट्सएप व्यापारी”
“सामानको सौदा कि स्वाभिमानको?”
“लम्पट पसले र लाजको व्यापार”
२०८२ , २७ जेठ
बिजु सुवेदी विजय
Comments
Post a Comment