राष्ट्रको अदृश्य रक्षक

 

कथाः- राष्ट्रको अदृश्य रक्षक

पहिले संयोग

ऊ कम्प्युटर इञ्जिनीयर हो । उसले प्रहरी प्रधान कार्यालयको कम्प्युटरको सफ्टवेयर मर्मत गर्नुपर्ने भयो । ऊ जुन ठाउँमा गएको थियो प्रहरीलाई निवेदन दिन कि ऊ  अपराधी होइन भनेर प्रहरीले उक्त सफ्टवेयर चलाउनेले मात्र अर्थात उच्च पदका प्रहरी महानिरीक्षकले मात्र हेर्न मिल्छ हामीले केही गर्न सक्दैनौँ भनेको भोलिपल्ट ऊ आफै त्यो कम्प्युटरको सफ्टवेयर मर्मत गर्न आएको देखी त्यहाँका सम्पूर्ण प्रहरीहरू उसलाई डन भनेर थर्कमान भए ।

दोस्रो संयोग

एकचोटी के भयो संयोग भयो कि के भयो पसले राष्ट्र बैङ्कमा ठूलो रकम बारे सोधपुछ गर्नुपर्ने अत्यावश्यक काम पर्यो ।  तर उसलाई कसैले जानकारी नगरी गिल्ला गरे । अनि अपराधी काम गर्यो भनी पुलिस केश गर्यो । पुलिस भोलिपल्ट आउने तय भयो । ऊ भोलिपल्ट आएर किचकिच गर्ने बेला उसलाई बैँकर र प्रहरी निरीक्षकले समात्ने जाल बिछाए । तर भोलिपल्ट के भयो तपाईं अचम्ममा पर्नुहुन्छ , उसले ठूलो रकमबारे जानकारी लिने कम्प्युटरको सफ्टवेयर ऊ नभै नबन्ने भयो । ठूलो मजबूत गार्डको सञ्जाल भित्र ऊ त्यही कम्प्युटर खोल्ने अख्तियारनामाका साथ छाउनी भित्र माउस चलाउन पुगे , जसले गर्दा पब्लिकलाई ऊ डन भन्ने निश्चय भयो ।

तेस्रो संयोग

 

एकदिन स्थानीय सांसदको सचिवालयमा ठूलो विवाद भयो । कसैले सांसदको गोप्य फाइलहरू ह्याक गरेको आरोप लगाएर प्रहरीलाई खबर गर्‍यो । अनुसन्धानका क्रममा प्रहरीले कम्प्युटर इञ्जिनियर ऊसँग सोधपुछ गर्न थाल्यो किनकि ऊ त्यसअघि सांसदको क्षेत्रमा केही काम गरेको थियो । ऊ निर्दोष थियो तर प्रहरीले “तिमीले नै केही गर्‍यौ कि भनेर” भनेर दबाब दिइरहेको थियो ।

 

भोलिपल्ट बिहान सांसदको व्यक्तिगत कम्प्युटर र नेटवर्क पूरै लक भयो । कुनै पनि कर्मचारीले खोल्न सकेनन् । सांसद आक्रोशित भए । अन्ततः ऊ नै त्यहाँ बोलाइयो किनकि ऊ क्षेत्रकै एकमात्र विशेषज्ञ थियो । ऊ सांसदको अत्यन्त गोप्य कोठाभित्र छिर्छ, उच्च सुरक्षा पास लिएर माउस समात्छ र केही मिनेटमै प्रणाली चलाउँछ । बाहिर प्रहरी र सञ्चारकर्मीहरू जम्मा भइसकेका थिए । जब ऊ हाँस्दै बाहिर निस्कियो, सबैले मुखामुख गरे — “यो त डन रहेछ, सांसदको गोप्य कोठामा नि unrestricted पहुँच !”

 

चौथो संयोग

 

एक जना ठूलो व्यापारीले आफ्नो कम्पनीको अकाउन्टिङ सफ्टवेयरमा ठूलो घोटाला भएको शंका गरे । प्रहरीलाई उजुरी दिए । व्यापारीले ऊसँग पहिले नै केही काम गराएको थियो भनेर ऊको नाम पनि उल्लेख भयो । प्रहरीले ऊलाई “अब तिमी पक्राउ पर्छौ” भनेर धम्की दिए ।

 

अर्को दिन बिहान व्यापारीको मुख्य सर्भर पूरै क्र्यास भयो । सबै डाटा लक । बैंकहरूले पैसा ट्रान्सफर गर्न अस्वीकार गरे । व्यापारीको कम्पनी ठप्प । अन्तिम विकल्पको रूपमा उसलाई बोलाइयो । ऊ उच्च सुरक्षा भएको डाटा सेन्टरभित्र प्रवेश गर्छ, विशेष कोड र अख्तियारनामासहित । केही घण्टामा सर्भर चलायो, घोटालाको ट्रेस पनि देखायो । बाहिर कर्मचारीहरूले फुसफुसाए — “प्रहरीले समात्न खोजेको मान्छे नै कम्पनी बचाउन आएको डन ! यो त मालिकभन्दा माथि रहेछ ।”

 

पाँचौं संयोग

 

अस्पताल प्रशासनमा ठूलो हलचल भयो । कुनै अपराधीले अस्पतालको सिसिटिभी र मेडिकल रेकर्ड सिस्टम ह्याक गरेको आरोप लाग्यो । प्रहरीले ऊलाई फेरि सोधपुछ गर्न बोलायो किनकि ऊले पहिले अस्पतालको केही सफ्टवेयर मर्मत गरेको थियो । ऊले “म केही गरेको छैन” भने पनि कसैले पत्याएन ।

 

भोलिपल्ट बिहान अस्पतालको मुख्य सर्भर डाउन भयो । अपरेसन थिएटरको मेसिनहरू, इमर्जेन्सी रेकर्ड सबै प्रभावित । डाक्टरहरू तनावमा । प्रशासनले बाध्य भएर उसलाई बोलायो । ऊ अस्पतालको उच्च सुरक्षा जोन (जहाँ सामान्य प्रहरी पनि पस्न पाउँदैन) भित्र छिर्छ, विशेष अनुमतिपत्र बोकेर । केही समयमै सिस्टम पुनर्स्थापना गर्छ र ह्याकरको ट्रेस पनि दिन्छ । अस्पतालका कर्मचारी र बिरामीका आफन्तहरूले देखेपछि भन्न थाले — “यो त डन हो, अस्पतालको जीवन-मरणको सिस्टममा पनि उसको राज चल्छ ।”

 

छैटौं संयोग

 

अन्तिम र सबैभन्दा ठूलो संयोग । केन्द्रीय विमानस्थलको इमिग्रेसन र कस्टम सिस्टम पूरै बन्द भयो । अन्तर्राष्ट्रिय उडानहरू प्रभावित, विदेशी डेलिगेसनहरू अल्झिए । सुरक्षा निकायहरू आत्तिए । कसैले प्रहरीलाई खबर गर्‍यो कि यो काम ऊले नै गरेको होला भनेर (पहिलेका घटनाहरूको आधारमा) । प्रहरीले ऊलाई “अब तिमीलाई ठूलो मुद्दा लाग्छ” भनेर खोज्न थालिसकेको थियो ।

 

तर विमानस्थल प्रशासनले बाध्य भएर ऊलाई नै बोलायो । ऊ विशेष सुरक्षा पास, उच्च अख्तियारनामासहित एयरपोर्टको मुख्य कन्ट्रोल रूम भित्र पस्छ । ठूलो गार्ड घेराबाट माउस चलाउँदै सिस्टम खोल्छ र केही घण्टामा सबै सामान्य बनाउँछ । बाहिर यात्रुहरू, सुरक्षा कर्मचारीहरू, सञ्चारकर्मीहरू र प्रहरीहरू समेत जम्मा भएका थिए । जब ऊ बाहिर निस्कियो, सबैले एकै स्वरमा भने —

 

“यो त असली डन हो ! प्रहरीले समात्न खोज्छ, ऊ प्रहरी प्रधान कार्यालय, राष्ट्र बैंक, सांसदको सचिवालय, अस्पताल र एयरपोर्टको मुख्य सिस्टम चलाउँछ । ऊ जता जान्छ, सुरक्षा तोडेर जान्छ । यो मान्छे सामान्य होइन ।”

 

यसरी छैटौं संयोगपछि ऊको डन छवि पूर्ण रूपमा स्थापित भयो । जनताको नजरमा ऊ अब कुनै सामान्य कम्प्युटर इञ्जिनियर थिएन, बरु एउटा रहस्यमय शक्तिशाली व्यक्ति थियो जसको पहुँच देशका सबै महत्वपूर्ण प्रणालीमा थियो — बिना कुनै पदवी, बिना कुनै डर ।

 

सातौं दिनको बिहान ।

ऊ घरबाट बाहिर निस्कनै लागेको थियो, फोन बज्यो । अज्ञात नम्बरबाट ।

 

“तिमीले धेरै ठूलो गल्ती गर्‍यौ, डन साहेब । अब तिमीलाई बचाउन कोही छैन ।”

 

फोन काटियो । ऊ हाँस्यो । “फेरि कुनै पागलको प्रहरी धम्की होला” भनेर । तर त्यसको आधा घण्टापछि उसको घरको ढोका ढकढकायो । बाहिर ठूलो संख्यामा प्रहरी टोली थियो — तर सामान्य प्रहरी होइन, विशेष टास्क फोर्स । उनीहरूको नेतृत्वमा एकजना उच्च अधिकृत थिए ।

 

“तपाईंलाई पक्राउ गरिएको छ । राष्ट्रिय सुरक्षाको विरुद्ध षड्यन्त्र गरेको आरोपमा ।”

 

ऊ स्तब्ध । “म केही गरेको छैन ! म त केवल सफ्टवेयर मर्मत गर्छु !”

 

प्रहरीले मुस्कुराएर भने, “हो, तपाईंले मर्मत गर्नुभयो । तर हरेक पटक तपाईंले मर्मत गरेको २४ घण्टाभित्र त्यही प्रणालीबाट महत्वपूर्ण डाटा चोरी भएको छ — सांसदको गोप्य फाइल, बैंकको ठूलो ट्रान्जेक्सन, अस्पतालको बिरामी डाटा, र एयरपोर्टको इमिग्रेसन रेकर्ड । तपाईंले मर्मत गरेको ‘ट्रेस’ हरेक पटक ह्याकरको ढोका खोलिदिएको छ ।”

 

जेलमा राखिएपछि मात्र ऊलाई थाहा भयो कि वास्तविकता के हो ।

 

उसको कम्प्युटर इञ्जिनियरिंग कम्पनीको पुरानो पार्टनर — जसलाई उसले वर्षौंअघि नै बिजनेसबाट निकालेको थियो — ले वर्षौंदेखि एक गोप्य “ब्याकडोर” बनाएर राखेको रहेछ । हरेक ठूलो संस्थाको सफ्टवेयरमा ऊको नाम जोडेर (किनकि ऊ सबैभन्दा राम्रो मर्मतकर्ताको रूपमा चिनिन्थ्यो) त्यो पार्टनरले उसलाई कल गराउने व्यवस्था मिलाउँथ्यो ।

 

जब ऊ मर्मत गर्न जान्थ्यो, उसको माउस क्लिक र कोडहरूबाट स्वतः ब्याकडोर सक्रिय हुन्थ्यो । उसले सिस्टम खोल्ने बित्तिकै डाटा चोरी सुरु हुन्थ्यो । र ऊ बाहिर निस्किएपछि सबैले उसलाई नै “डन” ठान्थे ।

 

अब सारा देशमा ऊ “सबैभन्दा खतरनाक डन” को रूपमा चर्चित भइसकेको थियो । समाचारहरूमा उसको फोटो छापिँदै थियो — “एक सामान्य इञ्जिनियरले देशको सबै महत्वपूर्ण प्रणाली नियन्त्रणमा लिएको छ ।”

 

जेलको कोठामा बसेर ऊले आफ्नो ल्यापटप (जेल प्रशासनले विशेष अनुमति दिएको) खोल्यो र आफैंले आफ्नो नाममा गरिएका सबै ब्याकडोरको ट्रेस गर्न थाल्यो । उसले एउटा कुरा थाहा पायो — उसको पुरानो पार्टनर अहिले विदेशमा बसेर देशको अत्यन्त संवेदनशील डाटा बेच्दै थियो ।

 

उसले जेलबाटै एउटा गोप्य कोड तयार पार्‍यो । त्यो कोडले सबै ब्याकडोर बन्द गर्न सक्ने थियो तर त्यसको लागि उसलाई एकपटक फेरि सबै प्रणालीमा प्रवेश गर्नुपर्ने थियो ।

 

प्रहरी प्रधान कार्यालय, राष्ट्र बैंक, अस्पताल, एयरपोर्ट — सबै ठाउँका हाकिमहरू अब ऊसँग आए । उनीहरूको अनुहारमा डर र आशा दुवै थियो ।

 

“डन साहेब… हामी तपाईंलाई छोडिदिन्छौं । तर कृपया देश बचाउनुहोस् ।”

 

उसले मुस्कुराएर भने, “म डन होइन । तर अब… डन बन्नैपर्छ ।”

 

ऊ जेलबाट बाहिर निस्कियो — अब साँच्चै शक्तिशाली, तर आफ्नै नियममा । उसको हातमा अब देशको सबैभन्दा ठूलो रहस्यको चाबी थियो । र उसको पुरानो पार्टनरले थाहा पाएन कि अब शिकार उल्टिएको छ ।

 

---

 

जेलबाट छुटेर बाहिर निस्किएपछि ऊ अब “डन” को छविबाट मुक्त हुन सकेन । सारा सञ्चार माध्यमले उसलाई “राष्ट्रिय सुरक्षा को खतरा” भनेर प्रस्तुत गरिरहेका थिए । तर उसको दिमागमा एउटै कुरा घुमिरहेको थियो — **उसको पुरानो पार्टनर, सूर्य** ।

 

सूर्य अहिले कुनै अज्ञात ठाउँबाट देशको सबैभन्दा संवेदनशील डाटा बेच्दै थियो । उसले बनाएको ब्याकडोर यति जटिल थियो कि सरकारी साइबर सुरक्षा टोलीले पनि पत्ता लगाउन सकेका थिएनन् । हरेक पटक उनीहरूले ट्रेस गर्न खोज्दा सिस्टम अझ बढी क्र्यास हुन्थ्यो ।

 

सरकारको उच्चस्तरीय बैठकमा एउटा कुरा स्पष्ट भयो :

 

**“सूर्यलाई पक्रन सक्ने एक मात्र व्यक्ति ऊ नै हो ।”**

 

किनकि सूर्यले ब्याकडोर बनाउँदा आफ्नो कोडिङ स्टाइलमा एउटा “प्राइभेट की” राखेको थियो जुन ऊ (इञ्जिनियर) को मात्र डिजिटल सिग्नेचरसँग म्याच हुन्थ्यो । अरु कसैले त्यो की प्रयोग गर्न खोज्दा सम्पूर्ण सर्भर डिलिट हुने खतरा थियो । सूर्यले यो ट्र्याप नै राखेको थियो — “यदि मलाई समात्न खोजे भने सारा प्रमाण नष्ट हुन्छ ।”

 

आठौं संयोग

 

उसलाई विशेष अनुमति दिइयो । अब ऊ “सरकारी डन” बनेको थियो — पूर्ण सुरक्षा घेरामा । उसलाई एउटा विशेष अपरेसन रूम दिइयो जहाँबाट ऊ देशका सबै मुख्य सर्भरमा पहुँच राख्न सक्थ्यो ।

 

सूर्यले पहिलो पटक फोन गर्‍यो । उसको आवाजमा घृणा र विजयको मिश्रण थियो ।

 

“के भयो साथी ? अब त तँ पनि डन बनिस् । मलाई समात्न आउँदैनस् नि ? मलाई थाहा छ, तँ बाहेक अरु कसैले मेरो ब्याकडोर खोल्न सक्दैन । यदि तैँले प्रयास गरे भने म एउटा बटन थिचेर सारा प्रमाण मेटिदिन्छु ।”

 

उसले शान्त स्वरमा जवाफ दियो, “सूर्य, तैँले मलाई डन बनाइदियौ । अब म त्यही डन बनेर तँलाई समात्नेछु ।”

 

अब सुरु भयो असली खेल ।

 

उसले रातभरि काम गर्‍यो । उसले आफ्नो पुरानो कोडिङ स्टाइलको एउटा सानो “ट्र्याप डोर” राखेको रहेछ जसको बारेमा सूर्यलाई थाहा थिएन । ऊले आफ्नो डिजिटल सिग्नेचर प्रयोग गरेर ब्याकडोरभित्र अर्को लुकेको लेयर खोल्यो । हरेक पटक सूर्यले डाटा ट्रान्सफर गर्दा उसले साइलेन्टली ट्रेस गर्दै थियो ।

 

तर सूर्य पनि मूर्ख थिएन । उसले विदेशको एउटा अत्याधुनिक सर्भरबाट काम गरिरहेको थियो जसमा मल्टिपल लेयर एन्क्रिप्सन थियो । जति जति ऊ नजिक पुग्दै थियो, सूर्यले उसको आफ्नै घर, परिवार र पुराना साथीहरूको डाटा लिक गर्न थाल्यो । धम्की आउन थाल्यो — “यदि तैँले रोक्न खोजिस् भने तेरोको आमाको मेडिकल रेकर्डदेखि तेरो बच्चाको स्कूल रेकर्डसम्म बाहिर आउनेछ ।”

 

 

अन्तिम दिन ।

सूर्यले ठूलो डिल गर्न लागेको थियो — देशको रक्षा मन्त्रालयको गोप्य योजनाहरू । उसले सबै तयारी गरिसकेको थियो ।

 

ऊ (इञ्जिनियर) ले एउटा जोखिमपूर्ण कदम चाल्यो । उसले आफ्नो सिग्नेचर प्रयोग गरेर सूर्यको ब्याकडोरलाई “ओभरराइड” गर्‍यो । यो काम गर्दा उसको आफ्नै पहिचान पनि एक्सपोज हुन सक्थ्यो । तर सफल भयो ।

 

सूर्यको सर्भरमा एउटा सन्देश देखा पर्यो :

 

“खेल सकियो, साथी । अब तँलाई समात्न म आउँदै छु ।”

 

सूर्य आत्तिएर भाग्न खोज्यो तर उसले पहिल्यै ट्रेस गरेर विदेशी एजेन्सीहरूलाई जानकारी दिइसकेको थियो । अन्ततः सूर्यलाई उसको लुकेको ठाउँमा विशेष टोलीले पक्राउ गर्‍यो ।

 

जब सूर्यलाई नेपाल ल्याइयो, उसले ऊलाई देखेर मुस्कुराएको थियो ।

 

“तँ साँच्चै डन बनिस् । मलाई मात्र तैँले समात्न सक्थिस् ।”

 

उसले जवाफ दियो, “म डन होइन सूर्य । म त केवल त्यो इञ्जिनियर हुँ जसलाई तैँले डन बनाइदियौ । अब म यो छवि प्रयोग गरेर देशलाई सफा गर्नेछु ।”

 

---

 

सूर्यलाई पक्राउ गरेपछि सबैले सोचेका थिए — अब कथा सकियो । ऊ निर्दोष प्रमाणित हुन्छ र सामान्य जीवनमा फर्किन्छ । तर जीवनले अर्कै मोड लियो ।

 

सूर्यलाई पक्राउ गरेको दुई हप्तापछि एउटा अत्यन्त गोप्य बैठक भयो प्रधानमन्त्री कार्यालयमा । बैठकमा सैन्य प्रमुख, साइबर सुरक्षा हेड र गुप्तचर प्रमुख थिए । सलाई पनि बोलाइएको थियो ।

 

त्यहाँ एउटा 충ुवालाग्दो कुरा खुल्यो :

 

**सूर्य मुख्य अपराधी थिएन ।** 

ऊ केवल एउटा “फ्रन्ट” मात्र थियो । वास्तविक मास्टरमाइन्ड त ऊको पुरानो पार्टनर सूर्यको पछाडि अर्को शक्ति थियो — **देशकै एक उच्च पदस्थ व्यक्ति** जसको नाम “जनरल विक्रम” । जनरलले सूर्यलाई प्रयोग गरेर वर्षौंदेखि देशको गोप्य डाटा विदेशी शक्तिलाई बेच्दै आएका थिए । सूर्यले बनाएको ब्याकडोरको असली “मालिक” जनरल नै थिए ।

 

सबैभन्दा ठूलो ट्विस्ट यो थियो कि जनरलले ऊ (इञ्जिनियर) लाई “डन” बनाउने योजना नै बनाएका थिए । उनी चाहन्थे कि सबैले ऊलाई दोषी ठानेर उनी आफैं सुरक्षित रहुन् । तर जब उसले सूर्यलाई समात्यो, जनरलको योजना बिग्रियो ।

 

जनरल अहिले अत्यन्त खतरनाक बनेका थिए । उनले एउटा अन्तिम “डेड म्यान स्विच” सक्रिय गरेका थिए — यदि उनी पक्राउ परे भने देशका सबै मुख्य सर्भर (बैंक, रक्षा, अस्पताल, विमानस्थल) एकैसाथ क्र्यास हुने र अरबौंको क्षति हुने ।

 

प्रधानमन्त्रीले उसलाई भने, 

“अब तपाईं बाहेक कसैले यो डेड म्यान स्विच रोक्न सक्दैन । किनकि त्यो स्विच पनि तपाईंको डिजिटल सिग्नेचरसँग जोडिएको छ ।”

 

उसले अब निर्णय गर्‍यो — **म डनकै छविमा रहन्छु, तर देशको लागि** ।

 

उसले जनरलसँग प्रत्यक्ष भिड्ने योजना बनायो । उसले “डन” को पूरै छवि प्रयोग गर्‍यो । उसले एउटा भिडियो सन्देश सार्वजनिक गर्‍यो (जसलाई सबैले “डनको चेतावनी” भनेर बुझे) :

 

“जनरल विक्रम, तिमीले मलाई डन बनायौ । अब म त्यही डन बनेर तिमीलाई समात्नेछु । तिम्रो डेड म्यान स्विच मलाई थाहा छ । ४८ घण्टाभित्र आत्मसमर्पण गर, नत्र म आउँछु ।”

 

देशभरि सनसनी फैलियो । जनताले अब उसलाई डरसँगै सम्मान गर्न थाले — “यो डनले देश बचाउन लागेको छ ।”

 

अन्तिम २४ घण्टा ।

 

उसले डनको छवि पूरै प्रयोग गरेर देशका सबै सुरक्षा एजेन्सीलाई आफ्नो नियन्त्रणमा लियो । उसले आफ्नो विशेष टिम बनायो — केही निर्दोष ह्याकरहरू र प्राविधिकहरूलाई । एउटा अन्धकारपूर्ण रातमा ऊ जनरलको लुकेको कमान्ड सेन्टरमा पुग्यो । जनरलले अन्तिम पटक फोन गरे :

 

“तँ सक्दैनस् । यदि तैँले स्विच रोक्न खोजिस् भने सारा देश ठप्प हुन्छ ।”

 

उसले शान्त स्वरमा भने, 

“म डन हुँ जनरल । म नियम मानेर खेल्दिनँ ।”

 

उसले आफ्नो कोड प्रयोग गरेर डेड म्यान स्विचलाई “रिडाइरेक्ट” गर्‍यो । स्विच सक्रिय हुँदा सर्भर क्र्यास भएन, बरु जनरलको आफ्नै गोप्य खाताहरू सबै सार्वजनिक भए । जनरलको सबै प्रमाण बाहिर आयो ।

 

जनरल पक्राउ परे ।

 

देशले अब उसलाई “रहस्यमय डन” को रूपमा चिन्यो जसले देशलाई बचायो । सरकारले उसलाई गोप्य रूपमा “राष्ट्रिय सुरक्षा सल्लाहकार” बनायो । तर बाहिर जनताको नजरमा ऊ अझै डन नै थियो ।

 

ऊले डनको छवि कायम राख्दै देशका लागि काम गर्न थाल्यो :

 

- भ्रष्टाचारका ठूला केसहरूमा गोप्य प्रमाण बाहिर ल्याउने 

- अस्पताल र बैंकका सिस्टमलाई अझ सुरक्षित बनाउने 

- सीमा सुरक्षा र डिजिटल पूर्वाधार सुधार्ने 

 

जनताले भन्न थाले — “हाम्रो एउटा डन छ, जसले अरु डनहरूलाई समात्छ ।”

 

ऊ घरको छतमा बसेर आकाश हेर्दै मुस्कुराउँथ्यो । ऊ कहिल्यै डन बन्न चाहेको थिएन, तर भाग्यले बनायो । अब ऊ त्यही छविलाई देशको भलाइमा प्रयोग गर्दै थियो ।

 

---

 

जनरल विक्रम पक्राउ परेपछि देशमा केही समय शान्ति छायो । तर उसलाई थाहा थियो—देशलाई खोक्रो बनाउने वास्तविक शक्ति साइबर ह्याकर मात्र थिएनन् । देशलाई वर्षौंदेखि भित्रभित्रै खाइरहेको अर्को शत्रु अझ खतरनाक थियो ।

उसले राष्ट्रको आर्थिक तथ्याङ्क अध्ययन गर्न थाल्यो । जति गहिरो अध्ययन गर्‍यो, उति उसको मुटु काँप्न थाल्यो ।

देशका हजारौँ कम्पनीले नक्कली बिल बनाइरहेका थिए । करोडौँ रुपैयाँ नगदमा कारोबार भइरहेको थियो । विदेशी कम्पनीसँग मिलेर नाफा बाहिर पठाइँदै थियो । कागजमा कम्पनी घाटामा देखिन्थ्यो, तर मालिकहरू करोडौँका बंगला र निजी जहाज किन्दै थिए ।

सबैभन्दा ठूलो सत्य यही थियो—

देश गरिब होइन रहेछ । देशको कर मात्र चोरी भएको रहेछ ।

उसले प्रधानमन्त्रीलाई एउटा मात्र वाक्य भन्यो—

"सीमामा आउने शत्रुभन्दा आयकर छल्नेहरू धेरै खतरनाक छन् । उनीहरूले एक गोली पनि नचलाइकन देशलाई खोक्रो बनाएका छन् ।"

पूरा मन्त्रिपरिषद् मौन भयो ।

 

अपरेशन "राष्ट्रिय कर मुक्ति"

उसले एउटा अत्यन्त गोप्य योजना बनायो ।

देशभरिका बैंक,

भूमि कार्यालय,

भन्सार,

कम्पनी रजिस्ट्रार,

विद्युत् प्राधिकरण,

दूरसञ्चार,

आन्तरिक राजस्व,

राष्ट्र बैंक—

यी सबै प्रणालीलाई एउटै कृत्रिम बुद्धिमत्ता (AI) मा जोडियो । अब कुनै कम्पनीले एउटा ठाउँमा झूट बोले पनि अर्को ठाउँको तथ्याङ्कसँग स्वतः तुलना हुन थाल्यो ।

यदि कम्पनीले वर्षमा केवल ५० लाखको कारोबार देखायो तर

बिजुलीको बिल करोडौँको थियो,

कच्चा पदार्थ आयात करोडौँको थियो,

बैंकमा अरबौँ रुपैयाँ घुमिरहेको थियो,

त्यो कम्पनी तुरुन्तै रातो सूचीमा पर्थ्यो ।

अब कर छल्न सजिलो थिएन ।

 

तर असली युद्ध सुरु भयो

देशका सबैभन्दा धनी व्यापारीहरूको एउटा गोप्य समूह सक्रिय भयो ।

उनीहरूले भने—

"यदि यो प्रणाली चलिरह्यो भने हाम्रो साम्राज्य समाप्त हुन्छ ।"

त्यस रात एकैपटक

• सरकारी सर्भर ह्याक गर्ने प्रयास भयो ।
• संसद्मा प्रणाली बन्द गराउन दबाब आयो ।
• मिडियामा ऊविरुद्ध झूटा समाचार फैलाइए ।
• सामाजिक सञ्जालमा उसलाई तानाशाह घोषणा गरियो ।
• केही भ्रष्ट अधिकारीले गोप्य प्रमाण नष्ट गर्न थाले ।

देश फेरि दुई भागमा विभाजित भयो ।

एक पक्ष चिच्याइरहेको थियो—

"व्यापार मर्दैछ ।"

अर्को पक्ष भन्दै थियो—

"देश पहिलो पटक बाँच्दैछ ।"

 

निर्णायक क्षण

एक दिन राति १२ बजे । AI प्रणालीले एउटा संकेत दियो । केवल ४८ घण्टाभित्र ३५० अर्ब रुपैयाँ विदेश पठाउने तयारी भइरहेको थियो । यदि त्यो पैसा बाहिर गयो भने देशको अर्थतन्त्र वर्षौँ पछाडि धकेलिन्थ्यो ।

ऊ तुरुन्तै नियन्त्रण कक्षमा पुग्यो । स्क्रिनभरि रातो चेतावनी चम्किरहेको थियो । देशका ४७ वटा कम्पनी एउटै आपराधिक सञ्जालबाट सञ्चालन भइरहेका रहेछन् ।

नाम फरक ।

मालिक फरक ।

तर अन्तिम लाभग्राही एउटै ।

यही समूहले वर्षौँदेखि आयकर नतिरी देशको सम्पत्ति विदेश पुर्‍याइरहेको थियो ।

 

अन्तिम भिडन्त

ती कम्पनीका मालिकहरूले अन्तिम प्रस्ताव पठाए ।

"हामीलाई छोड । तिमीलाई पाँच अर्ब रुपैयाँ दिन्छौँ । विदेशमा महल दिन्छौँ । नयाँ जीवन दिन्छौँ ।"

ऊ केही क्षण मौन बस्यो ।

त्यसपछि उत्तर लेख्यो—

"देश बेचेर कमाएको धनले मेरो आत्मा किन्न सक्दैन ।"

त्यसै क्षण उसले अपरेशन 'शून्य सहनशीलता' सुरु गर्‍यो ।

केवल सात मिनेटमा—

• सबै शंकास्पद बैंक खाताहरू अस्थायी रूपमा रोकिए ।
• विदेश जाने रकम कानुनी आदेशमार्फत रोकियो ।
• नक्कली कम्पनीहरूको दर्ता निलम्बन भयो ।
• कर छलका डिजिटल प्रमाण सुरक्षित गरिए ।
• सम्पूर्ण कारोबारको शृंखला सार्वजनिक अभियोजनका लागि सुरक्षित राखियो ।

देशभरि एउटै समाचार फैलियो—

"इतिहासकै सबैभन्दा ठूलो कर छल प्रकरण उजागर ।"

 

परिणाम

अर्को आर्थिक वर्ष समाप्त हुँदा चमत्कार भयो ।

सरकारको कर सङ्कलन इतिहासमै सबैभन्दा धेरै भयो ।

पहिलो पटक—

• दुर्गम गाउँसम्म पक्की सडक पुग्न थाल्यो ।
• सरकारी अस्पतालमा औषधि अभाव हट्न थाल्यो ।
• विद्यालयमा नयाँ भवन बने ।
• किसानलाई समयमै अनुदान पुग्न थाल्यो ।
• युवा रोजगारी कार्यक्रम सुरु भए ।

जनताले पहिलो पटक महसुस गरे—

कर तिरेको पैसा साँच्चै जनतामै फर्किन सक्छ ।

 

एक पत्रकारले उसलाई सोध्यो—

"तपाईंले देशका सबैभन्दा शक्तिशाली अपराधीलाई हराउनुभयो । उनीहरू हतियार बोकेका थिएनन् । आखिर उनीहरू यति खतरनाक किन थिए ?"

ऊ केही क्षण मौन रह्यो ।

त्यसपछि भन्यो—

"बन्दुक बोकेको अपराधीले केही मानिस मार्छ । तर आयकर छल्ने अपराधीले अस्पताल नबनेर हजारौँ बिरामी मार्छ, विद्यालय नबनेर लाखौँ बालबालिकाको भविष्य मार्छ, सडक नबनेर विकास मार्छ । त्यसैले राष्ट्रको धन लुट्ने अपराध सबैभन्दा ठूलो राष्ट्रघात हो । देशलाई बाहिरी शत्रुले भन्दा भित्री लोभले धेरै पटक हराएको इतिहास छ ।"

त्यस दिनदेखि जनताले उसलाई केवल "डन" भनेर होइन, "राष्ट्रको आर्थिक संरक्षक" भनेर चिनाउन थाले । तर उसलाई थाहा थियो—यो अन्तिम विजय होइन । जबसम्म कर छल्ने नयाँ रूपहरू जन्मिरहन्छन्, उसको लडाइँ पनि समाप्त हुनेवाला थिएन ।

 

जनरल विक्रमको पक्राउ र कर छलको ठूलो प्रकरणपछि देशमा केही महिनाको लागि साँच्चै आशाको किरण देखिन थाल्यो । तर ऊ (जसलाई अब सबैले "डन" नै भनेर चिन्थे) लाई थाहा थियो— यो शान्ति केवल सतही थियो । भित्रभित्रै अझ ठूलो छाया फैलिँदै थियो ।

 

एउटा गोप्य रिपोर्टले देखायो कि कर छल गर्ने केही कम्पनीहरू अझै सक्रिय थिए । तिनीहरूको नयाँ रणनीति अत्यन्त चतुर थियो— अब उनीहरूले **क्रिप्टोकरन्सी, विदेशी लगानीको आवरण र एनजीओ** को जाल प्रयोग गर्न थालेका थिए । लाखौं डलर विदेशबाट आउँथ्यो, तर त्यसको अन्तिम गन्तव्य देशको राजनीतिक कोष र केही उच्च पदस्थ व्यक्तिका गोप्य खाताहरूमा पुग्थ्यो ।

 

"यो पटक शत्रु मात्र व्यापारी होइनन्," उसले प्रधानमन्त्रीलाई भने, "यो त शक्ति केन्द्रसँग जोडिएको छ ।"

 

प्रधानमन्त्रीले गहिरो सास फेर्दै भने, "डन साहेब... तपाईंलाई थाहा छ, यो जोखिमपूर्ण छ । यदि तपाईं असफल हुनुभयो भने हामी सबै डुब्छौं ।"

 

ऊ मुस्कुरायो, "म असफल हुने छैन । किनकि अब म एक्लो छैन ।"

 

त्यसपछि उसले आफ्नो विशेष टिम विस्तार गर्‍यो । टिममा थिए— निर्दोष ह्याकरहरू, पूर्व प्रहरी अधिकृतहरू, अर्थशास्त्री र एउटा एआई प्रणाली जसलाई उनले "रक्षक" नाम दिएका थिए । रक्षकले देशका सबै डिजिटल लेनदेन, सम्पत्ति विवरण, पासपोर्ट र यात्रा रेकर्डलाई 실-टाइम जोडेर विश्लेषण गर्थ्यो ।

 

एक रात रक्षकले एउटा ठूलो संकेत दियो ।

 

**"४२७ करोड रुपैयाँको ट्रान्जेक्सन । गन्तव्य: सिंगापुर र दुबई । आवरण: एउटा ठूलो राजनीतिक पार्टीको 'विकास कोष' ।"**

 

यो पटकको सञ्जालमा केही मन्त्रीका निकटतम सहयोगी, केही ठूला व्यापारी र एउटा विदेशी लबीङ कम्पनी संलग्न थिए । उनीहरूको योजना थियो— आगामी निर्वाचनमा पैसा प्रयोग गरेर सत्ता कब्जा गर्ने र फेरि पुरानो लुटतन्त्र फर्काउने ।

 

उसले यो पटक "डन" को छविलाई पूर्ण रूपमा हतियार बनायो । उसले एउटा अर्को भिडियो सन्देश जारी गर्‍यो:

 

"म राष्ट्रको अदृश्य रक्षक हुँ । जसले देशको रगत चुस्नेहरू, चाहे उनीहरू व्यापारी होऊन्, चाहे नेता होऊन्, म उनीहरूलाई छोड्ने छैन । ७२ घण्टाभित्र तिमीहरूले आफैं प्रमाण बुझाऊ, नत्र म आउँछु ।"

 

देश तरङ्गित भयो । केहीले भने, "यो त तानाशाही हो ।" अर्को पक्षले भने, "अन्ततः एउटा मान्छेले साहस देखायो ।"

 

तर शत्रुहरूले पनि तयारी गरे । उनीहरूले ऊमाथि व्यक्तिगत हमला गर्न थाले— पुराना साथीहरूलाई धम्की, परिवारको गोप्य कुराहरू लिक गर्ने प्रयास, र मिडियामा "डनले देशलाई नियन्त्रण गर्न खोजेको" प्रचार ।

 

एकदिन ऊको पुरानो घरमा आगजनी भयो । उसकी आमालाई अस्पताल भर्ना गर्नुपर्‍यो ।

 

त्यही बेला उसको पुरानो पार्टनर सूर्यले जेलबाट फोन गरेर घुर्कायो, "देखिस् ? अब तँ एक्लो छैनस्, तेरा प्रियजनहरू पनि जोखिममा छन् ।"

 

उसले शान्त स्वरमा जवाफ दियो, "सूर्य, तँ अझै बुझ्दैनस् । म डन बनेको छु, तर मेरो डनपन देशको लागि हो । तिमीहरूको डनपन आफ्नो खिसानीको लागि ।"

 

रक्षक एआई ले एउटा आश्चर्यजनक कुरा पत्ता लगायो । सबै ट्रान्जेक्सनको अन्तिम "मास्टर की" एउटा उच्च पदस्थ व्यक्तिको डिजिटल सिग्नेचरसँग जोडिएको थियो— **पूर्व प्रधानमन्त्रीको विशेष सल्लाहकार, डा. सुरेश थापा** । उनी जनरल विक्रमको पनि निकट सहयोगी थिए । यो सञ्जाल अझ गहिरो थियो ।

 

उसले आफ्नो टिमसँग भन्यो, "यो पटक हामी प्रमाणसहित पक्राउ गर्नेछौं, तर सार्वजनिक रूपमा होइन । देशको छवि बिग्रन दिन्न ।"

 

रातको २ बजे । ऊ विशेष सुरक्षा टोलीसहित डा. सुरेशको गोप्य कार्यालय पुग्यो । सुरक्षा प्रणालीलाई आफ्नै पुरानो "डन" पहुँच प्रयोग गरेर खोल्यो । जब डा. सुरेश ब्यूँझिए, उनी स्तब्ध भए ।

 

"त... तिमी ?!"

 

"हो, म डन । तर आज म प्रमाणको डन बनेर आएको छु ।"

 

स्क्रिनमा सबै प्रमाण देखाइए । क्रिप्टो वालेट, विदेशी बैंक खाता, राजनीतिक दलमा पैसा बाँड्ने रेकर्ड, सबै ।

 

डा. सुरेशले हाँस्ने प्रयास गरे, "तिमीले केही गर्न सक्दैनौ । माथि सम्म पहुँच छ ।"

 

उसले मुस्कुराउँदै भने, "माथि भनेको त म हुँ अहिले ।"

 

 

अर्को दिन बिहान डा. सुरेशसहित १८ जना उच्च व्यक्तिहरू पक्राउ परे । प्रमाणहरू सार्वजनिक भए, तर अत्यन्त पारदर्शी तरिकाले— अदालतमार्फत । देशले देख्यो कि "डन" ले न्यायको पक्षमा काम गरेको छ ।

 

कर सङ्कलन अझ बढ्यो । यस पटक १२५० अर्ब अतिरिक्त राजस्व भित्रियो । सरकारले यसलाई:

 

- दुर्गम पहाडी जिल्लामा स्वास्थ्य केन्द्र निर्माण

- युवाहरूलाई प्राविधिक शिक्षा र स्टार्टअप कोष

- कृषि र पर्यटन पूर्वाधारमा लगानी

 

मा प्रयोग गर्‍यो ।

 

जनताले अब उसलाई "राष्ट्रको अदृश्य रक्षक" मात्र होइन, **"न्यायको डन"** भनेर बोलाउन थाले ।

 

केही महिनापछि ऊ एउटा सानो चियाको पसलमा बसेको थियो । एउटा साधारण मान्छेले आएर सोध्यो, "दाइ, तपाईं नै ती डन हो ?"

 

उसले हाँस्दै जवाफ दियो, "म डन होइन, भाइ । म त एउटा कम्प्युटर इञ्जिनियर मात्र हुँ जसले गल्तीले डन बन्नुपर्‍यो । तर अब यो छवि देशको भलाइका लागि प्रयोग गर्दैछु ।"

 

त्यस रात घर फर्केर उसले आफ्नो ल्यापटप खोल्यो र नयाँ प्रोजेक्ट सुरु गर्‍यो— **"प्रजातन्त्रको रक्षक"** । एउटा प्रणाली जसले भ्रष्टाचारको प्रयास भएका बित्तिकै स्वतः अलर्ट दिन्छ र प्रमाण सुरक्षित राख्छ ।

 

कथा सकिँदैन । किनकि लडाइँ कहिल्यै सकिँदैन ।

 

तर अब देशसँग एउटा अदृश्य ढाल छ— एउटा मान्छे जसलाई भाग्यले डन बनायो, तर उनको изб्जले राष्ट्रप्रेमी बनायो ।

 

त्यसपछि डा. सुरेश र उनीसँग जोडिएका सञ्जालको पक्राउपछि देशमा केही समयको लागि ठूलो चर्चा र उत्साह छायो । समाचारहरूले दिनभर "डनले फेरि देश बचायो" भन्ने शीर्षक लगाए । कर सङ्कलन अभूतपूर्व रूपमा बढ्यो । सडक, अस्पताल र विद्यालय निर्माणका काम तीव्र भए । जनताले राहत महसुस गर्न थाले ।

 

तर ऊ — राष्ट्रको अदृश्य रक्षक — ले थाहा पाएको थियो कि यो विजय पूर्ण थिएन ।

 

एकदिन प्रधानमन्त्री कार्यालयमा गोप्य बैठक बस्‍यो । बैठकमा ऊ, प्रधानमन्त्री, सैन्य प्रमुख र नयाँ साइबर सुरक्षा हेड थिए ।

 

प्रधानमन्त्रीले गम्भीर स्वरमा भने, 

"डन साहेब, तपाईंले जे गर्नुभयो त्यसको लागि देश ऋणी छ । तर... हामीले पत्ता लगाएको एउटा अर्को सञ्जाल अझ ठूलो छ । यो पटक विदेशी शक्ति र हाम्रै देशका केही अत्यन्त उच्च व्यक्तिहरू संलग्न छन् । उनीहरूले नयाँ ब्याकडोर बनाएका छन् जसको बारेमा हामीलाई केही पनि थाहा छैन ।"

 

उसले स्क्रिनमा हेर्दै मुस्कुरायो । रक्षक एआई ले देखाएको रिपोर्ट अत्यन्त जटिल थियो । हजारौं सानातिना ट्रान्जेक्सनहरू जसलाई जोड्दा एउटा विशाल जाल बन्न्थ्यो । तर मुख्य कुरा यो थियो— यो जालको "मास्टर नोड" अझै पहिचान हुन सकेको थिएन ।

 

"मलाई ३० दिन समय दिनुहोस्," उसले भने ।

 

३०औं दिनको रात । ऊ आफ्नो विशेष नियन्त्रण कक्षमा एक्लै थियो । रक्षक एआई ले बारम्बार चेतावनी दिइरहेको थियो— "अज्ञात सिग्नेचर डिटेक्टेड ।"

 

अचानक पूरै प्रणाली ब्ल्याकआउट भयो । अँध्यारोमा एउटा सन्देश स्क्रिनमा देखा पर्यो:

 

**"तिमीले राम्रो लडेका छौ, पुरानो साथी । तर यो खेल कहिल्यै सकिँदैन । म तिमीभन्दा माथि छु ।"**

 

सन्देशको स्रोत ट्रेस गर्न खोज्दा ऊ स्तब्ध भयो । ट्रेस नेपालको प्रधानमन्त्री कार्यालयको एउटा आन्तरिक सर्भरबाट आएको देखियो ।

 

ऊ बाहिर निस्कियो । आकाशमा बादल लागेको थियो । फोन बज्यो — अज्ञात नम्बर ।

 

"के भयो डन साहेब ? अब तपाईंलाई पनि शंका लाग्न थाल्यो कि ?"

 

फोन काटियो ।

 

भोलिपल्ट बिहान देशभरि एउटा नयाँ समाचार फैलियो — केही अज्ञात ह्याकरले राष्ट्र बैंकको मुख्य सर्भरमा अर्को हमला गरेको थियो । तर यो पटक कुनै डाटा चोरी भएको थिएन । बरु एउटा सानो सन्देश मात्र छोडिएको थियो:

 

**"रक्षकलाई सावधान । छाया अझै जीवित छ ।"**

 

जनताले फेरि उसलाई खोज्न थाले । केहीले भने, "डनले फेरि देश बचाउनुपर्छ ।" केहीले भने, "यो डन नै सबैको पछाडि हो कि ?"

 

ऊ घरको छतमा उभिएर टाढा क्षितिजतिर हेर्दै थियो । उसको हातमा ल्यापटप खुला थियो । रक्षक एआई ले एउटा नयाँ अलर्ट दिइरहेको थियो ।

 

ऊ मुस्कुरायो — तर यो मुस्कानमा थकान, दृढता र अनिश्चितता सबै मिसिएको थियो ।

 

**के यो अन्तिम लडाइँ थियो ?** 

**के छाया साँच्चै कसैको नियन्त्रणमा थियो ?** 

**वा यो खेल अझै ठूलो शक्तिको हिस्सा मात्र थियो ?**

 

कसैलाई थाहा छैन ।

 

उसले ल्यापटप बन्द गर्‍यो, आकाशतिर हेर्दै भने, 

"म डन बन्न तयार छु... जति पटक आवश्यक पर्‍यो ।"

 

र देश अझै पनि उसको अर्को कदमको प्रतीक्षा गर्दै थियो ।

 

रातको अँध्यारो कक्षमा स्क्रिनको चमकले उसको अनुहार उज्यालो पारिरहेको थियो । "रक्षक" एआई ले निरन्तर ट्रेस गर्दै थियो । अर्को दिन बिहानसम्म उसले पूरै सञ्जाल जोड्यो — हजारौं ट्रान्जेक्सन, विदेशी खाता, राजनीतिक फण्ड र गोप्य मिटिङहरू ।

 

अन्तिम "मास्टर नोड" को पहिचान हुँदा ऊ आफैं स्तब्ध भयो ।

 

**छाया थिए — प्रधानमन्त्रीका विशेष आर्थिक सल्लाहकार, डा. अरुण रेग्मी ।**

 

उनी देशको आर्थिक नीति बनाउने मुख्य व्यक्ति थिए । वर्षौंदेखि उनी विदेशी शक्ति र स्वदेशी लुटेराहरूसँग मिलेर एउटा "साइबर छाया सञ्जाल" चलाउँदै आएका थिए । जनरल विक्रम र डा. सुरेश मात्र उनीका "फ्रन्ट" थिए । डा. अरुणले नै सूर्यलाई ब्याकडोर बनाउन लगाएका थिए र ऊ (इञ्जिनियर) लाई डन बनाउने पूरै योजना उनकै थियो ।

 

"मैले तिमीलाई डन बनाएँ, किनकि डनले जे गर्छ त्यसलाई कसैले शंका गर्दैन," डा. अरुणले गोप्य च्याटमा लेखेका थिए ।

 

उसले प्रधानमन्त्रीलाई सबै प्रमाण बुझायो । प्रधानमन्त्री पनि छक्क परे । तर डा. अरुण शक्तिशाली थिए । उनीसँग राजनीतिक र विदेशी संरक्षण थियो ।

 

उसले डनको पूरै छवि प्रयोग गर्दै एउटा अन्तिम अपरेसन चलायो ।

 

राति ११:४५ बजे । विशेष टोलीसहित ऊ डा. अरुणको गोप्य रिसोर्टमा पुग्यो । सुरक्षा प्रणाली आफ्नै डिजिटल सिग्नेचरले खोलेर भित्र पसे । डा. अरुणले जब ऊलाई देखे, उनी हाँसे ।

 

"तिमी साँच्चै डन बनिसक्यौ । अब के गर्नेछौ ? मलाई समातेर ?"

 

ऊले शान्त स्वरमा भने, 

"म तिमीलाई समात्न आएको होइन, अरुण । म तिम्रो छायालाई समात्न आएको हुँ ।"

 

त्यही क्षण रक्षक एआई ले सबै प्रमाण स्वचालित रूपमा सर्वोच्च अदालत, संसद् संसदीय समिति, मुख्य अख्तियार र मिडियामा सार्वजनिक गर्‍यो । डा. अरुणको सबै गोप्य खाता, विदेशी सम्पत्ति र षड्यन्त्रको रेकर्ड देशभरि फैलियो ।

 

डा. अरुण पक्राउ परे । उनीसँग जोडिएका २७ जना उच्च अधिकारी र व्यापारी पनि पक्राउ परे ।

 

डनले प्रधानमन्त्रीलाई एउटा ठोस योजना प्रस्तुत गरे :

 

१. **राष्ट्रिय डिजिटल पारदर्शिता प्रणाली** — सबै सरकारी र ठूला निजी संस्थाको लेनदेन "रक्षक" एआई मा जोडिने । हरेक ट्रान्जेक्सन स्वतः क्रस-चेक हुने ।

 

२. **कर प्रणालीको पूर्ण डिजिटलाइजेशन** — नक्कली बिल, क्रिप्टो दुरुपयोग र विदेशी लगानीको कालो धन रोक्न AI-based रियल-टाइम निगरानी ।

 

३. **शिक्षा र युवा कार्यक्रम** — करबाट आएको अतिरिक्त रकमबाट देशभरि निःशुल्क प्राविधिक शिक्षा, स्टार्टअप फन्ड र डिजिटल साक्षरता अभियान ।

 

४. **स्वतन्त्र साइबर सुरक्षा आयोग** — जसमा राजनीतिक हस्तक्षेप नहुने र डनको टिमका विशेषज्ञहरूले सल्लाह दिने ।

 

५. **नागरिक निगरानी एप** — जनताले आफैंले शंकास्पद भ्रष्टाचार रिपोर्ट गर्न सक्ने, प्रमाणसहित ।

 

यी सबै लागू भएपछि देशको आर्थिक अवस्था बदलिन थाल्यो । अर्को दुई वर्षमा :

 

- कर सङ्कलन दोब्बर भयो । 

- दुर्गम क्षेत्रमा अस्पताल, विद्यालय र इन्टरनेट पुग्यो । 

- युवाहरूको विदेश पलायन ४०% ले घट्यो । 

- भ्रष्टाचारका ठूला केसहरूमा तीव्र कारबाही हुन थाल्यो ।

 

एउटा साधारण दिन । ऊ आफ्नो पुरानो घरको छतमा बसेको थियो । अब ऊ "सरकारी सल्लाहकार" को गोप्य पदमा थियो तर जनताको नजरमा अझै "राष्ट्रको डन" नै थियो ।

 

एउटा सानो बच्चाले आएर सोध्यो, "काका, तपाईं डन हो ? डन त खराब मान्छे होइन र ?"

 

उसले बच्चाको टाउकोमा हात राख्दै मुस्कुराएर भने, 

"होइन बच्चा । केही डनहरू देश लुट्छन् । केही डनहरू देश जोगाउँछन् । म दोस्रो प्रकारको डन हुँ ।"

 

दूर क्षितिजमा सूर्य अस्ताउँदै थियो । उसले ल्यापटप खोलेर हेर्दा रक्षक एआई ले एउटा सानो अलर्ट दियो — "नयाँ सानो छाया डिटेक्टेड" ।

 

ऊले मुस्कुराएर ल्यापटप बन्द गर्‍यो र भने, 

"लडाइँ कहिल्यै सकिँदैन... तर हामी तयार छौं ।"

 

देशले अन्ततः आफ्नो अदृश्य रक्षक पाएको थियो — एउटा सामान्य इञ्जिनियर जसलाई भाग्यले डन बनायो, र उनको देशप्रेमले राष्ट्रको संरक्षक बनायो ।

 

**समाप्त**

 

२०८३ असार १९

विजु सुबेदी विजय