( A gate-way to interact with Biju Subedi "BIJAY" )

हरे कृष्ण हरे कृष्ण कृष्ण कृष्ण हरे हरे । हरे राम हरे राम राम राम हरे हरे ।। ई.सं. १८९६मा भारतको कलकत्तामा जन्मनुभएका श्रील प्रभुपादको सन् १९२२मा आफ्नो गुरु महाराज श्रील भक्ति सिद्धान्त सरस्वती गोस्वामीसँग प्रथम भेट भएको थियो । त्यत्तिबेलै गुरु महाराजले उहाँलाई अङ्ग्रेजी भाषा मार्फत वैदिक ज्ञान प्रचार गर्नका लागि भत्रुभयो । १९३३ मा इलाहावादको प्रयागमा उहाँको गुरुबाट विधिवत दीक्षाप्राप्त शिष्य बत्रुभयो । सन् १९६६मा श्रील प्रभुपादले अन्तर्राष्ट्रिय कृष्ण भावनामृत संघ – ( इस्कोन ) अर्थात ISKCON ( International Society for Krishna CONsciousness ) नामक एक सँस्थाको स्थापना गर्नुभयो । जुन “हरे कृष्ण” आन्दोलनको औपचारिक नाम हुनपुग्यो । त्यसपछिका वर्षहरुमा श्रील प्रभुपादले विस्तारै हजारौंको सँख्यामा आफ्ना अनुयायीहरुलाई आकर्षित गर्दै सयौं मन्दिरहरु र आश्रमहरुको स्थापना गर्नुभयो र सयभन्दा बढी पुस्तकहरु प्रकाशित गर्नुभयो । उहाँको उपलब्धिलाई उल्लेखनिय मात्रुपर्छ किनकी उहाँले भारतवर्षको पुरातन आध्यात्मिक सँस्कृतिलाई बीसौं शताब्दीको पश्चिमी जगतमा विस्तार गर्नुभयो । उहाँका ...

म सत्ययुगको मान्छे त्रेतायुगको बिरुद्ध त बोल्ने मान्छे म थोरै बोल्छु धेरै पनि बोल्दिन थोरै बोलेर त मेरो कुरा कसैले सुन्दैनन् भने धेरै सत्य किन उडाउन दिऊँ धेरै व्यक्ति झूठ बढी बोल्छन् सत्य मीठो मान्दैनन् त्यसैले तीतो सत्य भन्छन् तर म बढी बोल्दा पनि सत्यनै बोल्छु सत्य थोरै बोल्दा त मलाई पागल भन्छन् धेरै सत्य बोले योभन्दा धेरै यातना दिन्छन् त्यसैले म निचोड बोल्छु सत्यले प्रहार गर्छु सचेत गराउँदछु सत्य भन्छु सत्य बोल्दा सधैं ताजगीको महसूस गर्दछु सत्यलाईनै न्याय मान्छु डरलाग्छ त बस् असत्यदेखि तसर्थ मेरो प्राण सत्यको खोजीमा हरदम लागिरहन्छु दुनीयाँको आन्दोलनहरुमा सत्य बिष्फोट भएको देख्छु म खुशीले गद्-गद् हुन्छु फेरि असत्यको सरकार बन्छ म फेरि एक्लो हुन्छु म फेरि एक्लो हुन्छु बिजु सुवेदी “विजय” कुलेश्वर , काठमाण्डौं bijusubedi@gmail.com

मोटरसाइकलमा सरर श्रीमतीसँग सफर श्रीमतीको साडी फरर मेकअप आयो है हरर क्या रमाइलो शहर टायर बल्यो है हरर मुस्लो निस्क्यो नि खरर आँसु आयो है तरर कालोपत्र सबै कहर ऊ भयो नि थरर रिपोर्टिङ्ग भयो नि खरर आन्दोलनको लहर देश दुख्यो नि चरर आँसु आयो है बरर जनता भुट्यो नि परर रगत बग्यो नि नहर क्रान्ति हुन्छ भत्रे ठहर भयो मशानघाटको शहर भयो शहर जहर बिजु सुवेदी “विजय” कुलेश्वर , काठमाण्डौं bijusubedi@gmail.com नोट :– ०६२÷०६३ को जनआन्दोलनको १३ औं दिनमा मैले देखेको दृष्य कवितामा उतारेको ।

आज मिति २०६९ जेष्ठ ७ गते आइतवार २०६७ बैशाख २९ गते बुधवार नेपाल समाचरपत्र राष्ट्रिय दैनिक पत्रिकामा बिचार स्तम्भमा प्रकाशित मेरो लेख आज पनि उत्तिक्कै समय सान्दर्भिक् भएकोले यो लेखलाई पाठकहरु समक्ष पुनः प्रस्तुत गरेको छु । यो लेखलाई हेरेर आज पनि देशको स्थिति जस्ताको तस्तै छ नेताहरु आफ्नो कुर्सिबचाउनमा मात्र लागिरहेका छन् र संबिधान बनाउनमा लागिपर्या छैनन् भत्रे कुरा स्पष्ट हुन्छ । ———बिजु सुवेदी “विजय”——— “जेष्ठ १४ भित्रै संबिधान बनाऊ ।” नेपाललाई आज दुखेको छ । सधैं दुखिरहेकै थियो । किनकी कुनैबेला नेपालभन्दा अबिकसित देश स्वीट्जरल्याण्ड समृद्ध राष्ट्र बनिसकेको छ । उही समान देश नेपाल झन–झन अविकसित भइरहेछ । कुर्सीमा पुग्नेहरु मात्र धनी , देश चाहीँ गरीब । ०६२/०६३ को आन्दोलनमा जसरी काँग्रेस , कम्युनिष्ट मिलेर, एक भएर देश दुखेको निको भएको थियो त्यसरी नै यस पटक दुखेको देश सबै दल मिलेपछि मात्र निको हुने निश्चित छ । न त माओवादी अलग्याएर बनाएको संबिधानले सबैलाई कानून दिन्छ , न त माओबादी एकलौटीले बनाएको संबिधानले सबैलाई कानून दिन्छ । लोकतान्त्रिक मूल्य–मान्यतालाई पनि नेताहरुले बुझ्नु ...

प्रिय नेताहरु अभिवादन ! श्रम गरेर मृत्युलाई जितेको छु मैले । यो श्रमीकको तर्फबाट तपाइँहरुलाई एक मुठ्ठी पसिना । ठगी खाएर मलाई पच्दैन । ठग्नु पर्ने काम चाहिँदैन मलाई । यस्तो काम कसैले गर्न नपरोस् । सबैले ठग्न नै सिकाउन खोज्छन् । तर म श्रम गर्न चाहन्छु । हो म श्रम गर्न चाहन्छु । त्यसैले श्रम गरिरहेछु । तर्सथ ठगहरुले मलाई पीडा दिइरहेछन् सुन्दर भविष्यको आश्वासन दिँदै । तर मेरो श्रम विना उसको सुन्दर भविष्य छैन उसले यो बुझे हुन्छ । र सबैलाई श्रमै गर्न आव्हान गर्दछु । म श्रम गर्छु । त्यसैले बसीखानेहरुका शत्रु हुँ म । म यिनीहरुका लागि सधैँ काँडा भएको छु । यिनीहरुले मलाई साह्रै पीडा दिए हो ! अहिलेसम्म पनि । जहाँ जाँदा पनि जेलैमा राखे । साह्रै यातना दिए । मैले श्रम गर्ने हातका नशामा फोका उठाए । तैपनि मैले श्रम गर्न छोडिन । अनि मैले झन धेरै श्रम गर्न थालेँ उनीहरुले दिएको हातको नशाको फोका शान्त पार्न । धेरै - धेरै हातैले श्रम गरेँ । मुठ्ठी कस्सेर मुठ्ठीले श्रम गरेँ । अनि हातका नशाहरुमा पसीनाको ठेला निकालेँ । त्यस ठेलाले हातका नशाका फ...

हे फूल ! तिमी सृष्टिको अत्यन्तै सुन्दर सृजना । तिमी बगैंचाको शोभा । पृथ्वीको देदिप्यमान । तर तिमीलाई चुँडेर देवताको पाउमा गर्छ सेवा । के यो सेवा हो ? देवताको सुन्दर रचना तिमी तिमीलाई लुछेर शीरमा किन राख्दछ ? सृष्टिको शोभामा किन यत्ति बवण्डर ? हे ! हिँस्रक समाज । यो वलिभन्दा भयो ठूलो घात । तिमीलाई लुक्ष्दा रुन्छ मेरो मन । तिमीलाई लुक्ष्दा सुरम्य प्रकृति हुन्छ रोदन । के यस्तो थाहा छ भक्तहरुलाई ? तिमीहरु भक्त होइनौ । तिमीहरु अभक्तको उँचाइमा चढ्दै छौ । सुन्दर सृष्टिलाई अझ सून्दर बनाऊ । अनि पो खुशि हुन्छन् भगवान । अनि पो प्रकृति–देव हुँदैन छटपट । फूल लुक्षिँदा म सधैँ रुने गर्दछु । त्यस्तै हालत छ बम्बै बेश्यालयमा नारी पूmलको । कहिलेदेखि ! हे कहिलेदेखि ! पूmल लुक्ष्ने चलन ल्यायो ? त्यसको प्रसाद मलाई चाहिँदैन । भो मलाई प्रसाद चाहिँदैन । फूललाई लुक्षेर मेरो टाउकामा राखिदिन्छ । त्यो अस्विकार गर्दा म नास्तिक रे ! म पागल रे ! म त्यो टुक्रा फूललाई फेरि जोड्न खोज्छु । फेरि त्यो फूल लुक्षेको घाउमा मलम लगाउन खोज्छु । फेरि असमर्थ हुन्छु । एकपल्ट गुमेको अस्मिता फेरि फर्कँ...

बिजु सुवेदी “विजय” कुलेश्वर काठमाण्डौ bijusubedi@gmail.com मानव कल्याणका लागि महामानव भगवान बुद्धको उपदेश  जीवनको चार आर्यसत्य भगवान बुद्धले संसारलाई जीवनको चार आर्यसत्य दिनुभएको छ । भगवान बुद्धको यो उपदेश सर्वकालका लागि उपयोगी सिद्ध भएको छ । यो मार्ग शुरु भएको ढाई हजार वर्षभन्दा बढी भइसक्यो तर उहाँले बताउनुभएको मार्ग त्यो समय पनि सटीक थियो , आज पनि छ र जबसम्म मानव रहन्छ तबसम्म रहनेछ । उहाँले मानवको स्वभाव र चेतनाको कुरा गर्नुभएको छ । श्रद्धामा होइन विज्ञानमा आधारित भएर । उहाँले एउटा जीवन–विज्ञान दिनुभयो । दर्शनशास्त्रको मात्र कुरा होइन रोग र मनोचिकित्साको कुरा गर्नुभयो । कसैमा आश्रित हुने कुरा होइन बरु स्वयम्मानै जागरण र होशमा महत्व दिनुभयो । इशारा गर्नुभयो र मार्ग स्वयम्ले खोज्नुभयो । उहाँको पूरै जोड यसमा थियो कि मनुष्यको पीडा कसरी हटोस् , त्यसको कसरी रुपान्तरण निकाल्ने  ? र ऊ स्वयम्ले आनन्दरुपी स्वभावलाई चित्र सकोस् । त्यसैका लागि भगवान बुद्धले चार आर्यसत्यको घोषणा गर्नुभयो । १) दुःख छ , मानिस दुःखी छ । २) मानिसको दुःख उसको दुःखी हुनाको कारण ...