विज्ञान कथाः अनन्त यात्रा
विज्ञान कथाः अनन्त यात्रा भाग १ : स्थिरताको झुट काठमाडौंको रात अस्वाभाविक रूपमा शान्त थियो । आकाश बादलरहित थियो , र पूर्णिमाको चन्द्रमा सहरमाथि यस्तो टाँसिएको देखिन्थ्यो मानौँ समय आफैं रोकिएको होस् । डा. अयांश राई आफ्नै घरको छतमा एक्लै बसेका थिए । हातमा पुरानो स्टिलको मग थियो , जसमा कफी धेरैअघिदेखि चिसिसकेको थियो । उनको अगाडि एउटा सानो पोर्टेबल टेलिस्कोप , ल्यापटप , र ताराले भरिएको आकाश । तीन वर्ष भयो— आरोही बितेको । तर अयांशका लागि समय त्यही रातमै अड्किएको थियो , जुन रात अस्पतालको सेतो कोठामा उनले अन्तिमपटक आफ्नी पत्नीको हात समातेका थिए । उनी अझै कहिलेकाहीँ दुई कप कफी बनाउँथे । अझै निद्रामा कहिलेकाहीँ “आरोही” भनेर कराउँथे । अझै छतमा आएर चन्द्रमा हेर्थे— किनकि आरोहीलाई चन्द्रमा असाध्यै मनपर्थ्यो । “ हेर्नु न ,” आरोही भन्थिन् , “ सबै कुरा बदलिन्छ होला , तर चन्द्रमा उस्तै देखिन्छ ।” त्यही वाक्य अहिले अयांशको छातीमा काँडाझैँ गाडिएको थियो । उनले चन्द्रमातिर हेरे । त्यो बिल्कुल स्थिर देखिन्थ्यो । निस्पन्द । शान्त । अपरिवर्तित । र उनी यही भ्रममा बाँचे...