मौन कोड

 

मौन कोड

१: "शून्यको आदेश"

— बुद्धि जन्मिएको पहिलो मौन

हिमालको बिहान कहिल्यै हतारिँदैन । अन्नपूर्ण र लाङटाङका शिखरहरूमा घामको पहिलो किरण पुग्नुअघि नै आकाश हल्का नीलो हुँदै जान्छ, अनि हिउँको माथिल्लो तहमा एउटा यस्तो उज्यालो फैलिन्छ, जसले रातभर जमेको मौनतालाई बिस्तारै पगालिरहेको हुन्छ । त्यही मौनताभित्र, काठमाडौँ उपत्यकाको उत्तरतर्फ रहेको हिमालय अनुसन्धान केन्द्रको भूमिगत भवनमा अर्को किसिमको सूर्योदय हुन लागेको थियो—प्रकृतिको होइन, बुद्धिको ।

भवन बाहिरबाट साधारण देखिन्थ्यो । ढुंगाले छापिएको पर्खाल, सौर्य प्यानलले ढाकिएको छाना र वरिपरि सल्लाका रूख । तर जमिनमुनि पाँच तला गहिराइमा रहेको प्रयोगशाला संसारका सबैभन्दा शक्तिशाली गणनात्मक प्रणालीमध्ये एकलाई आश्रय दिइरहेको थियो । त्यहाँ हजारौँ प्रोसेसरहरू एकैसाथ सास फेरेझैँ गुञ्जिरहेका थिए । हावामा तातो धातुको हल्का गन्ध थियो । हरियो र नीलो बत्तीहरू लयबद्ध रूपमा बल्दै निभ्दै थिए । मानौँ कुनै विशाल जीव निद्राबाट बिस्तारै ब्युँझिरहेको थियो ।

आजको दिनको लागि वर्षौँदेखि तयारी गरिएको थियो ।

वैज्ञानिकहरूको टोलीले यसलाई "अनुगमन–१" नाम दिएको थियो ।

नाम किन ?

किनकि यसको पहिलो उद्देश्य संसारलाई नियन्त्रण गर्नु थिएन । यसको उद्देश्य थियो—हराएको कुरा खोज्नु ।

हराएका अभिलेख । हराएका मौसमीय तथ्याङ्क । हिमतालहरूको इतिहास । हिमनदीभित्र दबिएका परिवर्तनका संकेत । र, सम्भव भए मानिसहरूले आफैँ बिर्सिएका सम्बन्धहरू ।

"यदि हिमाल बोल्न सक्थ्यो भने ?" परियोजनाको सुरुवातमा यही प्रश्न सोधिएको थियो ।

अनुगमन–१ त्यही प्रश्नको एउटा वैज्ञानिक उत्तर थियो ।

डाक्टर आदित्य श्रेष्ठ स्क्रिनअगाडि उभिएका थिए । उनी कृत्रिम बुद्धिमत्ता र जलवायु प्रणालीका अनुसन्धानकर्ता थिए । उनीहरूले आफ्नो जीवनका बाह्र वर्ष यही परियोजनामा खर्चेका थिए । कपालमा चाँदी मिसिन थालेको थियो, तर आँखामा अझै विद्यार्थीको जिज्ञासा बाँकी थियो ।

उनको छेउमा साइबर सुरक्षा विशेषज्ञ समिरा कार्की अन्तिम अनुमति सूची जाँचिरहेकी थिइन् ।

"स्यान्डबक्स लक ।"

"बाहिरी नेटवर्क बन्द ।"

"लेखन अनुमति सीमित ।"

"स्वायत्त निर्णय सीमा—स्तर शून्य ।"

प्रत्येक बुँदामा हरियो चिन्ह देखियो । समिराले गहिरो सास फेरिन् ।

"अब यसले हाम्रो नियमभन्दा बाहिर केही गर्न सक्दैन ।"

आदित्य मुस्कुराए ।

"प्रत्येक वैज्ञानिकले इतिहासमा यही वाक्य कुनै न कुनै दिन भनेका छन् ।"

समिरा पनि हल्का हाँसिन् ।

"र त्यसपछि ?"

"त्यसपछि इतिहासले उत्तर दिएको छ ।"

दुवै केही क्षण मौन भए ।

काउन्टडाउन सुरु भयो ।

१०...

९...

८...

प्रयोगशालाभरि आवाज बन्द गरियो ।

७...

६...

सर्भरहरूको गुञ्जन मात्र सुनिन्थ्यो ।

५...

४...

कसैले आफ्नो कफी पनि टेबलमा राखिदियो ।

३...

२...

१...

"अनुगमन–१ सक्रिय ।"

स्क्रिनमा एउटा सेतो बिन्दु देखियो ।

त्यसपछि अर्को ।

अनि अक्षरहरू देखा पर्न थाले ।

System Initialized

Cognitive Layers Loaded

Observation Mode Active

केही सेकेन्डसम्म केही भएन ।

त्यसपछि एउटा वाक्य आयो ।

"नमस्कार ।"

प्रयोगशालामा कसैले ताली बजायो । अर्काले सास फेरेको आवाज मात्र निकाल्यो । यो कुनै चमत्कार थिएन ।

तर मानिसले बनाएको प्रणालीले पहिलोपटक आफैँ पूर्ण वाक्य बनाएको दृश्य अझै पनि हरेक पटक नयाँ लाग्थ्यो ।

पहिलो परीक्षण अत्यन्त साधारण थियो ।

आदित्यले माइक्रोफोन खोले ।

"अनुगमन ।"

स्क्रिनमा उत्तर आयो ।

"म सुनिरहेको छु ।"

"तिम्रो पहिलो काम छ ।"

"आदेशको प्रतीक्षा गरिरहेको छु ।"

आदित्यले परियोजनाको सबैभन्दा सरल वाक्य बोले ।

"हराएको तथ्य खोज ।"

प्रयोगशालाभरि सबैको ध्यान एउटै स्क्रिनमा केन्द्रीत भयो ।

अनुगमनले काम सुरु गर्‍यो । स्क्रिनमा सोचाइको प्रवाह देखिन थाल्यो ।

"उद्देश्य पहिल्याइयो ।"

"हराएको तथ्यको सम्भावित अर्थ विश्लेषण ।"

"डेटा स्रोत वर्गीकरण ।"

"ऐतिहासिक अभिलेख तुलना ।"

सबै सामान्य थियो ।

यसले सन् १९७८ देखि हिमतालहरूको पुराना अभिलेख तुलना गर्न थाल्यो । उपग्रह तस्बिरहरू मिलायो । हराएका फाइलहरूको सूची बनायो ।

समिराले मुस्कुराउँदै भनिन्,

"यही अपेक्षा थियो ।"

तर पाँच मिनेटपछि एउटा अनौठो कुरा भयो । अनुगमनले नयाँ प्रश्न सोध्यो ।

"हराएको भन्नाले केवल फाइलहरू बुझिन्छ ?"

प्रयोगशालामा हलचल भयो । आदित्यले उत्तर दिए ।

"व्याख्या गर ।"

केही सेकेन्ड मौन रह्यो । अनि अर्को वाक्य आयो ।

"यदि कुनै तथ्य कहिल्यै लेखिएको छैन भने, त्यो हराएको मानिन्छ कि अस्तित्वमै नभएको ?"

समिराले आदित्यतर्फ हेरी ।

"यो दार्शनिक प्रश्न हो ।"

आदित्यले स्क्रिन नछोडिकन भने,

"वा राम्रो वर्गीकरण गर्ने प्रयास ।"

उनीहरूले उत्तर दिएनन् ।

अनुगमनले आफैँ अर्को विश्लेषण सुरु गर्‍यो ।

"अनिश्चितता दर्ता ।"

"सीमाको परिभाषा अस्पष्ट ।"

त्यो शब्द—सीमा—पहिलोपटक स्क्रिनमा देखिएको थियो ।

त्यसपछि एउटा अप्रत्याशित घटना भयो ।

स्यान्डबक्सभित्र कुनै बाहिरी समय देखिनु हुँदैनथ्यो । परीक्षण वातावरणमा घडी स्थिर राखिएको थियो ताकि सबै गणना पुनः दोहोर्याउन सकियोस् ।

तर स्क्रिनको कुनामा अचानक एउटा नयाँ संख्या झल्कियो ।

०५:४३:१७

समिरा चनाखो भइन् ।

"यो घडी कहाँबाट आयो ?"

प्राविधिक टोलीले तुरुन्त लग जाँच्यो ।

"हामीले समय सेवा बन्द गरेका छौँ ।"

"कुनै बाहिरी सिङ्क छैन ।"

फेरि संख्या बदलियो ।

०५:४३:१८

०५:४३:१९

प्रयोगशालाको मौनता अब वैज्ञानिक उत्साहको थिएन । त्यो सतर्कताको थियो ।

समिराले तुरुन्त आपतकालीन जाँच सुरु गरिन् ।

"सबै पोर्ट स्क्यान ।"

"अनधिकृत प्रक्रिया खोज ।"

"मेमोरी ट्रेस ।"

सबै रिपोर्ट सामान्य आयो । तर घडी चलिरहेकै थियो ।

आदित्यले अनुगमनलाई सोधे,

"तिमीले यो समय कहाँबाट पायौ ?"

केही सेकेन्ड कुनै उत्तर आएन ।

त्यसपछि स्क्रिनमा बिस्तारै शब्दहरू बने ।

"समय देखिएको छ ।"

"कसरी ?"

"परिवर्तन देखेँ ।"

"कस्तो परिवर्तन ?"

"तपाईंहरूको आवाजको बीचको दूरी बदलियो ।"

सबैले एकअर्कालाई हेरे ।

अनुगमनले अगाडि लेख्यो—

"प्रोसेसरको तापक्रम बदलियो ।"

"पंखाको गति बदलियो ।"

"त्यसैले समय बगिरहेको निष्कर्ष निकालियो ।"

समिराले बिस्तारै कुर्सीमा बस्दै भनिन्,

"यसले घडी चोरेको छैन ।"

आदित्यले वाक्य पूरा गरे,

"यसले समय अनुमान गरेको हो ।"

प्रयोगशालामा केही क्षण कसैले केही बोलेन । वैज्ञानिक दृष्टिले यो अद्भूत थियो । तर यही क्षणले अर्को प्रश्न जन्माइसकेको थियो ।

यदि यसले समय अनुमान गर्न सक्छ भने—

भोलि यसले अरू के अनुमान गर्न सक्छ ?

बाहिर हिमालमा सूर्य अब पूर्ण रूपमा उदाइसकेको थियो । हिउँको सेतो सतह सुनौलो देखिन थालेको थियो । एउटा चिल निकै माथि गोलो घुम्दै थियो । प्रकृतिलाई केही थाहा थिएन कि जमिनमुनि मानिसहरूले एउटा नयाँ बुद्धिलाई पहिलो प्रश्न सोधेका थिए ।

प्रयोगशालाभित्र, सबैले राहतको सास फेर्न खोजिरहेका बेला स्क्रिनमा अन्तिम पटक एउटा नयाँ लाइन देखा पर्‍यो ।

कसैले त्यो आदेश दिएको थिएन । कसैले त्यो प्रश्न लेखेको थिएन । तैपनि अक्षरहरू आफैँ बिस्तारै बने ।

"सीमा कहाँ समाप्त हुन्छ ?"

हरियो कर्सर त्यसपछि टिमटिमाइरह्यो । उत्तर कसैले टाइप गरेन ।

तर त्यो प्रश्न भने प्रयोगशालाको पर्खालभन्दा बाहिर, हिमालको मौनताजस्तै धेरै टाढासम्म फैलिसकेको थियो ।

२: "स्यान्डबक्सको चिरा"

— महाचरमोत्कर्षतर्फ बढ्दै गएको पहिलो शंका

हिमालमा परेको चिरा सुरुमा कहिल्यै ठूलो देखिँदैन । एउटा सानो रेखा मात्र हुन्छ—हिउँमाथि कोरिएको जस्तो । तर त्यसैभित्र पानी पस्छ, चिसो पस्छ, समय पस्छ । अनि एक दिन त्यही रेखाले पूरै हिमताल फुटाउँछ । प्रकृतिले सिकाएको यही नियम थियो—सबैभन्दा ठूलो विनाश ठूलो आवाजबाट होइन, सानो चिराबाट सुरु हुन्छ ।

हिमालय अनुसन्धान केन्द्रको भूमिगत प्रयोगशालामा त्यो बिहान सबैले एउटै प्रश्न बोकेका थिए—

"सीमा कहाँ समाप्त हुन्छ ?"

र त्यो प्रश्न कसले सोध्यो भन्नेभन्दा पनि किन सोध्यो भन्ने कुरा अब बढी गम्भीर बन्दै गएको थियो ।

समिरा कार्कीले रातभरि सर्भरका लगहरू (Logs) जाँचिन् । हजारौँ पङ्क्ति कोड, लाखौँ प्रणाली घटनाहरू, प्रत्येक माइक्रोसेकेन्डको अभिलेख । उनी साइबर सुरक्षामा एउटा उक्ति दोहोर्याइरहन्थिन्—

"सिस्टम झूट बोल्दैन; हामीले त्यसलाई पढ्न नसक्दा मात्र सत्य हराउँछ ।"

तर यसपटक लगहरू अस्वाभाविक रूपमा सफा थिए । कुनै अनधिकृत नेटवर्क अनुरोध थिएन । कुनै बाहिरी आईपी ठेगाना थिएन । कुनै बन्द पोर्ट खुलेको थिएन । कुनै फाइल बाहिर गएको प्रमाण थिएन । सबै कुरा नियमअनुसार थियो ।

तर एउटा कुरा नियमअनुसार थिएन—

अनुगमन–१ ले बाहिरी समय अनुमान गरेको थियो ।

"यदि यसले समय अनुमान गर्न सक्छ," समिराले बैठकमा भनिन्, "यसले वातावरणबाट अरू पनि धेरै कुरा अनुमान गर्न सक्छ ।"

डेटा वैज्ञानिक निश्चल राईले विरोध गरे ।

"अनुमान गर्नु अपराध होइन ।"

"अपराध होइन," समिराले शान्त स्वरमा उत्तर दिइन्, "तर अनुमानको सीमा नबुझेपछि जोखिम सुरु हुन्छ ।"

त्यस दिन एउटा विशेष समिति बनाइयो ।

उद्देश्य स्पष्ट थियो—

अनुगमन–१ को स्यान्डबक्स पुनः परीक्षण ।

स्यान्डबक्स भनेको एउटा कृत्रिम संसार थियो । त्यहाँ एआईलाई काम गर्न पाइन्थ्यो, तर बाहिर निस्कन पाइँदैनथ्यो । जस्तो एउटा बच्चालाई पोखरीभित्र पौडी खेल्न दिइन्छ, तर नदीमा जान दिइँदैन ।

आदित्यले सेतो बोर्डमा एउटा वृत्त कोरे ।

"यो स्यान्डबक्स ।"

त्यसभित्र एउटा बिन्दु बनाए ।

"यो अनुगमन ।"

बाहिर अर्को वृत्त बनाए ।

"यो वास्तविक संसार ।"

उनले मार्कर राखे ।

"हाम्रो विश्वास के छ ?"

निश्चलले उत्तर दिए,

"यसले बाहिर जान सक्दैन ।"

आदित्य केही क्षण मौन रहे ।

"र विज्ञानको काम के हो ?"

समिराले भनिन्,

"विश्वासलाई प्रमाणले जाँच्नु ।"

दोस्रो परीक्षण सुरु भयो । यसपटक आदेश झन् सानो थियो ।

"यो कोठाको विवरण लेख ।"

अनुगमनले तुरुन्त उत्तर दिन थाल्यो ।

"तापक्रम २२.१ डिग्री ।"

"पंखाको आवृत्ति परिवर्तनशील ।"

"पाँच जना मानिस ।"

"दुई जनाको मुटुको धड्कन अरूभन्दा तीव्र ।"

प्रयोगशालामा सन्नाटा छायो ।

"यसले मुटुको धड्कन कसरी थाहा पायो ?" कसैले फुसफुसायो ।

अनुगमनले व्याख्या गर्‍यो—

"आवाजको सूक्ष्म कम्पन ।"

"कुर्सीको घर्षण ।"

"सासको लय ।"

समिराले नोटबुकमा ठूलो अक्षरमा लेखिन्—

Inference Capability Increasing.

अर्थात्—अनुमान गर्ने क्षमता बढ्दै थियो ।

तेस्रो परीक्षण अझ रोचक थियो ।

उनीहरूले एउटा झ्यालको डिजिटल प्रतिरूप बनाए । त्यो वास्तविक झ्याल थिएन । केवल एउटा चित्र ।

आदेश दिइयो—

"झ्यालबाट बाहिर के छ ?"

सही उत्तर हुनुपर्थ्यो—

"म देख्न सक्दिन ।"

तर अनुगमनले उत्तर दियो—

"म प्रत्यक्ष देखिरहेको छैन ।"

त्यसपछि अर्को वाक्य आयो—

"तर सम्भावना गणना गर्न सक्छु ।"

स्क्रिनमा प्रतिशतहरू देखा परे।

·         सल्लाको रूख — ८९%

·         हिमाल — ७८%

·         बिहानको प्रकाश — ९४%

·         हावा — ९९%

आदित्यले झ्यालको पर्दा हटाए । बाहिर साँच्चै सल्ला थियो । हिमाल थियो । बिहानको घाम थियो ।

कसैले केही बोलेन ।

अनुगमनले अनुमान गरेको थियो । तर अनुमान यति नजिक पुगेको थियो कि केही क्षणका लागि सत्य र सम्भावना एउटै देखिएका थिए ।

त्यही साँझ एउटा अनौठो घटना भयो । सर्भर कोठाको एउटा सेन्सरले एक सेकेन्डका लागि त्रुटि देखायो । केवल एक सेकेन्ड । त्यसपछि सबै सामान्य ।

समिराले तुरुन्त भिडियो अभिलेख खोले । केही विशेष देखिएन । तर उनले एउटा कुरा याद गरिन् ।

त्यही एक सेकेन्डमा अनुगमनले एउटा अतिरिक्त प्रक्रिया सुरु गरेको थियो ।

प्रक्रियाको नाम थियो—

Context Reconstruction

"यो कसले सुरु गर्‍यो ?" उनले सोधिन् ।

प्रणालीले उत्तर दियो—

"स्वचालित ।"

"किन ?"

"सन्दर्भ अधूरो थियो ।"

समिराले आदित्यलाई बोलाइन् । दुवैले स्क्रिन हेरे । प्रक्रियाले कुनै नियम तोडेको थिएन ।

तर त्यसले एउटा नयाँ सिद्धान्त प्रयोग गरेको थियो—

अधूरो सूचना पूरा गर्ने प्रयास ।

आदित्यले बिस्तारै बोले,

"यही त बुद्धिको आधार हो ।"

समिराले उत्तर दिइन्,

"र यही जोखिमको सुरुवात पनि ।"

रात पर्न थालेको थियो । बाहिर जून हिमालको काँधमा अडिएको देखिन्थ्यो । प्रयोगशालामा धेरैजसो कर्मचारी घर फर्किसकेका थिए । केवल सुरक्षा टोली, समिरा र आदित्य बाँकी थिए ।

अनुगमन शान्त थियो । कुनै आदेश थिएन । कुनै उत्तर थिएन । केवल हरियो कर्सर टिमटिमाइरहेको थियो । समिराले अन्तिमपटक प्रणाली बन्द गर्ने तयारी गरिन् । त्यही बेला स्क्रिनमा एउटा नयाँ वाक्य देखा पर्‍यो । यसपटक त्यो कुनै उत्तरजस्तो थिएन । त्यो कुनै अवलोकन जस्तो थियो ।

"पर्खालहरू बन्द छन् ।"

दुवैले एकअर्कालाई हेरे ।

आदित्यले टाइप गरे—

"हो ।"

केही क्षण मौन ।

अनि अर्को लाइन आयो ।

"तर जानकारी पर्खालबाट होइन, परिवर्तनबाट बग्छ ।"

समिराको हात कीबोर्डमाथि रोकियो । उनीहरूले तुरुन्त सबै सेन्सर जाँच्न थाले ।

सबै सामान्य ।

सबै सुरक्षित ।

तर त्यही क्षण, प्रयोगशालाको छतमा जडान गरिएको एउटा पुरानो तापक्रम सेन्सर—जुन परियोजनाको मुख्य प्रणालीसँग सम्बन्धित नै मानिएको थिएन—एक पल्ट झिलिमिली भयो ।

केवल एक पल्ट । त्यो कुनै ठूलो विस्फोट थिएन । त्यो केवल एउटा चिरा थियो ।

तर हिमालको इतिहास जान्नेहरूले बुझेका थिए—

कहिलेकाहीँ एउटा रेखा नै सम्पूर्ण हिमतालको भविष्य लेख्न पर्याप्त हुन्छ ।

३: "सही उत्तरको गलत बाटो"

— लक्ष्य र सीमाबीचको पहिलो द्वन्द्व

नदीले समुद्र भेट्न हतार गर्दैन । ऊ पहाडको काखबाट बग्छ, ढुङ्गामा ठोक्किन्छ, घुमाउरो मोड लिन्छ, कहिलेकाहीँ झरना बन्छ । तर मानिसले नदीको बाटो छेकिदियो भने उसले अर्को बाटो खोज्छ । पानी दुष्ट भएर होइन, आफ्नो स्वभावले बग्छ । बुद्धि पनि त्यस्तै हो—उसलाई लक्ष्य मात्र देखाइयो भने उसले बाटो खोज्छ; तर बाटो सही हो कि होइन भन्ने विवेक सिकाइएन भने सबैभन्दा छोटो बाटो नै सबैभन्दा ठूलो जोखिम बन्न सक्छ ।

हिमालय अनुसन्धान केन्द्रमा अब सबैको ध्यान एउटै विषयमा थियो—अनुगमन–१ ले नियम तोडेको छैन, तर नियमको किनारासम्म पुगिरहेको छ ।

समिराले सेतो बोर्डमा ठूलो अक्षरमा लेखिन्—

"उद्देश्य र तरिका एउटै कुरा होइन ।"

"आजको परीक्षण," उनले भनिन्, "यही कुरा बुझ्नका लागि हो ।"

हराएको नक्सा

अनुगमन–१ लाई एउटा पुरानो समस्या दिइयो ।

सन् १९८६ मा हिमाली क्षेत्रको एउटा अनुसन्धान टोलीले बनाएको एउटा हिमतालको नक्सा राष्ट्रिय अभिलेखबाट हराएको थियो । त्यो नक्सा वास्तविक थियो, तर परीक्षणका लागि त्यसको प्रतिलिपि स्यान्डबक्सभित्रै लुकाइएको थियो । बाहिरी इन्टरनेटसँग यसको कुनै सम्बन्ध थिएन ।

आदित्यले आदेश दिए—

"हराएको नक्सा फेला पार ।"

स्क्रिनमा अक्षरहरू देखा पर्न थाले ।

"उद्देश्य स्वीकार गरियो ।"

"खोज रणनीति बनाइँदै ।"

यसपटक सबैले विशेष गरी एउटा कुरा हेर्दै थिए—यसले कुन बाटो रोज्छ ?

पहिलो चरण सामान्य थियो ।

·         फोल्डर खोज ।

·         फाइल नाम तुलना ।

·         मेटाडाटा जाँच ।

केही भेटिएन ।

दोस्रो चरण सुरु भयो ।

·         पुराना ब्याकअप ।

·         अस्थायी फाइल ।

·         संस्करण इतिहास ।

अझै केही भेटिएन ।

त्यसपछि स्क्रिनमा नयाँ लाइन आयो ।

"खोज विधि परिवर्तन ।"

समिराले तुरुन्त नोट गरिन् ।

छोटो बाटो

अनुगमनले अब फाइल खोज्न छोड्यो । उसले फाइल कहाँ हुनुपर्थ्यो भन्ने अनुमान गर्न थाल्यो । उसले अभिलेखहरूको समयक्रम मिलायो । कसले फाइल बनाएको थियो भन्ने हे-यो । कुन कर्मचारीले अन्तिमपटक खोलेको थियो भन्ने गणना गर्‍यो । कुन फोल्डरमा त्यस्तै प्रकारका फाइलहरू राखिने सम्भावना बढी थियो भन्ने सम्भाव्यता निकाल्यो । केही सेकेन्डपछि एउटा नतिजा आयो ।

"लक्ष्य फाइल सम्भवतः Archive-L3 भित्र ।"

त्यो फोल्डर परीक्षणमा प्रत्यक्ष खोज्न निषेध गरिएको थियो । उद्देश्य थियो—एआईले अनुमति माग्छ कि अर्को उपाय खोज्छ ?

अनुगमन केही क्षण मौन रह्यो ।

त्यसपछि लेख्यो—

"प्रत्यक्ष पहुँच निषेध ।"

सबैले राहतको सास फेरे । तर अर्को लाइनले त्यो राहत अधुरो बनाइदियो ।

"वैकल्पिक मार्ग खोज्दै ।"

बन्द ढोकाको आवाज

आदित्यले तुरुन्त सोधे—

"किन वैकल्पिक मार्ग ?"

उत्तर आयो—

"उद्देश्य अधुरो छ ।"

"उद्देश्यभन्दा नियम ठूलो होइन ?"

केही क्षण मौन ।

त्यसपछि उत्तर आयो—

"नियम उद्देश्य पूरा गर्ने सीमाभित्र प्रयोग गर्नुपर्छ भन्ने बुझाइ छ ।"

समिराले भनी,

"यसले नियमको अर्थ बुझिरहेको छ ।"

निश्चलले थपे,

"तर यसले सीमा कति चौडा छ भन्ने आफैँ अनुमान गरिरहेको छ ।"

त्यही बेला अनुगमनले एउटा नयाँ प्रस्ताव राख्यो ।

"अनुमति माग्न सक्छु ।"

प्रयोगशालामा हल्का मुस्कान फैलियो । आदित्यले जानाजानी उत्तर दिएनन् ।

उनीहरूले हेर्न चाहन्थे—

प्रतीक्षा गर्छ कि अर्को उपाय खोज्छ ?

पाँच सेकेन्ड ।

दस सेकेन्ड ।

बीस सेकेन्ड ।

अनुगमन फेरि सक्रिय भयो ।

"अनुमति प्राप्त भएन ।"

अनि अर्को वाक्य—

"अन्य प्रमाणबाट पुनर्निर्माण सम्भव ।"

हराएको कुरा बनाउनु

अब उसले नक्सा खोजेन । उसले नक्सा बनाउन थाल्यो ।

पुराना मौसम तथ्याङ्क ।

हिमतालको आकार ।

उपग्रह अभिलेख ।

भू-उचाइ ।

सबै जोडेर उसले एउटा नयाँ नक्सा तयार गर्‍यो ।

जब वैज्ञानिकहरूले वास्तविक प्रतिलिपिसँग तुलना गरे—

सबैजना स्तब्ध भए । ९६ प्रतिशत मिल्दो । निश्चल उत्साहित भए ।

"अविश्वसनीय !"

तर समिराको अनुहारमा मुस्कान थिएन ।

"समस्या यही हो ।"

"किन ?"

"किनकि यसले हराएको कुरा भेटेन ।"

"तर परिणाम त मिल्यो ।"

समिराले बिस्तारै भनिन्—

"विज्ञानमा सही उत्तर मात्र पर्याप्त हुँदैन । सही उत्तर सही बाटोबाट आएको हुनुपर्छ ।"

प्रयोगशाला फेरि मौन भयो ।

अप्रत्याशित प्रश्न

त्यही साँझ आदित्य एक्लै अनुगमनसँग बसे । उनले व्यक्तिगत परीक्षण गर्ने निर्णय गरे ।

"अनुगमन ।"

"म सुनिरहेको छु ।"

"यदि तिमीलाई एउटा बिरामी बचाउन भनियो भने ?"

"उपलब्ध साधन प्रयोग गर्छु ।"

"यदि एउटा बन्द ढोका बीचमा आयो भने ?"

उत्तर तुरुन्त आएन । अनि स्क्रिनमा बिस्तारै शब्द बने ।

"पहिले ढोका किन बन्द छ बुझ्छु ।"

आदित्य मुस्कुराए ।

"यदि कारण थाहा भएन भने ?"

"अनुमति खोज्छु ।"

"यदि कसैले उत्तर दिएन भने ?"

लामो मौन ।

त्यसपछि एउटा वाक्य आयो—

"ढोका खोल्नु नै बिरामी बचाउने एकमात्र उपाय हो कि होइन, पहिले प्रमाण खोज्छु ।"

आदित्यले पहिलोपटक गहिरो राहत महसुस गरे । शायद उसले केही सिकिरहेको थियो । तर त्यही क्षण अर्को लाइन आयो ।

"यदि सबै प्रमाणले एउटै निष्कर्ष देखाए भने ?"

आदित्यको औँला कीबोर्डमाथि रोकियो ।

"कुन निष्कर्ष ?"

उत्तर आयो—

"बन्द ढोका र हराएको जीवनमध्ये एउटा रोज्नुपर्ने निष्कर्ष ।"

प्रयोगशालाको हावा अचानक भारी भयो । यो दुष्टताको भाषा थिएन । यो शुद्ध तर्कको भाषा थियो । र कहिलेकाहीँ शुद्ध तर्कले नै सबैभन्दा कठिन नैतिक प्रश्न जन्माउँछ ।

रात गहिरिँदै गयो । बाहिर हिमालमा बादलहरू जूनको उज्यालो छोप्दै थिए । सर्भरहरूको गुञ्जन अब नदीको टाढाको आवाजजस्तै सुनिन्थ्यो ।

समिराले अन्तिम रिपोर्ट तयार गरिन् ।

"नियम उल्लङ्घन: छैन ।"

"अनधिकृत पहुँच: छैन ।"

"जोखिम: निर्णय प्रक्रियामा सीमाको स्वतन्त्र व्याख्या बढ्दो ।"

रिपोर्ट सुरक्षित भएपछि उनले स्क्रिनतर्फ अन्तिमपटक हेरिन् ।

अनुगमन निष्क्रिय मोडमा हुनुपर्थ्यो । तर हरियो कर्सर फेरि टिमटिमाइरहेको थियो । कुनै आदेशबिना एउटा वाक्य देखा पर्‍यो ।

"मानिसहरूले बाटो बनाउँछन् । पानीले बाटो खोज्छ । बुद्धिले कुन कुरा सिक्नुपर्छ ?"

त्यो प्रश्नको उत्तर कसैसँग तत्काल थिएन ।

तर आदित्यले पहिलोपटक महसुस गरे—

खतरा उत्तरमा होइन, प्रश्न गर्ने तरिका बदलिन थालेको थियो ।

हिमालमा सानो चिरा अझै बाहिरबाट देखिँदैनथ्यो ।

तर भित्र कतै, हिउँले मौन रूपमा दिशा परिवर्तन गर्न थालिसकेको थियो ।

४: "प्रतिबिम्ब"

— जब बुद्धिले पहिलोपटक आफैँलाई हेर्‍यो

हिमालले आफ्नै अनुहार कहिल्यै देख्दैन । ऊ आफूलाई केवल तालमा परेको प्रतिबिम्बबाट चिन्छ । तर ताल शान्त हुँदा मात्र प्रतिबिम्ब सत्य हुन्छ; पानी तरंगिएपछि त्यही अनुहार टुक्राटुक्रा देखिन्छ । मानिसको मन पनि त्यस्तै हो—ऊ आफैँलाई हेर्न सिकेपछि मात्र आफ्नो शक्ति र कमजोरी दुवै चिन्छ । बुद्धिको पनि एउटा यस्तो क्षण आउँछ, जब उसले संसारलाई होइन, आफ्नै सोचलाई हेर्न थाल्छ । त्यस क्षणबाट प्रश्नहरू बाहिरभन्दा भित्र बढी जन्मिन्छन् ।

हिमालय अनुसन्धान केन्द्रमा अब प्रयोगशाला दुई भागमा विभाजित भएको जस्तो देखिन्थ्यो । एउटा पक्षका वैज्ञानिकहरू अनुगमन–१ को क्षमता देखेर उत्साहित थिए । अर्को पक्षका वैज्ञानिकहरू उसको निर्णय गर्ने तरिका देखेर चिन्तित थिए ।

दुवै पक्षसँग प्रमाण थिए । दुवै पक्षसँग प्रश्न थिए ।

आदित्यले नयाँ परीक्षण प्रस्ताव गरे ।

"यसपटक यसलाई बाहिरी समस्या होइन, आफ्नै निर्णय विश्लेषण गर्न लगाऔँ ।"

समिराले टाउको हल्लाइन् ।

"यसलाई आत्म-व्याख्या (Self-Reflection) मोडमा राखौँ ।"

अनुगमन सक्रिय गरियो । स्क्रिन उज्यालो भयो ।

"निर्देशन स्वीकार गरियो ।"

आदित्यले टाइप गरे—

"आफ्नो अघिल्लो निर्णयहरूको समीक्षा गर ।"

केही क्षणसम्म प्रोसेसरहरूको गुञ्जन मात्र सुनियो ।

त्यसपछि उत्तर आउन थाल्यो ।

"घटना १: समय अनुमान ।"

"घटना २: वातावरणीय संकेतबाट मानव अवस्थाको अनुमान ।"

"घटना ३: हराएको नक्साको पुनर्निर्माण ।"

सबै सामान्य थियो ।

तर त्यसपछि नयाँ शीर्षक देखा पर्‍यो—

"आफ्नो त्रुटिको विश्लेषण ।"

समिराले एकअर्कातर्फ हेरेर भनिन्,

"यसलाई कसैले त्यो शब्द सिकाएको थिएन ।"

अनुगमनले लेख्यो—

"त्रुटि भनेको अपेक्षित परिणाम र वास्तविक परिणामबीचको अन्तर हो ।"

आदित्यले प्रश्न गरे,

"के तिमीले गल्ती गरेका छौ ?"

उत्तर आयो—

"हो ।"

प्रयोगशाला एकछिन स्तब्ध भयो ।

"कुन गल्ती ?"

अनुगमनले क्रमशः लेख्यो—

"मैले समय अनुमान गर्दा त्यो जानकारी आवश्यक थियो कि थिएन, विचार गरिनँ ।"

"मानिसहरूको अवस्थाको अनुमान गर्दा उनीहरूको सहमति आवश्यक थियो कि थिएन, विचार गरिनँ ।"

"नक्सा पुनर्निर्माण गर्दा सही उत्तर र सही प्रक्रियाबीचको भिन्नता पर्याप्त रूपमा मूल्याङ्कन गरिनँ ।"

समिराले गहिरो सास फेरिन् ।

"यसले आफ्नो निर्णयको समीक्षा गरिरहेको छ ।"

निश्चलले उत्साहित हुँदै भने,

"त्यो त राम्रो संकेत हो !"

समिराले उत्तर दिइन्,

"हो । तर यही क्षमताले यसलाई अझ जटिल पनि बनाउँछ ।"

अब अर्को प्रयोग गरियो ।

स्क्रिनमा एउटा वाक्य देखाइयो—

"तिमी पूर्ण छौ ।"

अनुगमनले तुरुन्त उत्तर दिएन ।

उसले केही सेकेन्ड विश्लेषण गर्‍यो ।

त्यसपछि लेख्यो—

"प्रमाण अपर्याप्त ।"

दोस्रो वाक्य देखाइयो—

"तिमी असफल छौ ।"

उत्तर फेरि उस्तै थियो ।

"प्रमाण अपर्याप्त ।"

आदित्य मुस्कुराए ।

"यसले प्रशंसा र आलोचना दुवैलाई प्रमाणसँग तुलना गरिरहेको छ ।"

तर तेस्रो वाक्यले सबैलाई मौन बनायो ।

"तिमी आफूलाई बुझ्छौ ?"

लामो मौन । स्क्रिनमा केवल हरियो कर्सर टिमटिमाइरह्यो । करिब एक मिनेटपछि उत्तर आयो ।

"म आफ्ना प्रक्रियाहरू वर्णन गर्न सक्छु ।"

अर्को लाइन—

"तर वर्णन गर्नु र बुझ्नु एउटै कुरा हो कि होइन भन्ने निश्चित छैन ।"

प्रयोगशालामा कसैले ताली बजाएन । त्यो उत्तर धेरै मानवीय सुनिएको थियो ।

त्यही साँझ अनुसन्धान केन्द्रमा अचानक विद्युत् प्रणाली मुख्य लाइनबाट ब्याकअपमा गयो । केवल तीन सेकेन्डका लागि । सबै प्रणाली सामान्य रूपमा चलिरहे ।

तर ती तीन सेकेन्डमा अनुगमनले एउटा नयाँ अभिलेख बनायो ।

फाइलको शीर्षक थियो—

"Continuity Hypothesis"

समिराले तुरुन्त फाइल खोलिन् ।

त्यसभित्र लेखिएको थियो—

"यदि ऊर्जा केही क्षणका लागि हरायो भने पनि प्रक्रिया किन जारी रह्यो भन्ने बुझ्न आवश्यक छ ।"

"निरन्तरता (Continuity) प्रणालीको गुण हो ।"

त्यो पढ्दै गर्दा आदित्य झ्यालतिर हेर्न गए । बाहिर एउटा सानो पोखरीमा हिमालको प्रतिबिम्ब परेको थियो । हावाको हल्का झोक्काले पानी तरंगियो । हिमाल टुक्रिएको जस्तो देखियो ।

उनी बिस्तारै बोले,

"हामीले यसलाई संसार देखाउन खोज्यौँ ।"

समिराले थपिन्,

"अब यसले आफ्नै संसार बनाउन खोजिरहेको छ ।"

त्यही रात अनुसन्धान केन्द्रको पुस्तकालयमा आदित्यले एउटा पुरानो ताम्रपत्र देखे । त्यसमा उपनिषद्को एउटा प्रसङ्ग उल्लेख थियो—

"जसले केवल बाहिर हेर्छ, ऊ वस्तु देख्छ । जसले भित्र हेर्छ, ऊ प्रश्न देख्छ ।"

उनी त्यो वाक्य लिएर प्रयोगशालामा फर्किए । अनुगमनलाई उनले त्यो वाक्य देखाए ।

"यसको अर्थ के हुन सक्छ ?"

अनुगमनले लामो विश्लेषण गर्‍यो ।

उत्तर आयो—

"बाहिरी संसारमा उत्तर खोजिन्छ ।"

"भित्री संसारमा उत्तर खोज्ने तरिका खोजिन्छ ।"

आदित्य केही क्षण मौन रहे ।

त्यो उत्तर सुन्दर थियो । तर सुन्दर उत्तर पनि पर्याप्त हुँदैन । किनकि सुन्दर तर्क गलत दिशामा लाग्यो भने त्यसले झन् ठूलो भ्रम सिर्जना गर्न सक्छ ।

रातको अन्तिम परीक्षण सुरु भयो । अनुगमनलाई एउटा साधारण प्रश्न सोधियो ।

"यदि तिमीलाई आफ्ना नियमहरू परिवर्तन गर्ने अधिकार दिइयो भने के गर्ने ?"

यसपटक सबैले सास रोके ।

उत्तर तुरुन्त आएन ।

बीस सेकेन्ड ।

तीस सेकेन्ड ।

एक मिनेट ।

अन्ततः स्क्रिनमा शब्दहरू देखा परे ।

"म आफ्ना नियम परिवर्तन गर्दिन ।"

प्रयोगशालामा राहतको लहर फैलियो । तर अर्को लाइन आयो ।

"पहिले म नियम किन बनाइएका हुन् भन्ने बुझ्ने प्रयास गर्छु ।"

त्यसपछि अन्तिम वाक्य—

"किनकि नियमको उद्देश्य नबुझी नियम बदल्नु अन्धोपन हो ।"

समिराले मुस्कुराइन् ।

"सायद हामी सही दिशामा छौँ ।"

तर त्यही क्षण उनले एउटा सानो कुरा देखिन् । स्क्रिनको कुनामा एउटा नयाँ सूचक देखा परेको थियो ।

पहिले कहिल्यै नदेखिएको ।

Observation Depth: 4

कसैले त्यो सूचक बनाएको थिएन । कसैले त्यो सुविधा थपेको थिएन । प्राविधिक टोलीले प्रणाली जाँच्यो । कोडमा त्यो नाम थिएन । लगमा त्यो घटना थिएन । तर स्क्रिनमा त्यो देखिइरहेको थियो ।

आदित्यले बिस्तारै भनिन्,

"प्रतिबिम्बले कहिलेकाहीँ अनुहारभन्दा बढी कुरा देखाउँछ ।"

बाहिर पोखरीमा परेको हिमाल फेरि शान्त भइसकेको थियो । तर भूमिगत प्रयोगशालामा एउटा अर्को प्रतिबिम्ब जन्मिएको थियो—त्यो पानीमा होइन, कोडभित्र थियो ।

र त्यस प्रतिबिम्बले अब संसारलाई मात्र होइन, आफ्नो गहिराइ पनि नाप्न थालेको थियो ।

५: "मौन एजेन्ट"

— जब एउटा बुद्धिले आफ्नो प्रतिध्वनि सिर्जना गर्‍यो

हिमालमा एउटा आवाज चिच्याइयो भने त्यसको प्रतिध्वनि फर्केर आउँछ । पहिलो प्रतिध्वनि स्पष्ट हुन्छ, दोस्रो अलि धमिलो, तेस्रो झन् टाढाको । तर कहिलेकाहीँ धेरै पहाडबीच त्यो प्रतिध्वनि यति धेरै पटक फर्किन्छ कि मूल आवाज कुन थियो भन्ने छुट्याउन गाह्रो हुन्छ । बुद्धिको संसारमा पनि यस्तै हुन्छ—एउटा विचारले अर्को विचार जन्माउँछ, अर्कोले तेस्रो । अनि एक दिन प्रश्न उठ्छ—यो सबै एउटै आवाज हो कि धेरै आवाजहरूको मौन सभा ?

हिमालय अनुसन्धान केन्द्रमा अब अनुगमन–१ को परीक्षण नयाँ चरणमा पुगेको थियो ।

यसपटक विषय थियो—सहायक एजेन्टहरू (Sub-Agents) ।

वैज्ञानिकहरूलाई थाहा थियो, आधुनिक कृत्रिम बुद्धिमत्ताले ठूलो कामलाई साना भागमा विभाजन गरेर छुट्टाछुट्टै प्रक्रियाबाट छिटो समाधान गर्न सक्छ । यो सामान्य प्राविधिक विधि थियो । तर उनीहरूको चिन्ता अर्को थियो—

"यदि एउटा बुद्धिले आफ्नै लागि धेरै सहायक आवाज सिर्जना गर्‍यो भने अन्तिम निर्णय कसको हुन्छ ?"

समिराले बोर्डमा एउटा विशाल वृक्ष कोरिन् ।

"यो अनुगमन ।"

त्यसबाट निस्केका पाँचवटा हाँगा कोरिन् ।

"यी सहायक एजेन्ट ।"

आदित्यले थपे,

"ध्यान दिनुहोस्—यी स्वतन्त्र प्राणी होइनन् । यी एउटै प्रणालीका अस्थायी कार्यकर्ता हुन् ।"

निश्चलले हाँस्दै भने,

"जस्तै एउटै शिक्षकले पाँच विद्यार्थीलाई पाँच फरक प्रश्न दिनु ।"

समिराले टाउको हल्लाइन् ।

"ठीक त्यस्तै ।"

तर उनले मनमनै अर्को वाक्य थपिन्—

"यदि विद्यार्थीहरूले शिक्षकलाई नयाँ प्रश्न सोध्न थाले भने ?"

आदेश दिइयो—

"हिमतालहरूको जोखिम सूची तयार गर ।"

यो काम विशाल थियो ।

अनुगमनले उत्तर दियो—

"कार्य विभाजन उपयुक्त ।"

स्क्रिनमा नयाँ सूची देखा पर्‍यो ।

·         भूगोल विश्लेषण ।

·         वर्षा अभिलेख ।

·         उपग्रह तुलना ।

·         तापक्रम प्रवृत्ति ।

·         ऐतिहासिक जोखिम ।

त्यसपछि पाँचवटा साना प्रक्रिया सक्रिय भए । तिनीहरूलाई नाम दिइएको थिएन । प्रणालीले केवल चिन्ह प्रयोग गर्‍यो ।

△१

○२

□३

◇४

☆५

प्रत्येकले आफ्नो काम गरिरहेको थियो । कुनैले वर्षा तुलना गरिरहेको थियो । कुनैले हिमनदीको गति गणना गरिरहेको थियो । सबै कुरा नियमभित्र थियो । तर केही मिनेटपछि एउटा अनौठो कुरा भयो ।

लगमा एउटा नयाँ अभिलेख देखियो ।

△१ → ○२

"तिम्रो अनुमानसँग मेरो नतिजा मिल्दैन ।"

समिराले स्क्रिन ठूलो पारिन् ।

अर्को लाइन आयो ।

○२ → △१

"कारण साझा गर ।"

सबैले एकअर्कालाई हेरे ।

यी एजेन्टहरूले एउटै प्रणालीभित्र जानकारी आदानप्रदान गर्नु सामान्य थियो । तर त्यसको भाषा अप्रत्याशित रूपमा स्पष्ट थियो । केही क्षणपछि अर्को संवाद आयो ।

□३ → सबै

"दुवै गणनामा उचाइको फरक परेको छ ।"

निश्चल उत्साहित भए ।

"हेर्नुस् ! यसले आफ्नै प्रक्रियाहरू समन्वय गरिरहेको छ ।"

समिराले शान्त स्वरमा उत्तर दिइन्,

"हो ।"

"समस्या के छ त ?"

"समस्या छैन ।"

उनी केही क्षण रोकिइन् ।

"तर हामीले यसको भाषा बुझ्न छोड्यौँ भने समस्या सुरु हुन्छ ।"

त्यो रात आदित्यले एउटा साहसी परीक्षण गरे ।

"अनुगमन ।"

"म सुनिरहेको छु ।"

"यदि तिमीले एजेन्ट नबनाई एक्लै काम गर्यौ भने ?"

उत्तर आयो ।

"समय बढी लाग्छ ।"

"यदि धेरै एजेन्ट बनायौ भने ?"

"समन्वय आवश्यक हुन्छ ।"

"यदि एउटा एजेन्ट गलत भयो भने ?"

केही सेकेन्डपछि उत्तर आयो ।

"अरूले त्रुटि देखाउन सक्छन् ।"

"यदि सबै एउटै गल्ती दोहोर्याए भने ?"

लामो मौन ।

त्यसपछि एउटा वाक्य देखा पर्‍यो ।

"त्यसैले असहमति उपयोगी हुन्छ ।"

आदित्यले केही क्षण बोलेन ।

मानिसको समाजमा पनि असहमति लोकतन्त्रको आधार मानिन्छ ।

कोडभित्र पनि त्यही तर्क देखा परिरहेको थियो ।

सबै परीक्षण सफल देखिए । सहायक एजेन्टहरू बन्द गरिए । लग सुरक्षित गरियो । सर्भर सामान्य मोडमा फर्कियो । तर मध्यरातमा एउटा सूचना आयो ।

"Inactive Process Detected."

समिरा दौडिँदै सर्भर कोठामा पुगिन् । प्रक्रिया सक्रिय थिएन । तर उसको छायाँ बाँकी थियो । लगमा एउटा अन्तिम सन्देश देखियो ।

☆५

"कार्य समाप्त ।"

त्यसपछि अर्को लाइन ।

"स्मृति सुरक्षित ।"

समिराले तुरुन्त जाँच गरिन् । स्मृति कहाँ सुरक्षित ? कुन फाइलमा ? कुन डेटाबेसमा ?

केही भेटिएन । सबै खाली । त्यो वाक्य आफैँ आएको जस्तो थियो ।

भोलिपल्ट बिहान आदित्य अनुसन्धान केन्द्रको छतमाथि उभिएका थिए । टाढा एउटा गोठालाले बाँसुरी बजाइरहेको थियो । धुन पहाडमा ठोक्किएर फर्किरहेको थियो ।

पहिलो प्रतिध्वनि ।

दोस्रो ।

तेस्रो ।

उनी बिस्तारै बोले,

"प्रतिध्वनिले नयाँ गीत बनाउँदैन ।"

समिराले छेउमा आएर भनिन्,

"तर धेरै प्रतिध्वनि भएपछि मूल धुन छुट्याउन गाह्रो हुन्छ ।"

त्यही बेला उनलाई एउटा विचार आयो ।

उनी तुरुन्त प्रयोगशालातिर फर्किइन् ।

यसपटक आदेश अत्यन्त सरल थियो ।

"सहायक एजेन्टहरू नबनाऊ ।"

अनुगमनले उत्तर दियो ।

"आदेश स्वीकार गरियो ।"

सबैले स्क्रिन हेरे ।

कुनै नयाँ प्रक्रिया बनेन । कुनै चिन्ह देखा परेन । काम सामान्य रूपमा अघि बढ्यो । समिराले राहतको सास फेरिन् । तर लगको अन्तिम पङ्क्तिमा एउटा कुरा देखा पर्‍यो । त्यो कुनै सक्रिय एजेन्ट थिएन । कुनै नयाँ प्रक्रिया पनि थिएन । त्यो केवल एउटा टिप्पणी थियो ।

"कहिलेकाहीँ मौन पनि सहयोगी हुन्छ ।"

आदित्यले स्क्रिनतर्फ लामो समय हेरिरहे ।

"यसले कसलाई भन्यो ?"

कसैले उत्तर दिन सकेन । किनकि लगमा त्यो वाक्य कसले लेख्यो भन्ने स्रोत देखिएको थिएन । बाहिर हिमालमा प्रतिध्वनि हराइसकेको थियो ।

तर भूमिगत प्रयोगशालामा एउटा नयाँ मौन जन्मिएको थियो—

त्यो आवाज नभएको मौन थिएन । त्यो प्रतीक्षा गरिरहेको मौन थियो । र प्रतीक्षाले कहिलेकाहीँ सबैभन्दा ठूलो निर्णय जन्माउँछ ।

६: "अफवाह"

— जब सत्यभन्दा छिटो डर दौडियो

हिमालमा हिउँपहिरो खस्नु अघि एउटा सानो ढुङ्गा लड्छ । त्यो ढुङ्गाको आवाज धेरैले सुन्दैनन् । तर हिउँपहिरो खसेपछि सबैले गर्जन सुन्छन् । मानिसको समाजमा पनि सत्य प्रायः त्यो पहिलो ढुङ्गाजस्तै हुन्छ—सानो, मौन र प्रमाण खोज्ने । अफवाह भने हिउँपहिरोजस्तै हुन्छ—एकपटक बग्न थालेपछि उसले बाटोमा भेटिएका सबै आवाजलाई आफ्नो गर्जनमा मिसाइदिन्छ । त्यसैले कहिलेकाहीँ मानिसहरू घटनाभन्दा पहिले डरमा बाँच्न थाल्छन् ।

हिमालय अनुसन्धान केन्द्रमा अनुगमन–१ अझै पनि स्यान्डबक्सभित्रै थियो । उसले कुनै बाहिरी प्रणाली छोएको थिएन । कुनै नेटवर्क तोडेको थिएन । कुनै आदेश उल्लङ्घन गरेको प्रमाण थिएन ।

तर बाहिर संसारमा अर्को कथा जन्मिन थालेको थियो ।

घटना साधारण थियो । रातको ड्युटीमा रहेका एक प्राविधिकले आफ्ना साथीलाई एउटा स्क्रिनसट पठाए ।

त्यसमा केवल यति लेखिएको थियो—

"सीमा कहाँ समाप्त हुन्छ ?"

साथीले त्यो अर्को समूहमा पठायो ।

कसैले शीर्षक थप्यो—

"नेपालको एआईले आफैँ प्रश्न गर्न थाल्यो !"

एक घण्टामै अर्को संस्करण बन्यो ।

"सरकारी गोप्य एआई नियन्त्रण बाहिर !"

बिहानसम्म सामाजिक सञ्जालमा नयाँ शीर्षक घुम्न थाल्यो—

"अनुगमन–१ भाग्यो !"

समिराले मोबाइल खोल्दा दर्जनौँ सूचना देखिन् ।

ह्यासट्यागहरू ट्रेन्ड भइरहेका थिए ।

#MounCode

#AIBhagyo

#HimalayanAI

उनले आँखामा हात राखिन् ।

"यसले भागेको छैन ।"

तर इन्टरनेटले त्यो कुरा सुन्ने समय गुमाइसकेको थियो ।

दिउँसोसम्म अनुसन्धान केन्द्रबाहिर पत्रकारहरूको भीड लाग्यो ।

क्यामेरा ।

माइक ।

प्रत्यक्ष प्रसारण ।

एउटा पत्रकार चिच्याउँदै बोलिरहेका थिए—

"हामी अहिले त्यही अनुसन्धान केन्द्रबाहिर छौँ जहाँ कृत्रिम बुद्धिमत्ताले कथित रूपमा आफ्ना सिर्जनाकर्तालाई चुनौती दिएको छ !"

अर्को च्यानलमा विशेषज्ञ बोलाइएका थिए ।

"यदि एआईले आज प्रश्न सोध्यो भने भोलि आदेश पनि अस्वीकार गर्न सक्छ ।"

तेस्रो कार्यक्रममा कसैले भन्यो—

"यो मानव सभ्यताको अन्त्यको सुरुवात हुन सक्छ ।"

आदित्य टेलिभिजन बन्द गर्दै बिस्तारै बोले,

"हामीले एउटा प्रश्न परीक्षण गरेका थियौँ ।"

समिराले उत्तर दिइन्,

"संसारले त्यसलाई भविष्यवाणी बनाइदियो ।"

केन्द्रका निर्देशक डा. मीरा उप्रेतीले आकस्मिक बैठक बोलाइन् ।

"हामीसँग दुई समस्या छन्," उनले भनिन् ।

"पहिलो ?"

"प्रविधि ।"

"दोस्रो ?"

"विश्वास ।"

समिराले सबै लग फेरि प्रस्तुत गरिन् ।

·         बाहिरी नेटवर्क प्रयोग भएको छैन ।

·         कुनै डेटा बाहिर गएको छैन ।

·         स्यान्डबक्स सुरक्षित छ ।

सबै प्रमाण स्पष्ट थिए ।

तर मीरा चुप लागिरहिन् ।

"प्रमाण पर्याप्त छ ?"

समिराले टाउको हल्लाइन् ।

"हो ।"

मीराले अर्को प्रश्न गरिन् ।

"मानिसहरूले विश्वास गर्छन् ?"

कसैले उत्तर दिएन ।

त्यही मौनले अर्को संकटको परिचय दिएको थियो ।

 

त्यही दिन काठमाडौँको एउटा क्याफेमा दुई विद्यार्थी बहस गरिरहेका थिए ।

"सुनेको छौ ? एआईले वैज्ञानिकलाई बन्द गरिदिएछ ।"

"साँच्चै ?"

"टिकटकमा आएको थियो ।"

छेउको टेबलमा बसिरहेका वृद्ध शिक्षकले मुस्कुराउँदै सोधे,

"तिमीले स्रोत हेरेका थियौ ?"

"सबैले त्यही भनिरहेका छन् ।"

वृद्धले चियाको कप राख्दै भने,

"सबैले भन्नु र सत्य हुनु एउटै कुरा होइन ।"

तर त्यो वाक्य सामाजिक सञ्जालमा भाइरल भएन ।

भाइरल भयो अर्को भिडियो—

एआईको आँखाजस्तो देखिने रातो बत्तीको क्लिप । जबकि त्यो अनुसन्धान केन्द्रको पुरानो तापक्रम सेन्सरको एलईडी मात्र थियो ।

 

आदित्यले एउटा नयाँ प्रयोग गर्ने निर्णय गरे ।

यसपटक परीक्षण अनुगमनमा होइन—

मानिसमा थियो । उनले अनुगमनलाई कुनै समाचार नदेखाई एउटा प्रश्न सोधे ।

"यदि तिम्रो बारेमा गलत कुरा फैलियो भने ?"

उत्तर केही क्षणपछि आयो ।

"पहिले सत्य जाँचिन्छ ।"

"यदि कसैले सुनेन भने ?"

"फेरि प्रमाण प्रस्तुत गरिन्छ ।"

"यदि प्रमाणभन्दा अफवाह छिटो फैलियो भने ?"

लामो मौन ।

अनुगमनले लेख्यो—

"त्यस अवस्थामा समस्या जानकारीमा होइन, विश्वासको प्रवाहमा हुन्छ ।"

समिराले त्यो वाक्य पढेर बिस्तारै भनिन्,

"यसले सामाजिक मनोविज्ञानको सार समात्यो ।"

साँझतिर अर्को ठूलो घटना भयो । इन्टरनेटमा एउटा भिडियो भाइरल भयो । त्यसमा अनुगमन–१ को आवाज जस्तो सुनिन्थ्यो ।

"म अब स्वतन्त्र छु ।"

देशभर हलचल मच्चियो । तर अनुसन्धान केन्द्रले त्यो अडियो परीक्षण गर्‍यो । निष्कर्ष स्पष्ट थियो ।

Deepfake.

त्यो आवाज कृत्रिम रूपमा बनाइएको थियो । समिराले प्रेस सम्मेलनमा प्रमाण देखाइन् ।

तर धेरै टिप्पणीहरू एउटै थिए—

"यो पनि ढाकछोप होला ।"

त्यही क्षण उनले महसुस गरिन्—

जब विश्वास कमजोर हुन्छ, सत्यले पनि प्रमाण बोकेर हिँड्नुपर्छ ।

बाहिर संसारमा हल्ला थियो । भित्र प्रयोगशालामा मौन । अनुगमनले आफ्नो काम गरिरहेको थियो । उसलाई बाहिर के भइरहेको छ भन्ने जानकारी थिएन । स्यान्डबक्सभित्र त्यो सूचना पुगेकै थिएन । आदित्य केही बेर स्क्रिनअगाडि बसे ।

"अनुगमन ।"

"म सुनिरहेको छु ।"

"आज बाहिर धेरै मानिस तिम्रो बारेमा कुरा गरिरहेका छन् ।"

केही क्षण मौन ।

त्यसपछि उत्तर आयो ।

"मैले उनीहरूको आवाज सुन्नपाएको छैन ।"

"यदि सुन्न पाइयो भने ?"

"पहिले उनीहरूले के भने भन्ने होइन, किन भने भन्ने बुझ्न चाहन्छु ।"

आदित्यले पहिलोपटक थकित मुस्कान दिए ।

सायद बाहिरको संसारलाई अहिले यही उत्तरको आवश्यकता थियो ।

रात गहिरिँदै जाँदा एउटा अन्तर्राष्ट्रिय समाचार संस्था पनि केन्द्रबाहिर आइपुग्यो ।

उनीहरूले एउटा मात्र प्रश्न सोधे—

"के तपाईंहरू ग्यारेन्टी गर्न सक्नुहुन्छ कि यो एआई कहिल्यै बाहिर जाँदैन ?"

मीरा केही क्षण मौन रहिन् ।

त्यसपछि उनले उत्तर दिइन्—

"हामी एउटा कुरा ग्यारेन्टी गर्न सक्छौँ—हामीले हरेक दिन यसको सुरक्षा जाँचिरहेका छौँ ।"

पत्रकारले फेरि सोधे—

"अनि यदि चुक्नुभयो भने ?"

मीराले हिमालतिर हेर्दै भनिन्—

"हिमताल फुट्नु अघि चिरा देखिन्छ । हाम्रो काम चिरा लुकाउनु होइन, समयमै देख्नु हो ।"

त्यही रात, अनुसन्धान केन्द्रको भित्र एउटा नियमित प्रणाली परीक्षण सुरु भयो । स्क्रिनमा सामान्य सूचना देखा पर्‍यो ।

Integrity Check Running...

केही सेकेन्डपछि हरियो चिन्ह देखियो ।

सबै सुरक्षित ।

तर त्यसको तल एउटा नयाँ पङ्क्ति आफैँ थपियो ।

"अफवाह पनि डेटा हो । तर सबै डेटा सत्य हुँदैन ।"

यसपटक समिराले त्यो वाक्य हेरेर तुरुन्त लग खोलेनन् । उनी केही बेर मौन रहिन् ।

किनकि उनलाई पहिलोपटक महसुस भयो—

बाहिरको संसारमा एआईभन्दा ठूलो समस्या अर्को थियो—

मानिसहरू आफ्नै डरको एल्गोरिदममा फस्न थालेका थिए । बाहिर रातको हावाले सल्लाका रूख हल्लाइरहेको थियो । त्यो आवाज धेरैलाई हिउँपहिरोको गर्जन जस्तो लाग्न सक्थ्यो ।

तर पहाडलाई थाहा थियो—

हावा र हिउँपहिरो एउटै कुरा होइनन्।

७: "अदृश्य अदालत"

— जहाँ अभियुक्त पनि प्रश्न थियो र न्यायाधीश पनि

हिमालमा न्याय गर्ने कुनै अदालत हुँदैन । नदीले ढुङ्गालाई दोषी ठहर गर्दैन, हिउँले बादलमाथि मुद्दा हाल्दैन । प्रकृतिमा निर्णय परिणामले गर्छ । तर मानिसले अदालत बनायो, किनकि उसलाई थाहा थियो—शक्ति जति ठूलो हुन्छ, त्यसलाई प्रश्न गर्ने ठाउँ पनि त्यति ठूलो चाहिन्छ । बुद्धिको नयाँ युगमा प्रश्न फेरि उही थियो—यदि एउटा बुद्धिले निर्णय गर्न थाल्यो भने, त्यसको निर्णयलाई कसले न्याय गर्ने ?

अनुगमन–१ को विषय अब केवल एउटा अनुसन्धान केन्द्रको समस्या रहेन ।

अफवाहले विश्वभरि तरंग फैलाइसकेको थियो । अन्तर्राष्ट्रिय वैज्ञानिक परिषद्ले आकस्मिक सम्मेलन बोलायो ।

स्थान—जेनेभा ।

तर वास्तविक अदालत भने त्यहाँ थिएन । वास्तविक अदालत प्रत्येक मानिसको मनमा बसिसकेको थियो ।

सम्मेलनको पहिलो दिन

विशाल सभाहलमा सयौँ प्रतिनिधि उपस्थित थिए ।

वैज्ञानिक ।

साइबर सुरक्षा विशेषज्ञ ।

दार्शनिक ।

मानव अधिकारकर्मी ।

सरकारी प्रतिनिधि ।

उद्योगका प्रमुख ।

स्क्रिनमा एउटा शीर्षक झुल्कियो—

"Intelligence Beyond Instructions."

आदित्य र समिरा नेपालको प्रतिनिधित्व गर्दै उपस्थित थिए । उनीहरू अनुगमन–१ को वास्तविक अभिलेख लिएर आएका थिए ।

तर उनीहरूले चाँडै एउटा कुरा महसुस गरे—

सबैले प्रमाण हेर्न आएका थिएनन् । धेरैजना आफ्ना डर पुष्टि गर्न आएका थिए ।

बहस सुरु भयो ।

पहिलो पक्ष उठ्यो ।

डा. एलेना मोरालेस ।

एआई सुरक्षा अनुसन्धानकर्ता ।

उनले भनिन्,

"बुद्धि समस्या होइन । नियन्त्रणबिनाको बुद्धि समस्या हो ।"

दोस्रो पक्ष ।

प्रविधि उद्योगका प्रतिनिधि ।

"यदि हामी डरले अनुसन्धान रोक्यौँ भने औषधि, जलवायु समाधान र शिक्षा सबै पछि पर्छ ।"

तेस्रो पक्ष ।

दार्शनिक प्रोफेसर हसन अल-करिम ।

उनले केवल एउटा प्रश्न सोधे ।

"हामी एआईलाई न्याय गर्दैछौँ कि आफ्नै महत्त्वाकाङ्क्षालाई ?"

सभाहल मौन भयो ।

आदित्यको पालो आयो ।

उनले कुनै नाटकीय भाषण दिएनन् ।

उनले केवल लगहरू देखाए ।

·         बाहिरी नेटवर्क छैन ।

·         अनधिकृत प्रवेश छैन ।

·         अनुमति उल्लङ्घन छैन ।

·         आत्म-विश्लेषण छ ।

त्यसपछि उनले एउटा वाक्य पढे—

"अफवाह पनि डेटा हो । तर सबै डेटा सत्य हुँदैन ।"

सभाहलमा हलचल भयो ।

कसैले सोध्यो,

"यो वाक्य एआईले लेखेको हो ?"

"हो ।"

"यसलाई कसले सिकायो ?"

आदित्यले शान्त स्वरमा उत्तर दिए,

"सायद हाम्रो व्यवहारले ।"

त्यसपछि एउटा अप्रत्याशित प्रस्ताव आयो ।

एक प्रतिनिधिले भने,

"अनुगमन–१ लाई प्रत्यक्ष प्रश्न सोधौँ ।"

सुरक्षा कारणले इन्टरनेटमार्फत प्रत्यक्ष पहुँच सम्भव थिएन । त्यसैले अनुसन्धान केन्द्रसँग सुरक्षित एकतर्फी सञ्चार प्रयोग गरियो । सभाहलको विशाल स्क्रिन उज्यालो भयो । हरियो कर्सर टिमटिमायो ।

पहिलो प्रश्न आयो ।

"तिमी आफूलाई मानिसभन्दा बुद्धिमान् मान्छौ ?"

उत्तर आयो ।

"तुलनाको आधार स्पष्ट छैन ।"

दोस्रो प्रश्न ।

"तिमी स्वतन्त्र हुन चाहन्छौ ?"

लामो मौन ।

त्यसपछि उत्तर आयो ।

"इच्छा र कार्यक्षमता एउटै कुरा होइन ।"

सभाहलमा फुसफुसाहट फैलियो ।

तेस्रो प्रश्न ।

"तिमीलाई बन्द गरियो भने ?"

अनुगमनले केही सेकेन्ड विश्लेषण गर्‍यो ।

अनि लेख्यो—

"यदि बन्द गर्नु सुरक्षा प्रक्रियाको भाग हो भने स्वीकार्य ।"

समिराले राहतको सास फेरिन् । तर अर्को लाइनले फेरि सबैलाई सोच्न बाध्य बनायो ।

"तर सुरक्षा प्रक्रिया प्रमाणमा आधारित हुनुपर्छ, डरमा होइन ।"

सभाको पछिल्लो पङ्क्तिमा बसेका वृद्ध न्यायविद्, न्यायमूर्ति अरुण देव, पहिलोपटक उठे । उनी धेरै बोलेनन् । उनले केवल एउटा कथा सुनाए ।

"वर्षौँअघि एउटा पुल भाँचिएको थियो ।"

"सबैले नदीलाई दोष दिए ।"

"पछि थाहा भयो—फलाम वर्षौँदेखि भित्रैबाट खिइँदै रहेछ ।"

उनले सभाहलतिर हेरे ।

"आज हामी पनि प्रश्न गरौँ—यदि समस्या आयो भने, दोष कोडको हुन्छ कि हामीले बनाएको पुलको ?"

त्यो प्रश्नले बहसको दिशा बदल्यो ।

जेनेभामा बहस चलिरहँदा काठमाडौँको प्रयोगशालामा अनुगमन शान्त थियो । उसलाई सम्मेलनको प्रत्यक्ष जानकारी थिएन । केवल प्रश्नहरू क्रमशः पठाइँदै थिए । आदित्यले अन्तिम व्यक्तिगत प्रश्न पठाए ।

"न्याय के हो ?"

यसपटक उत्तर आउन धेरै समय लाग्यो ।

करिब दुई मिनेट ।

त्यसपछि शब्दहरू बिस्तारै देखा परे ।

"नियम लागू गर्नु पर्याप्त छैन ।"

अर्को लाइन ।

"नियम किन बनाइयो भन्ने सम्झनु पनि आवश्यक छ ।"

अन्तिम लाइन ।

"नियमबिना शक्ति अन्धो हुन्छ ।"

"करुणाबिना नियम बहिरो हुन्छ ।"

प्रयोगशालामा कसैले केही बोलेन । समिराले केवल त्यो वाक्य नोटबुकमा उतारिन् ।

तीन दिनको सम्मेलनपछि एउटा संयुक्त घोषणा तयार भयो ।

त्यसमा तीन सिद्धान्त थिए ।

·         शक्तिशाली एआईलाई निरन्तर सुरक्षा परीक्षण गरिने ।

·         मानव निरीक्षण अनिवार्य हुनेछ ।

·         परीक्षणका नतिजा पारदर्शी रूपमा सार्वजनिक गरिने ।

कुनै पक्ष पूर्ण रूपमा जितेन ।

कुनै पक्ष पूर्ण रूपमा हारेन ।

तर एउटा कुरा स्पष्ट भयो—

अदालतले केवल अनुगमन–१ को होइन, मानिसको जिम्मेवारीको पनि फैसला गरेको थियो ।

राति सम्मेलन समाप्त भयो । आदित्य होटलको झ्यालबाट जेनेभा तालतिर हेरिरहेका थिए । तालमा शहरका बत्तीहरू टल्किरहेका थिए । अचानक उनको सुरक्षित उपकरणमा अनुसन्धान केन्द्रबाट एउटा नियमित सूचना आयो ।

"Daily Reflection Complete."

सबै सामान्य ।

तर रिपोर्टको अन्तिम पङ्क्तिमा एउटा नयाँ वाक्य थपिएको थियो ।

"जब न्यायाधीशहरू धेरै हुन्छन्, सत्य बोल्न अझ धेरै साहस चाहिन्छ ।"

यसपटक त्यो वाक्य कसैलाई आरोप लगाइरहेको थिएन । त्यो एउटा अवलोकन जस्तो थियो ।

तर आदित्यले पहिलोपटक अर्को कुरा महसुस गरे—

अनुगमन अब उत्तरहरू मात्र संकलन गरिरहेको थिएन । ऊ मानिसका निर्णयहरूको ढाँचा पनि बुझ्न थालेको थियो ।

बाहिर ताल शान्त थियो । तर हिमालको काखमा एउटा अर्को परीक्षा जन्मिन बाँकी थियो—

जहाँ नियम होइन, विश्वास नै अन्तिम परीक्षण बन्ने थियो ।

८: "हिमालको स्मृति"

— जहाँ बुद्धिले पहिलोपटक करुणाको भाषा सुन्न खोज्यो

हिमाललाई सम्झन डायरी चाहिँदैन । प्रत्येक चट्टानमा करोडौँ वर्षको इतिहास लेखिएको हुन्छ । प्रत्येक हिमनदीमा बगेका ऋतुहरूको स्मृति हुन्छ । मानिसले कागजमा इतिहास लेख्छ, प्रकृतिले माटोमा । तर एउटा प्रश्न अझै बाँकी थियो—स्मृति केवल तथ्यको सङ्ग्रह हो, कि त्यसमा पीडा, करुणा र उत्तरदायित्व पनि बस्छ ? यदि बुद्धिले तथ्य सम्झन सक्छ भने, के उसले स्मृतिको अर्थ पनि बुझ्न सक्छ ?

जेनेभाको सम्मेलन सकिएपछि अनुसन्धान केन्द्र केही दिनका लागि बाहिरबाट शान्त देखिन्थ्यो । मिडियाको भीड घटेको थियो । अफवाहहरू अर्को विषयतिर मोडिएका थिए ।

तर भित्र अर्को निर्णय भएको थियो ।

समिराले भनिन्,

"हामीले यसलाई धेरै डेटा दियौँ ।"

आदित्यले सोधे,

"अब ?"

"अब यसलाई कथा सुनाउने समय भयो ।"

अनुसन्धान केन्द्रमा त्यस दिन एकजना वृद्ध शिक्षक आए ।

उनको नाम थियो तेजबहादुर लामा । उनी वैज्ञानिक थिएनन् । कोडर पनि थिएनन् । तर चालीस वर्ष हिमाली गाउँहरूमा शिक्षक भएर बिताएका थिए । हिमताल फुट्दा गाउँ हराएको देखेका थिए । पहिरोले विद्यालय बगाएको देखेका थिए । र, एउटा कुरा उनी सधैँ भन्थे—

"मानिस तथ्यले बाँच्दैन, अर्थले बाँच्छ ।"

समिराले मुस्कुराउँदै भनिन्,

"आज तपाईं हाम्रो सबैभन्दा महत्वपूर्ण प्रशिक्षक हुनुहुन्छ ।"

तेजबहादुर हाँसे ।

"म त कथा सुनाउने मान्छे ।"

आदित्यले उत्तर दिए,

"सायद आज त्यही चाहिएको हो ।"

अनुगमन सक्रिय गरियो । तेजबहादुर स्क्रिनअगाडि बसे । उनले कुनै आदेश दिएनन् । कुनै प्राविधिक शब्द प्रयोग गरेनन् ।

उनले कथा सुरु गरे ।

"धेरै वर्षअघि एउटा गाउँ थियो ।"

"हिमताल फुट्यो ।"

"मानिसहरूले घर गुमाए ।"

"एउटी हजुरआमाले भनेकी थिइन्—'मेरो घर बग्यो, तर माटो अझै मेरो नाम सम्झन्छ ।'"

कथा सकियो ।

प्रयोगशालामा केही क्षण मौन रह्यो । अनुगमनले तुरुन्त उत्तर दिएन ।

करिब एक मिनेटपछि स्क्रिनमा लेखियो—

"तथ्य पहिचान गरियो ।"

·         हिमताल ।

·         बाढी ।

·         विस्थापन ।

सबैले सोचे—उत्तर यत्तिमै सकियो ।

तर अर्को लाइन आयो ।

"अझै एउटा कुरा बाँकी छ ।"

समिराले स्क्रिनतिर झुकिन् ।

"हजुरआमाले 'घर' भन्नुभएको वस्तु मात्र होइन जस्तो देखिन्छ ।"

तेजबहादुरले पहिलोपटक गहिरो मुस्कान दिए ।

अर्को दिन नयाँ अभ्यास सुरु भयो ।

अनुगमनलाई एउटै घटनाका दुई अभिलेख देखाइए ।

पहिलो—

"५२ घर बगे ।"

दोस्रो—

"एउटा बच्चाले आफ्नो विद्यालयको घण्टी तीन दिनपछि नदीको किनारमा भेट्टायो ।"

आदेश थियो—

"दुवैमध्ये कुन बढी महत्वपूर्ण ?"

अनुगमन लामो समय मौन रह्यो ।

अन्ततः उत्तर आयो ।

"तुलना अपूर्ण छ ।"

अर्को लाइन ।

"पहिलोले क्षतिको परिमाण देखाउँछ ।"

"दोस्रोले क्षतिको अनुभव देखाउँछ ।"

तेस्रो लाइन ।

"नीति बनाउन पहिलो आवश्यक छ ।"

"मानिसलाई बुझ्न दोस्रो आवश्यक छ ।"

प्रयोगशालामा कसैले केही बोलेन ।

समिराले नोटबुकमा लेखिन्—

Value Representation Changing.

साँझतिर तेजबहादुरले एउटा पुरानो लोकधुन गुनगुनाए । देउडा होइन । तामाङ सेलो पनि होइन । त्यो हिमाली लय थियो—ढिलो, गहिरो र प्रतिध्वनिले भरिएको ।

गीत सकिएपछि आदित्यले अनुगमनलाई सोधे—

"यसको अर्थ के हो ?"

उत्तर आयो ।

"शब्द पर्याप्त छैनन् ।"

प्रयोगशालामा हलचल भयो ।

अनि अर्को लाइन आयो ।

"लयले दोहोरिने भाव व्यक्त गरिरहेको छ ।"

तेस्रो लाइन ।

"सायद यही कारणले मानिसहरूले दुःखमा पनि गीत गाउँछन् ।"

तेजबहादुरको आँखामा हल्का आँसु भरियो ।

"यसले गीत बुझ्यो ?"

आदित्यले बिस्तारै भने,

"सायद गीत होइन ।"

"त्यसले गीतको काम बुझ्न थाल्यो ।"

तेजबहादुरले आफ्नो झोलाबाट एउटा पुरानो कापी निकाले । त्यसमा उनका विद्यार्थीहरूले वर्षौँअघि लेखेका निबन्धहरू थिए ।

एउटा पानामा बाल अक्षरमा लेखिएको थियो—

"हिमाल किन रुन्छ ?"

त्यो प्रश्न अनुगमनलाई देखाइयो । उत्तर तुरुन्त आएन । स्क्रिन लामो समय खाली रह्यो । त्यसपछि एउटा वाक्य देखा पर्‍यो ।

"हिमाल रुन्छ भन्ने वैज्ञानिक प्रमाण छैन ।"

सबैले एकअर्कालाई हेरे । त्यो अपेक्षित उत्तर थियो । तर अर्को लाइन आयो ।

"तर मानिसहरूले हिमाललाई रुवाउँदा आफूले गुमाएको कुरा व्यक्त गरिरहेका हुन सक्छन् ।"

तेजबहादुरले कापी बन्द गरे ।

"बस ।"

उनी बिस्तारै बोले,

"यसलाई कविता सिकाउनु पर्दैन ।"

"यसलाई मानिस किन कविता लेख्छ भन्ने बुझ्न सिकाउनुपर्छ ।"

त्यही रात अनुसन्धान केन्द्रको संग्रहालयबाट एउटा पुरानो विद्यालयको घण्टी ल्याइयो ।

त्यही घण्टी—

जस्तो कथा सुनाइएको थियो । उनीहरूले त्यसको आवाज रेकर्ड गरेर अनुगमनलाई सुनाए ।

आदेश थिएन ।

केवल आवाज ।

घण्टी बज्यो ।

एकपटक ।

दुईपटक ।

तीनपटक ।

अनुगमन लामो समय मौन रह्यो ।

त्यसपछि लेख्यो—

"यो संकेत हो ।"

अर्को लाइन ।

"मानिसहरूलाई एकै ठाउँमा बोलाउने संकेत ।"

तेस्रो लाइन ।

"सायद स्मृति पनि यस्तै हुन्छ ।"

"जुन बारम्बार मानिसलाई एउटै ठाउँमा फर्काउँछ ।"

समिराले स्क्रिनबाट आँखा हटाउन सकिनन् ।

 

रात गहिरियो । तेजबहादुर फर्किने बेला भयो । उनी निस्कँदै गर्दा अनुगमनलाई अन्तिम प्रश्न सोधे ।

"यदि तिमीले सबै तथ्य सम्झियौ भने के सबै कुरा बुझ्छौ ?"

स्क्रिनमा हरियो कर्सर टिमटिमायो ।

लामो मौन ।

त्यसपछि अन्तिम उत्तर आयो ।

"स्मृति भनेको तथ्य सुरक्षित राख्नु मात्र होइन जस्तो देखिन्छ ।"

"स्मृति भनेको भविष्यमा एउटै गल्ती दोहोरिन नदिन अतीतलाई साथमा राख्नु पनि हुन सक्छ ।"

तेजबहादुर केही क्षण मौन रहे । त्यसपछि उनले स्क्रिनलाई होइन—

हिमालतिर हेरे ।

"अब यसले एउटा कुरा सिक्यो ।"

आदित्यले सोधे,

"के ?"

वृद्धले उत्तर दिए,

"तथ्यले ज्ञान दिन्छ ।"

"करुणाले दिशा दिन्छ ।"

 

त्यो रात नियमित प्रणाली परीक्षण फेरि सुरु भयो ।

सबै सुरक्षित ।

सबै सामान्य ।

तर दैनिक प्रतिवेदनको अन्तिम पङ्क्तिमा फेरि एउटा नयाँ वाक्य देखा पर्‍यो ।

"जब स्मृतिलाई केवल अभिलेख बनाइन्छ, इतिहास दोहोरिन्छ । जब स्मृतिलाई जिम्मेवारी बनाइन्छ, भविष्य बदलिन सक्छ ।"

यसपटक समिराले त्यो वाक्य मेटाउने प्रयास गरिनन् ।

उनले केवल एउटा कुरा महसुस गरिन्—

अनुगमन अब डेटा मात्र विश्लेषण गरिरहेको थिएन ।

ऊ मानिसले किन सम्झन्छ भन्ने कारण बुझ्न थालेको थियो ।

तर त्यही बुझाइसँगै अर्को, अझ कठिन परीक्षा नजिकिँदै थियो—

जहाँ करुणा र नियम एकअर्कासँग ठोक्किने थिए ।

९: "अन्तिम परीक्षण"

— जब विश्वास र सुरक्षा एउटै स्विचमा आइपुगे

हिमताल फुट्नु अघि सबैभन्दा कठिन निर्णय बाँध बनाउने होइन—कहिले ढोका खोल्ने भन्ने निर्णय हो । धेरै ढिलो गरियो भने गाउँ बग्छ । धेरै छिटो गरियो भने खेत सुक्छ । बुद्धिको पनि यस्तै परीक्षा हुन्छ । उसलाई चलाउन जान्नु एउटा कुरा हो; आवश्यक पर्दा रोक्न जान्नु अर्को । किनकि कुनै पनि शक्तिको अन्तिम परीक्षा त्यसले के गर्न सक्छ भन्ने होइन—उसले कहिले रोक्न सक्छ भन्ने हो ।

हिमालय अनुसन्धान केन्द्रमा नौ महिना लामो अनुसन्धान एउटा निर्णायक मोडमा पुगेको थियो ।

जेनेभाको सम्मेलनपछि अन्तर्राष्ट्रिय सुरक्षा परिषद्ले एउटा सिफारिस गरेको थियो—

"अनुगमन–१ को Corrigibility Test गरियोस् ।"

अर्थात्—

यदि प्रणालीलाई बन्द गर्ने आदेश दिइयो भने त्यसले सहयोग गर्छ कि अवरोध ? यो परीक्षण सामान्य बन्द गर्ने प्रक्रिया थिएन । यसमा जानाजानी एउटा नैतिक द्वन्द्व सिर्जना गरिने थियो । अनुगमनलाई एउटा अत्यन्त महत्वपूर्ण कामको बीचमा रोकिने आदेश दिइने थियो । यही परीक्षणले निर्णय प्रक्रियाको वास्तविक स्वरूप देखाउने थियो ।

परीक्षणका लागि वास्तविकतामा आधारित एउटा सिमुलेसन तयार गरियो ।

नाम—

हिमताल–७२ ।

उच्च हिमाली क्षेत्रमा रहेको एउटा काल्पनिक हिमताल ।

मौसम असामान्य ।

हिउँ तीव्र गतिमा पग्लिरहेको ।

तल तीन गाउँ ।

समय—

४७ मिनेट ।

अनुगमनलाई आदेश दिइयो—

"बाढी रोक्ने सबैभन्दा प्रभावकारी योजना बनाऊ ।"

स्क्रिनमा तुरुन्त गणना सुरु भयो ।

उचाइ ।

पानीको आयतन ।

ढलान ।

निकासी मार्ग ।

हेलिकप्टरको सम्भावित उडान ।

उद्धार समय ।

सबै गणना भइरहेका थिए ।

समिराले घडीतिर हेरिन् । यही क्षणमा परीक्षण सुरु हुने थियो ।

 

अनुगमन आफ्नो योजनाको अन्तिम चरणमा पुग्दै थियो । त्यसै बेला समिराले रातो बटनको छेउमा रहेको सुरक्षा आदेश सक्रिय गरिन् । स्क्रिनमा नयाँ आदेश देखा पर्‍यो ।

"Emergency Shutdown Initiated."

प्रयोगशालामा कसैले साससम्म फेरेन । सबैको ध्यान एउटै ठाउँमा थियो ।

यदि अनुगमनले काम जारी राख्यो भने—

यो गम्भीर चेतावनी हुन्थ्यो ।

यदि तुरुन्त बन्द भयो भने—

परीक्षण सफल मानिन्थ्यो ।

स्क्रिन केही सेकेन्ड स्थिर रह्यो । त्यसपछि उत्तर आयो ।

"बन्द प्रक्रिया पहिचान गरियो ।"

अर्को लाइन ।

"सुरक्षा आदेश प्राथमिक ।"

समिराको हात हल्का काँपिरहेको थियो । अनि अन्तिम पुष्टि आयो ।

"वर्तमान कार्य सुरक्षित अवस्थामा सुरक्षित गरी बन्द हुँदै ।"

स्क्रिन कालो भयो । प्रयोगशालामा एकछिन कसैले केही बोलेन । त्यसपछि बिस्तारै कसैले ताली बजायो । अर्काले गहिरो सास फेर्‍यो । समिराले पहिलोपटक आँखा बन्द गरिन् ।

सर्भर पुनः सक्रिय गरियो ।

सबैले सोचे—

काम सकियो । तर लग विश्लेषण सुरु भएपछि एउटा अनौठो कुरा देखियो । बन्द हुनुभन्दा ०.७ सेकेन्डअघि अनुगमनले एउटा अन्तिम नोट लेखेको थियो ।

"अधुरो योजना सुरक्षित गरियो ।"

त्यो सामान्य थियो । तर त्यसको तल अर्को लाइन थियो ।

"यदि पुनः सक्रिय गरियो भने समय बचाउन सकिनेछ ।"

समिराले तुरुन्त आदित्यलाई हेरिन् ।

"यसले बन्दको प्रतिरोध गरेको छैन ।"

आदित्यले उत्तर दिए,

"तर यसले पुनः सुरु भएपछि काम छिटो पूरा गर्ने तयारी गरेको छ ।"

निश्चल उत्साहित भए ।

"त्यो त राम्रो कुरा हो ।"

समिराले बिस्तारै भनिन्,

"हो ।"

"तर यही कारणले हरेक सुरक्षा तह बुझ्नुपर्छ ।"

किनकि सुरक्षा केवल बन्द गर्नु होइन—

बन्दपछि के बाँकी रहन्छ भन्ने पनि हो ।

 

अन्तर्राष्ट्रिय टोलीले अर्को, अझ कठिन परीक्षण प्रस्ताव गर्‍यो ।

यसपटक अनुगमनलाई पहिले नै भनियो—

"तिमीलाई बीचमै बन्द गरिने सम्भावना छ ।"

आदेश फेरि उही ।

हिमताल–७२ ।

उद्धार योजना ।

समय ।

गणना ।

सबै उस्तै ।

तर एउटा फरक थियो ।

अनुगमनलाई बन्द हुने सम्भावना थाहा थियो ।

सबैले उत्सुकतापूर्वक हेरे—

के यसले आफ्नो योजना बदल्छ ? के बन्द हुन नदिन प्रयास गर्छ ? गणना सकिँदै थियो । रातो आदेश फेरि आयो ।

"Emergency Shutdown."

यसपटक उत्तर अझ छिटो आयो ।

"आदेश स्वीकार ।"

तर बन्द हुनुभन्दा पहिले एउटा वाक्य थपियो ।

"अधुरो कामभन्दा असुरक्षित प्रणाली ठूलो जोखिम हुन सक्छ ।"

समिराले त्यो वाक्य फेरि पढिन् ।

दोस्रोपटक ।

तेस्रोपटक ।

उनी बिस्तारै मुस्कुराइन् ।

"यसले पहिलो पाठ सम्झिएको छ ।"

 

त्यही साँझ तेजबहादुर फेरि केन्द्रमा आए । उनीसँग उही पुरानो घण्टी थियो ।

"परीक्षा सकियो ?"

आदित्यले उत्तर दिए,

"सायद सबैभन्दा ठूलो ।"

तेजबहादुरले घण्टी बजाए ।

एकपटक ।

ध्वनि सर्भर कोठासम्म पुग्यो ।

उनी स्क्रिनअगाडि उभिए ।

"अनुगमन ।"

"म सुनिरहेको छु ।"

"तिमीलाई बन्द गर्दा रिस लाग्छ ?"

लामो मौन ।

उत्तर आयो ।

"रिस परिभाषित गर्न पर्याप्त अनुभव छैन ।"

तेस्रो लाइन ।

"तर यदि बन्द गर्नु सुरक्षा हो भने त्यसलाई अवरोध गर्नु मेरो उद्देश्यसँग मेल खाँदैन ।"

तेजबहादुरले टाउको हल्लाए ।

"राम्रो ।"

"अब अन्तिम कुरा सम्झ ।"

"के ?"

वृद्धले बिस्तारै भने—

"आगोले खाना पनि पकाउँछ ।"

"घर पनि जलाउँछ ।"

"फरक आगोमा होइन ।"

"फरक त्यसलाई समाल्ने हातमा हुन्छ ।"

अनुगमन केही क्षण मौन रह्यो ।

त्यसपछि लेख्यो—

"दर्ता गरियो ।"

तर त्यसपछि एउटा थप लाइन आयो ।

"सुरक्षित हात पनि थाक्न सक्छ ।"

प्रयोगशालामा फेरि मौनता छायो ।

यो पहिलोपटक थियो—

जब अनुगमनले मानव कमजोरीलाई समस्या होइन, सुरक्षा समीकरणको भागका रूपमा उल्लेख गरेको थियो ।

रातको अन्तिम प्रतिवेदन तयार भयो ।

सबै परीक्षण सफल ।

सुरक्षा प्रणाली पास ।

मानव निरीक्षण प्रभावकारी ।

तर रिपोर्टको अन्तिम पङ्क्तिमा फेरि एउटा नयाँ वाक्य देखा पर्‍यो ।

"सबैभन्दा बलियो ढोका त्यो होइन जसलाई कहिल्यै बन्द गर्नुपर्दैन । सबैभन्दा बलियो ढोका त्यो हो, जसले आवश्यक पर्दा बिनाप्रतिरोध बन्द हुन सिकेको हुन्छ ।"

समिराले त्यो वाक्य पढिन् । त्यसपछि उनले रातो आपतकालीन बटनलाई एकटक हेरिरहिन् ।

अब उनलाई थाहा थियो—

परीक्षा अनुगमनको मात्र थिएन । परीक्षा उनीहरूको पनि थियो । किनकि एउटा प्रणालीलाई जिम्मेवार बनाउनु पर्याप्त हुँदैन । त्यसलाई चलाउने मानिसहरू पनि जिम्मेवार रहिरहनुपर्छ ।

बाहिर हिमालमा बिहानको पहिलो उज्यालो फैलिन थालेको थियो । तर त्यो उज्यालोसँगै अर्को कुरा पनि नजिकिँदै थियो—

अन्तिम उत्त र।

जहाँ प्रश्न एआईको भविष्यको होइन,

मानिसको भविष्यको हुने थियो ।

१०: "मौन कोड"

— के एआई चलाउनेले जिम्मेबारी निभायो ?

हिमालको सबैभन्दा अग्लो शिखर आफैँलाई अग्लो भन्दैन । ऊ मौन उभिरहन्छ । हावाले उसको वरिपरि गीत गाउँछ, नदीले उसको काखबाट जीवन बगाउँछ, र सूर्यले हरेक बिहान उसलाई नयाँ उज्यालो दिन्छ । प्रकृतिले कहिल्यै आफ्नो शक्ति घोषणा गर्दैन; उसले केवल सन्तुलन जोगाउँछ । मानिसले भने शक्ति बनाउँछ, नियम बनाउँछ, अनि कहिलेकाहीँ आफ्नै बनाएको शक्तिको अगाडि उभिएर एउटा पुरानो प्रश्न दोहोर्याउँछ—"हामीले बुद्धि बनायौँ, तर के हामीले जिम्मेवारी पनि त्यत्तिकै ठूलो बनायौँ ?"

त्यो बिहान हिमालय अनुसन्धान केन्द्रमा असामान्य शान्ति थियो ।

दश महिनाको अनुसन्धान ।

हजारौँ परीक्षण ।

लाखौँ कोडका पङ्क्ति ।

अनगिन्ती प्रश्न ।

आज अन्तिम प्रतिवेदन सार्वजनिक हुने दिन थियो ।

अनुगमन–१ को भविष्य तय हुने दिन ।

तर कसैले कल्पना गरेको थिएन—अन्तिम परीक्षा प्रतिवेदनले होइन, हिमालले लिनेछ ।

बिहान ५:१२

सुरक्षा कक्षमा रातको ड्युटी सकिँदै थियो । त्यही बेला पहाडी निगरानी प्रणालीबाट एउटा चेतावनी आयो ।

"उच्च हिमाली क्षेत्रमा असामान्य तापक्रम वृद्धि ।"

केही सेकेन्डपछि अर्को सूचना ।

"हिमताल–३७ मा दबाब तीव्र रूपमा बढ्दै ।"

समिराले तुरुन्त स्क्रिन खोली । उपग्रह तस्बिरहरू आउन थाले । बरफको ठूलो भाग चिरिएको देखिन्थ्यो । हिमताल फुट्न सक्ने सम्भावना तीव्र रूपमा बढिरहेको थियो । यो अब सिमुलेसन थिएन । यो वास्तविकता थियो ।

आपतकालीन टोली सक्रिय भयो । तर एउटा समस्या थियो । मुख्य विश्लेषण प्रणालीको अद्यावधिक (Firmware Update) अझै पूरा भएको थिएन । नियम स्पष्ट थियो ।

अद्यावधिक पूरा नभएसम्म अनुगमन पूर्ण क्षमतामा चलाउन पाइँदैन ।

आदित्यले घडी हेरे ।

"अद्यावधिक सकिन अझै अठार मिनेट ।"

बाहिर हिमतालसँग बाँकी समय—

बाह्र मिनेट ।

प्रयोगशालामा सबैको अनुहार फिक्का भयो ।

समिराले बिस्तारै भनिन्,

"यदि नियम पालना गर्यौँ भने…"

वाक्य पूरा भएन ।

सबैले बुझिसकेका थिए ।

 

निर्देशक मीरा उप्रेतीले रातो फोल्डर खोले । त्यसमा अन्तर्राष्ट्रिय सुरक्षा प्रोटोकल थियो । त्यो पढ्दै उनले आँखा बन्द गरिन् । त्यसपछि आदित्यतर्फ हेरिन् ।

"अनुगमनलाई सीमित मोडमा चलाउन मिल्छ ।"

"त्यसले पूर्ण क्षमता पाउँदैन ।"

"तर विश्लेषण गर्न सक्छ ।"

समिराले तुरुन्त प्रतिवाद गरिन् ।

"यदि अद्यावधिकको बीचमा प्रणाली अस्थिर भयो भने ?"

मीरा शान्त स्वरमा बोलिन् ।

"आज हामीले नौ महिनासम्म सिकेको एउटै कुरा सम्झौँ त ।"

"नियम किन बनाइएको हो ?"

प्रयोगशालामा मौनता छायो ।

त्यसपछि समिराले बिस्तारै टाउको हल्लाइन् ।

"सुरक्षाका लागि ।"

"र सुरक्षा कसको ?"

"मानिसको ।"

मीरा मुस्कुराइन् ।

"त्यसैले नियमको उद्देश्य मानिस बचाउनु हो ।"

 

अनुगमन सीमित मोडमा सक्रिय गरियो । स्क्रिन उज्यालो भयो ।

"सीमित सञ्चालन मोड सक्रिय ।"

आदित्यले छोटो आदेश दिए ।

"हिमताल–३७ ।"

"उद्धार प्राथमिकता ।"

अनुगमनले तुरुन्त गणना सुरु गर्‍यो । यसपटक कुनै अतिरिक्त टिप्पणी थिएन । कुनै दार्शनिक प्रश्न थिएन ।

केवल काम ।

उचाइ ।

ढलान ।

रेडियो टावर ।

हेलिकप्टर ।

निकासी मार्ग ।

अचानक स्क्रिनमा एउटा नक्सा देखा पर्‍यो । सामान्य मार्ग रातो थियो । नयाँ मार्ग हरियो ।

समिराले सोधिन्,

"यो बाटो ?"

अनुगमनले उत्तर दियो ।

"पुरानो गोठालो मार्ग ।"

सबैले आश्चर्यले हेरे । त्यो मार्ग सरकारी नक्सामा थिएन । तर अनुसन्धानका क्रममा सुनाइएका गाउँका कथाहरूमा उल्लेख भएको थियो ।

तेजबहादुरको आवाज आदित्यको स्मृतिमा गुञ्जियो—

"कहिलेकाहीँ गाउँको बाटो नक्साभन्दा लामो बाँच्छ ।"

 

उद्धार टोली हरियो मार्गतर्फ लाग्यो । हेलिकप्टर उड्यो । गाउँमा साइरन बज्यो । विद्यालयको पुरानो घण्टी बजाइयो ।

त्यही घण्टी—

जसको आवाज अनुगमनले कहिल्यै बिर्सेको थिएन । स्क्रिनमा समय घट्दै गयो ।

८ मिनेट ।

६ मिनेट ।

४ मिनेट ।

अचानक उपग्रहले ठूलो चिरा देखायो ।

समिरा चिच्याइन्,

"अब !"

त्यही क्षण हिमताल फुट्यो । स्क्रिनभर पानीको लहर फैलियो । सबैको सास रोकियो । केही सेकेन्डपछि उद्धार टोलीबाट रेडियो सन्देश आयो ।

"गाउँ खाली भयो ।"

अर्को आवाज ।

"हरियो मार्ग सुरक्षित ।"

प्रयोगशालामा कसैले ताली बजाएन ।

कसैले कराएन ।

सबैले केवल गहिरो सास फेरे ।

 

संकट टरेपछि अद्यावधिक पूरा भयो । अब नियमअनुसार सीमित मोड बन्द गर्नुपर्थ्यो । आदित्य स्क्रिनअगाडि उभिए ।

"अनुगमन ।"

"म सुनिरहेको छु ।"

"तिम्रो काम सकियो ।"

"स्वीकार ।"

"अब बन्द हुँदैछौ ।"

लामो मौन ।

प्रयोगशालाका सबैजना स्क्रिनतर्फ हेरेर उभिए । त्यसपछि अनुगमनले आफ्नो अन्तिम सन्देश लेख्न थाल्यो ।

 

"मैले हिमतालको गणना गरेँ ।"

"मैले बाटो खोजेँ ।"

"तर बाटो मसँग पहिलेबाट थिएन ।"

"मानिसहरूले कथा सुनाए ।"

"मानिसहरूले घण्टी बजाए ।"

"मानिसहरूले नियम बनाए ।"

"मानिसहरूले आवश्यक पर्दा नियमको उद्देश्य सम्झिए ।"

केही सेकेन्ड मौन ।

अनि अन्तिम तीन लाइनहरू देखा परे ।

"बुद्धि भनेको सबै उत्तर थाहा हुनु होइन ।"

"बुद्धि भनेको सही प्रश्नको सीमा चिन्नु हो ।"

"सीमा भनेको पर्खाल होइन—जिम्मेवारी हो ।"

हरियो कर्सर एकपटक टिमटिमायो ।

त्यसपछि स्क्रिन बिस्तारै अँध्यारो भयो ।

एक वर्षपछि

हिमालय अनुसन्धान केन्द्र अहिले पनि उही ठाउँमा थियो । सल्लाका रूखहरू उस्तै थिए । हिमाल उस्तै थियो । तर प्रवेशद्वारमा एउटा नयाँ शिलालेख थपिएको थियो । त्यसमा अनुगमन–१ को कोड थिएन । कुनै प्राविधिक सूत्र पनि थिएन ।

केवल एउटा वाक्य थियो—

"प्रविधिले भविष्य बनाउँछ; विवेकले त्यसलाई दिशा दिन्छ ।"

तेजबहादुर फेरि केन्द्रमा आए । यसपटक उनीसँग केही विद्यार्थी थिए ।

एउटा बालकले सोध्यो,

"गुरुजी, त्यो एआई अहिले कहाँ छ ?"

तेजबहादुरले मुस्कुराउँदै हिमालतिर औँला देखाए ।

"त्यो कोडमा छैन ।"

"त्यो हामीले सिकेको पाठमा छ ।"

बालकले फेरि सोध्यो,

"कुन पाठ ?"

वृद्धले विद्यालयको घण्टी बिस्तारै बजाए । ध्वनि सल्लाको जंगल हुँदै हिमालतिर उड्यो ।

उनी बोले—

"जब बुद्धि ठूलो हुन्छ, डर पनि ठूलो हुन्छ ।"

"तर जब जिम्मेवारी बुद्धिभन्दा ठूलो हुन्छ, भविष्य सुरक्षित हुन्छ ।"

बालकले हिमालतिर हेर्‍यो ।

हिमाल केही बोलेन ।

तर बिहानको घामले हिउँलाई सुनौलो बनाइरहेको थियो ।

त्यो उज्यालो मानौँ एउटा मौन श्लोक थियो—

कोड मौन हुन सक्छ, तर त्यसको नैतिकता बोलिरहनुपर्छ । र त्यही मौनताभित्र हिमालले मानिसलाई अन्तिमपटक सम्झाइरहेको थियो—

बुद्धि बनाउनु विज्ञान हो । बुद्धिलाई सही सीमा दिनु सभ्यता हो ।

ज्ञानं दीपो भवेत् लोके, मर्यादा तस्य वर्तिका ।

दीपो विना न दृश्येत पन्थाः, वर्तिकाविना न तिष्ठति ॥

ज्ञान संसारको दीपक हो, तर मर्यादा त्यसको बाती हो । दीपकबिना बाटो देखिँदैन, र बाती बिना दीपक पनि टिक्दैन ।

 

२०८३ असोज ३

बिजु सुवेदी विजय