कथाः ९९९

 

कथाः ९९९

 

१: सदनको गर्जन

 

प्रतिनिधिसभाको बैठक कक्षमा तातो हावा बगिरहेको थियो । जुन महिनाको उखरमाउलो मौसमले सांसदहरूको चाउरिएको अनुहार झन् रिसाएको देखिन्थ्यो । अचानक माइक्रोफोनमा आवाज गर्जियो ।

 

“माननीय सभामुख महोदय ! यो ९९९ रुपैयाँ तिर्नु जनतामाथिको लुट हो !”

 

बिपक्षी सांसद ढुंग्रो फुकेझैं बोलिरहेका थिए । उनको स्वर सदनभरि गुञ्जियो । “फिफा विश्वकप २०२६ हेर्न सरकारले नि:शुल्क वातावरण बनाउनुपर्छ । जनताको करबाट टेलिभिजन च्यानलहरूलाई अनुदान दिएर भए पनि यो महँगो शुल्क हटाउनुपर्छ । यो लुट हो, लुट !”

 

सदन थर्किन थाल्यो । केही सांसदहरू हाँस्न थाले, कोही ताली बजाउन थाले भने केहीले व्यंग्यात्मक रूपमा टाउको हल्लाए । सभामुखले घण्टी बजाएर शान्त पार्न खोजे, तर बिपक्षी सांसदको आवाज अझै चर्कियो ।

 

“जनताले विश्वकप हेर्न पनि पैसा तिर्नुपर्ने ? यो कस्तो सरकार हो ? यो कस्तो प्रणाली हो ?”

 

बैठकपछि उक्त बिपक्षी सांसद सदनबाट बाहिर निस्किए । उनीसँगै उनका सहयोगीहरू थिए । उनले तुरुन्तै आफ्नो फेसबुक खोले र पोस्ट लेखे:

 

**“विश्वकप हेर्न ९९९ रुपैयाँ तिर्नु ‘लुट’ हो, सरकारले नि:शुल्क हेर्ने वातावरण बनाउनुपर्छ ! #FIFAWorldCup2026 #जनताकोमाग”**

 

पोस्ट गरेलगत्तै कमेन्टको बाढी सुरु भयो ।

 

---

 

**अर्बिन्द बस्नेत:** “कस्तो कस्तो कुरा गर्छ यो ? कहिले प्रधानमन्त्रीले टी-सपमा चिया खानु हुँदैन भन्नुहुन्छ, कहिले फ्री विश्वकप ! तपाईंको सरकारको पालामा जनताले पैसा तिरेरै हेरेका थिए, त्यतिबेला तपाईं कहाँ हुनुहुन्थ्यो ?”

 

**उमेश खड्का:** “आफैं खेल्न जानुस् तिमिहरूका बा फ्री छन् अहिले ।”

 

**राजेन्द्र बञ्जारा:** “यो मान्छेलाई पहिले जेल हाल्नुस् सरकार !”

 

**खितिज थापा:** “बुद्धि हेर न बुद्धि !”

 

**टिलक तामाङ:** “बलात्कारको मुद्दामा त चुप लाग्नुहुन्छ, विश्वकपमा भने ठूलो स्वर !”

 

अनि अरबौं कमेन्टहरूको लहर । केही समर्थनमा, धेरैजसो व्यंग्य र आक्रोशमा ।

 

---

 

काठमाडौंको एउटा सानो कोठामा बसेर अर्जुन श्रेष्ठले यो पोस्ट हेर्दै थियो । २४ वर्षको यो युवा फुटबलको दीर्घ रोगी थियो । उसको मोबाइल स्क्रिनमा उक्त बिपक्षी सांसदको पोस्ट र कमेन्टहरू स्क्रोल भइरहेका थिए ।

 

अर्जुनले मुस्कुराउँदै टाउको हल्लायो । उसलाई २०२२ को विश्वकप याद आयो । त्यतिबेला उसले आफ्नै जेबबाट ५६५ रुपैयाँ तिरेर एउटा अनलाइन प्लेटफर्मबाट क्वार्टरफाइनल र फाइनल हेरेको थियो । रातभरि साथीहरूसँग बसेर चिच्याएको, नाचेको... तर पैसा तिर्नुपर्दा मन थोरै दुखेको थियो ।

 

“त्यतिबेला तिम्रै पार्टीको सरकार थियो बिपक्षी सांसद दाइ,” अर्जुनले मनमनै भने, “अहिले सरकार फेरियो भनेर मात्र यो रोइलो ?”

 

उसले एउटा कमेन्ट टाइप गर्न थाल्यो तर मेटायो । आफैंलाई लाग्यो— यो बहसमा सामेल हुनुभन्दा पनि केही ठूलो कुरा सोच्नुपर्छ । विश्वकप हेर्ने सपना त सबैको हुन्छ, तर नेपालमा फुटबलको वास्तविकता के छ ?

 

बाहिरबाट उसको साथीले बोलायो, “अर्जुन ! चिया खान आऊ, विश्वकपको कुरा गर्दै छौं ।”

 

अर्जुनले मोबाइल बन्द गर्दै मनमनै भन्यो, “यो ९९९ को लुट कि जनताको चाहना ? हेर्नुपर्छ...”

 

**२: विगतको प्रतिध्वनि**

 

काठमाडौंको ठमेल नजिकैको एउटा सानो कफी शप “द ब्रिक लेन” मा साँझको भीड थिएन । अर्जुन श्रेष्ठ आफ्ना दुई जना साथीहरूसँग—सन्दीप र प्रिया—कुनामा बसेको थियो । टेबलमा तीन कप क्यापुचिनो र एउटा प्लेट चिज टोस्ट  थिए । मोबाइलमा बिपक्षी सांसद महरको फेसबुक पोस्ट अझै खुला थियो ।

 

“यो मान्छेले त सदन थर्काएछन्,” सन्दीपले हाँस्दै भने, “९९९ लाई लुट भन्ने ? हामीले त २०२२ मा ५६५ तिरेरै हेर्‍यौं नि !”

 

अर्जुनले कफीको कप घुमाउँदै भन्यो, “त्यही त । कमेन्टहरू हेर्दा त झन् रमाइलो छ ।”

 

प्रियाले स्क्रिन स्क्रोल गर्दै पढ्न थाली:

 

**अर्बिन्द बस्नेत:** “कस्तो कस्तो कुरा गर्छ । कहिले प्रधानमन्त्रीले टी-सपमा चिया खानु हुँदैन भन्नुहुन्छ, कहिले सरकारले फिफा विश्वकप फ्रीमा देखाउनुपर्छ भन्नुहुन्छ । तपाईंहरूको सरकारको पालामा पनि जनताले पैसा तिरेरै हेरेका थिए । त्यतिबेला तपाईं कहाँ हुनुहुन्थ्यो ? जन्म पनि भएको थिएन कि क्या हो ?”

 

सन्दीपले ठूलो स्वरमा हाँस्यो । “अब यो ‘तेरो बा’ को कमेन्ट त झन् मार्मिक छ ।”

 

**टिलक तामाङ:** “२०२२ को विश्वकप भएको बेला तिम्रै बा हरूको सरकार थियो । त्यो बेला मैले पैसा तिरेको थिएँ । त्यो बेला तिमी जस्ताको बोली किन बन्द थियो ? अहिले सरकार फेरिदा बोली किन आयो ?”

 

प्रियाले टाउको हल्लाउँदै भनी, “यो त स्पष्ट राजनीतिक पाखण्ड हो । ती बिपक्षी सांसद महर सत्ता पक्षका सांसद हुन् । २०२२ मा उनीहरूका बाको नेतृत्वमा सरकार थियो । त्यतिबेला कसैले सदनमा यो कुरा उठाएनन् । अहिले सत्तापक्षको सरकार छ भनेर मात्र विरोध ।”

 

अर्जुनले गम्भीर हुँदै भन्यो, “जनताको पीडा त हो । तर यो व्यक्तिगत लोकप्रियताको लागि पनि हो कि ? फुटबल हेर्ने चाहना त सबैको छ । तर नेपालको आफ्नै फुटबलको अवस्था कस्तो छ भन्ने कुरा किन कसैले उठाउँदैनन् ?”

 

उनीहरूबीचको कुराकानीले कफी शपको वातावरण ततायो । बाहिरबाट आएको वर्षाको पानीले सिसाको झ्यालमा धारो बगाइरहेको थियो ।

 

---

 

त्यही बेला, सिंहदरबार नजिकैको एउटा सरकारी बासस्थानमा उक्त बिपक्षी सांसद थकित मुद्रामा घर फर्किएका थिए । उनको सचिव युवराज थापा चिया बोकेर बसेका थिए ।

 

“साथीहरूको प्रतिक्रिया कस्तो छ ?” बिपक्षी सांसदले सोधे ।

 

युवराजले मुस्कुराउँदै मोबाइल देखाए, “धेरै कमेन्ट आएका छन् सर । केही समर्थनमा, धेरै विरोधमा । ‘तेरो बा को पालामा पनि तिरेरै हेरियो’ भन्ने कमेन्टहरू धेरै छन् ।”

 

बिपक्षी सांसदले चियाको कप समात्दै गम्भीर स्वरमा भने, “यो जनताको माग हो युवराज । विश्वकप हेर्न पनि महँगो शुल्क तिर्नुपर्ने ? यो जनतामाथिको अन्याय हो । हामीले यो मुद्दा उठाउनै पर्छ ।”

 

युवराजले एकछिन चुप लागेर भने, “माननीयज्यू, म त भन्छु—यो त व्यक्तिगत लोकप्रियता कमाउने प्रयास हो । सदनमा नेपाली फुटबलको पूर्वाधार, रङ्गशाला, खेलाडी पलायन जस्ता मुद्दा किन उठाउनुहुन्न ? फ्री विश्वकप माग्दा ताली बज्छ, त्यसैले यो बोलेको हो जस्तो लाग्छ मलाई ।”

 

बिपक्षी सांसदले केही बोल्न खोजे तर अड्किए । उनको अनुहारमा क्षणिक असजिलो देखियो । बाहिर पानी अझै बगिरहेको थियो ।

 

---

 

अर्जुनले कफी शपबाट बाहिर निस्कँदा मनमनै सोचिरहेको थियो— विगतले वर्तमानलाई बारम्बार प्रतिध्वनित गरिरहेको छ । बिपक्षी सांसदको आवाज ठूलो छ, तर त्यसको पछाडि के छ ? सच्चा चिन्ता कि सस्तो लोकप्रियता ?

 

रातको अँध्यारोमा उनीहरू घर फर्किँदै थिए, तर विश्वकपको बहसले उनीहरूको मनमा नयाँ प्रश्नहरू उब्जाइरहेको थियो ।

 

** ३: सामाजिक सञ्जालको आगो**

 

रातको दश बजिसकेको थियो । बिपक्षी सांसदको फेसबुक पोस्टमा कमेन्टको आगो दन्किरहेको थियो । दुई घण्टाभित्रै हजारौं प्रतिक्रियाहरू आएका थिए । बिपक्षी सांसदका सहयोगीहरू सिंहदरबार नजिकैको कार्यालयमा बसेर स्क्रिनमा आँखा गाडेर बसेका थिए ।

 

“यो हेर्नुस् माननीयज्यू,” युवराज सचिवले मोबाइल थमाउँदै भने, “यो अर्बिन्द बस्नेतले त एकदमै तिखो व्यंग्य गरेको छ ।”

 

**अर्बिन्द बस्नेत:** “कस्तो कस्तो कुरा गर्छ । यसको कुरा गराइले हेर्दा यो कुन बुद्धिको मान्छे हो भन्ने कुरा थाहा हुन्छ । कहिले भन्छ प्रधानमन्त्रीले टी-सपमा गएर चिया खानु हुँदैन । कहिले भन्छ फ्रीमा यो सरकारले फिफा वर्ल्डकप देखाउनु पर्यो भन्छ । यिनीहरूको सरकारको पालामा पनि त जनताले पैसा तिरेरै फिफा वर्ल्ड कप हेरेको हो । त्यो बेला यो कहाँ थियो त्यसबेला यसको जन्म भएको थिएन क्या हो ।”

 

बिपक्षी सांसदको अनुहार रातो भयो । “यो के भन्छ ? मेरो बुद्धि माथि प्रश्न ? ब्लक गर यो लाई !”

 

अर्को सहयोगीले हाँस्न खोज्दै अर्को कमेन्ट पढ्यो ।

 

**उमेश खड्का:** “आफैं खेल्न जानुस् तिम्रा  बा फ्री छन् अहिले ।”

 

**राजेन्द्र बञ्जारा:** “First मा यसलाई जेल हाल सरकार !”

 

कार्यालयमा हाँसोको फोहरा छुट्यो तर बिपक्षी सांसदको रिस बढ्दै गयो । “जनताले के बुझ्दैनन् ? हामी उनीहरूकै लागि बोलिरहेका छौं । यिनीहरू सबै विपक्षीका दास हुन् !”

 

**खितिज थापा:** “बुद्धि हेर न बुद्धि !”

 

**टिलक तामाङ:** “बिगत केही दिनदेखि माइती घरमा एक जना महिला बलात्कृत भए भनेर अनसन बसिराछिन् । त्यो विषयमा किन यिनले न त आफ्नो गल्ती स्वीकार गर्छन् न त मैले गरेकै छैन भनेर बोलेको सुनिन्छ ! ... बलात्कारको आरोपमा किन बोल्दैन ?”

 

यो कमेन्ट पढेपछि कोठामा सन्नाटा छायो । बिपक्षी सांसदले मोबाइल टेबलमा राखिदिए । “यो व्यक्तिगत आक्रमण हो । हाम्रो टिमले काउन्टर दिनुपर्छ ।”

 

---

 

त्यही बेला, अर्जुन आफ्नो कोठामा बसेर कमेन्टहरू स्क्रोल गर्दै थियो । सन्दीप र प्रिया पनि भिडियो कलमा जोडिएका थिए ।

 

“हेर त यो,” अर्जुनले हाँस्दै भने, “जनताको क्रोध राजनीतिक द्वैधप्रति हो । बिपक्षी सांसद दाइले जति ठूलो स्वर गरे पनि विगतको कुरा बारम्बार आइरहेको छ ।”

 

प्रियाले भनी, “सही कुरा । उनीहरूको सरकार हुँदा चुप लाग्ने, अर्को सरकार आयो भने रोइलो गर्ने । यो त स्पष्ट पाखण्ड हो । तर केही कमेन्ट त दुःखद पनि छन् । बलात्कार जस्तो गम्भीर विषयमा चुप लाग्ने अनि विश्वकपमा ठूलो आवाज ?”

 

सन्दीपले थप्यो, “अर्को त के छ भने, धेरै जनता भन्छन्— ‘बीस हजारको टिभी किन्न सक्नेले ९९९ तिर्न सक्दैन ?’ वा ‘Net TV search गर’। मान्छेहरू व्यावहारिक समाधान खोजिरहेका छन्, तर सांसदहरूले मात्र फ्रीको नारा दिएर लोकप्रियता कमाउन खोजिरहेका छन् ।”

 

अर्जुनले गहिरो सास फेर्‍यो । “यो आगोले के देखाउँछ भने जनता अब सजिलै ठगिँदैनन् । उनीहरू विगत सम्झिरहेका छन् । बिपक्षी सांसदको पोस्टले विश्वकपको बहसलाई सदनबाट सडक र सामाजिक सञ्जालमा ल्याइदिएको छ । तर यो आगोले के जलाउँछ ? सस्तो राजनीति कि वास्तविक समाधान ?”

 

उसले एउटा कमेन्टमा ‘लाईक’ गर्‍यो जसमा लेखिएको थियो:

 

**दिपु चौलागाईं:** “यो वर्षको विश्वकपमा मात्र होइन, पहिलादेखि चलिआएको हो । पहिले कसैले बोलेनन्, अहिले जेन्जीको सरकार आएको बेला complain को बर्षात् । कम्तीमा ५ वर्ष काम गर्न देऊ ।”

 

अर्जुनले मनमनै सोच्यो— “यो बहस अब रोक्न सकिँदैन । तर दिशा सही हुनुपर्छ ।”

 

---

 

बिपक्षी सांसदले आफ्नो टिमलाई निर्देशन दिँदै भने, “भोलि अर्को पोस्ट गर । जनताको आवाज भनेर ।” तर उनको मनमा भने एउटा सानो शङ्का पलाएको थियो— यो आगोले आफैंलाई पनि जलाइदेला कि ?

 

बाहिर रात गहिरिँदै थियो, र फेसबुकको आगो अझै बलिरहेको थियो ।

 

** ४: बलात्कारको छायाँ र व्यक्तिगत आक्रमण**

 

अर्को दिन बिहानैदेखि सामाजिक सञ्जालमा नयाँ आगो दन्किन थाल्यो । एउटी महिला माइती घरको गेटअगाडि अनसन बसेको खबर भाइरल भइरहेको थियो । उनले आफूमाथि बलात्कार भएको आरोप लगाउँदै न्याय मागिरहेकी थिइन् । समाचारहरूमा उनको पीडादायी अनुहार देखिन्थ्यो ।

 

बिपक्षी सांसद महरले बिहानको चियासँगै समाचार पढिरहेका थिए । उनको अनुहार केही सेतो देखियो । युवराज सचिवले सोधे, “माननीयज्यू, यस विषयमा केही प्रतिक्रिया दिनुहुन्छ ?”

 

बिपक्षी सांसदले टाउको हल्लाउँदै भने, “यो व्यक्तिगत मुद्दा हो । सदनमा विश्वकपको कुरा उठाइरहेका बेला यसमा किन फस्ने ? हामीले फोकस गर्नुपर्ने जनताको साझा मुद्दामा हो ।”

 

तर फेसबुकमा भने जनताले चुप लाग्न दिएनन् ।

 

**टिलक तामाङ:** “बिगत केही दिनदेखि माइती घरमा एक जना महिला बलात्कृत भए भनेर अनसन बसिराछिन् । त्यो विषयमा किन यिनले न त आफ्नो गल्ती स्वीकार गर्छन् न त मैले गरेकै छैन भनेर बोलेको सुनिन्छ ! वास्तवमा यो मान्छे सदनभित्र जहिले अरू विषयमा चार हात माथि उफ्रेर विरोध गर्ने तर बलात्कारको आरोपमा किन बोल्दैन ? आखिर गल्ती गरेकै भन्ने प्रमाण आफैंले देखाइरहेको छ । प्रशासन किन चुप ? यो माथि किन छानबिन हुँदैन ? ? ?”

 

यो कमेन्टले बिपक्षी सांसदको कार्यालयमा ठूलो हलचल मचायो । युवराजले भने, “सर, यो कमेन्ट भाइरल हुँदै छ । पुराना आरोपहरू पनि निकाल्न थालिसकेछन् ।”

 

बिपक्षी सांसदको विगतका केही विवादास्पद घटनाहरू फेरि सतहमा आए । केही वर्षअघि उनको नाम जोडिएका आरोपहरू, जसलाई अदालतले प्रमाण अभावमा खारेज गरेको थियो, फेसबुकमा फेरि चर्चामा आए । कमेन्टहरू आक्रामक बन्दै गए ।

 

**शमशेर कार्की:** “थुक्क पागल ! यो बलात्कारीलाई भोट हालेर जिताउनेलाई पनि पाप लाग्ने भयो यो अर्धपागलको कारणले ।”

 

**नवीन मगर:** “भ्रष्ट विपक्षीका २/४ जना जिबित प्युथाहरू... यो एउटा बलात्कारी सुनार निकै भुक्दै छ...”

 

बिपक्षी सांसदले मोबाइल फ्याँके । “यो सबै विपक्षीको षड्यन्त्र हो ! मलाई बदनाम गर्न खोजिरहेका छन् । विश्वकप जस्तो साझा मुद्दालाई पनि व्यक्तिगत बनाइदिए ।”

 

---

 

अर्जुनले आफ्नो कोठामा बसेर यी सबै हेर्दै थियो । प्रियाको भिडियो कल आएको थियो ।

 

“अर्जुन, यो हेर्दा त रिस उठ्छ,” प्रियाले भनी, “राष्ट्रिय मुद्दा जस्तो बलात्कार र महिलामाथिको हिंसाको विषयमा चुप लाग्ने अनि सदनमा विश्वकप हेर्न ९९९ रुपैयाँलाई ‘लुट’ भनेर ठूलो स्वर गर्ने ? यो कस्तो नैतिकता हो ?”

 

अर्जुनले गम्भीर स्वरमा भने, “मलाई पनि यही लागिरहेको छ । एउटा सांसदले जनताको करबाट तलब खाएर राष्ट्रिय समस्याहरू छोडेर लोकप्रिय मुद्दा मात्र उठाउने ?  फुटबल त रमाइलो कुरा हो, तर बलात्कार जस्तो पीडादायी विषयमा चुप लाग्नु त ठूलो नैतिक पतन हो ।”

 

सन्दीपले थप्यो, “जनताले पनि देखिसके । उक्त बिपक्षी सांसदजस्ता नेताहरूले सस्तो लोकप्रियताको लागि जे पनि बोल्छन्, तर जब वास्तविक समस्यामा आउँछन्, तब हराउँछन् ।”

 

अर्जुनले झ्यालबाट बाहिर हेर्दै मनमनै सोच्यो— “राष्ट्रिय मुद्दा छोडेर विश्वकपको फ्री माग्ने ? यो त सांसदको जिम्मेवारीबाट भाग्ने बहाना मात्र हो । जनताले यस्ता नेताहरूको असली अनुहार देख्न थालिसकेका छन् ।”

 

---

 

बिपक्षी सांसदले त्यो दिन सदनमा बोल्ने तयारी गरेका थिए, तर उनको मनमा बलात्कारको छायाँले डर उत्पन्न गराइरहेको थियो । बाहिर फेसबुकको आगो झन्-झन् बल्दै थियो, र उनको छवि दिनप्रतिदिन धमिलिँदै थियो ।

 

** ५: स्थानीय फुटबलको पीडा**

 

दोस्रो दिन प्रतिनिधिसभाको बैठक फेरि तात्यो । बिपक्षी सांसदले माइक्रोफोन समातेर अझै ठूलो स्वरमा बोले:

 

“माननीय सभामुख महोदय ! विश्वकप हेर्न जनताले ९९९ रुपैयाँ तिर्नुपर्ने यो लुट हो । सरकारले तुरुन्तै नि:शुल्क प्रसारणको व्यवस्था गर्नुपर्छ । जनताको करबाट च्यानलहरूलाई अनुदान दिएर भए पनि यो गर्न सकिन्छ !”

 

केही सांसदहरूले ताली बजाए । तर सदनको एउटा कुनाबाट एउटा स्वर सुनियो, “माननीयज्यू, नेपालको आफ्नै फुटबलको अवस्था के छ ? त्यसबारे केही बोल्नुहुन्छ ?”

 

बिपक्षी सांसदले त्यो प्रश्न सुनेनन् जस्तो गरे । उनी आफ्नो भाषणमा व्यस्त रहे—लोकप्रियताको लहरमा ।

 

---

 

त्यही दिन दिउँसो अर्जुन आफ्ना साथी सन्दीपसँग पुरानो दशरथ रङ्गशाला पुग्यो । रङ्गशालाको गेट बन्द थियो । घाँस उम्रिएको मैदान, फुटेका कुर्सीहरू, र चाउरिएका ब्यानरहरूले पुरानो महिमा सम्झाइरहेका थिए ।

 

तीन वर्षदेखि यहाँ एउटा पनि अन्तर्राष्ट्रिय फुटबल खेल भएको थिएन ।

केहि दिन अगाडि तय भएको अन्तर्राष्ट्रिय फुटबल पनि स्थगित भयो । अर्जुनले एउटा पुरानो गेटकिपर प्रशिक्षकलाई भेट्यो, जसको नाम थियो बिरबहादुर तामाङ ।

 

“दाइ, अहिले नेपाली फुटबल कस्तो छ ?” अर्जुनले सोध्यो ।

 

बिरबहादुरले निराश स्वरमा भने, “के भन्नु भाइ ? रङ्गशाला नै बन्द जस्तो छ । खेलाडीहरू दिनदिनै विदेश पलायन भइरहेका छन् । भारत, मलेसिया, खाडी मुलुक... राम्रो खेल्ने केटाहरूले पनि १०-१५ हजार तलबमा विदेश जान थालेका छन् । NPL हेर्न पनि eSewa बाट ३०० रुपैयाँ तिर्नुपर्छ, अनि त्यो पनि अड्किएर आउँछ ।”

 

अर्जुनले रङ्गशालाको खाली मैदानतिर हेर्दै सोच्यो— यो त विश्वकपभन्दा ठूलो पीडा हो ।

 

सन्दीपले फेसबुक कमेन्ट पढ्दै सुनायो:

 

**बादल ढुंगेल:** “आजको प्रतिनिधिसभाको बैठकमा एकजना माननीयज्यूले फिफा विश्वकप २०२६ को हेर्ने शुल्क रू.९९९ को विरोध गर्नुभयो... तर आजसम्म कोही माननीय ज्यूहरूले सदनमा नेपाली फुटबलको अवस्था अहिले के छ, फुटबलको पूर्वाधार विकासका लागि के कस्ता योजनाहरू छन्, ग्रासरुट फुटबलको अवस्था कस्तो छ, राष्ट्रिय खेलाडीहरू विदेश पलायन रोक्न के कस्ता योजनाहरू छन्... यस्ता समस्याहरू कसैले राखेका छैनन् ।”

 

अर्जुनले टाउको हल्लायो । “यो कमेन्टले सबै भन्छ । बिपक्षी सांसद दाइले सदनमा फ्री विश्वकप माग्नु सजिलो छ, तर यो रङ्गशालालाई जिउँदो बनाउन गाह्रो छ ।”

 

---

 

बिपक्षी सांसद महरको कार्यालयमा युवराज सचिवले भने, “माननीयज्यू, फेसबुकमा यस्ता कमेन्टहरू बढ्दै छन् । ‘नेपाली फुटबलको अवस्था के छ ?’ भनेर धेरैले सोधिरहेका छन् ।”

 

बिपक्षी सांसदले हात हल्लाउँदै भने, “त्यो कुरा अहिले नउठाऊ । विश्वकपको मुद्दाले जनताको ध्यान तानिरहेको छ । यो लोकप्रिय मुद्दा हो । स्थानीय फुटबलको कुरा गर्दा ताली बज्दैन ।”

 

युवराजले मनमनै सोचे— “यो त केवल लोकप्रियताको लागि मात्र हो । वास्तविक चिन्ता भए त पहिले आफ्नै देशको फुटबलको अवस्था हेर्नुपर्थ्यो ।”

 

---

 

अर्जुन र सन्दीप रङ्गशालाबाट फर्किँदै थिए । अर्जुनले भने, “विश्वकप हेर्ने सपना त राम्रो हो, तर आफ्नै घरको आँगनमा फुटबल मर्दै गएको देख्दा मन दुख्छ । बिपक्षी सांसद जस्ता नेताहरूले यो पीडा बुझ्नुपर्छ, नत्र फ्रीको नारा मात्र नारा रहन्छ ।”

 

रङ्गशालाको खाली मैदानमा साँझको घामले लामो छायाँ बनाइरहेको थियो— नेपाली फुटबलको वर्तमान जस्तै ।

 

** ६: आर्थिक यथार्थ र वैकल्पिक बाटो**

 

अर्जुनको कोठामा साँझको बत्ती बालिएको थियो । ऊ, सन्दीप र प्रिया तीनै जना ल्यापटप र मोबाइल अगाडि बसेका थिए । फेसबुक र समाचारका विभिन्न लिङ्कहरू खुला थिए ।

 

“हेर त,” अर्जुनले स्क्रिन देखाउँदै भने, “यो ९९९ को ‘लुट’ को वास्तविकता के हो ?”

 

उसले एउटा समाचार लिङ्क खोल्यो । हिमालयन टिभीका प्रतिनिधिले भनेका थिए— “९९९ रुपैयाँमा प्रसारण गर्नुपर्दा पनि हाम्रो च्यानल घाटामा छ । ठूलो रकम तिरेर प्रसारण अधिकार लिएका छौं ।”

 

प्रियाले टाउको हल्लाउँदै भनी, “विदेशमा नेपालीहरूले झन् महँगो तिरेर हेर्नुपरेको छ । जापानमा एउटा साथीले २१०० तिरेर हेरेको छ, युरोपमा अर्काले १३०० ।”

 

सन्दीपले कमेन्टहरू पढ्न थाल्यो र जीवन्त बनाएर सुनायो:

 

**एस.बी. गुरुङ:** “म १३०० रुपैयाँ तिरेर हेरिरहेको छु । नेपालमा त सस्तो रैछ ।”

 

**बिपिन मगर:** “जापानमा २१०० तिरेर हेरिरहेको छु । सित्तैमा त बच्चाहरू पार्कमा खेलिरहेका होलान्, त्यही गएर हेर्नुस् ।”

 

**केशव दियाली:** “अहिलेको जमानामा पैसा तिरेर विश्वकप हेर्ने पटमूर्ख हुन् । गुगलबाट धेरै साइटले फ्रीमा प्रसारण गरिरहेका छन् ।”

 

अर्जुनले मुस्कुराउँदै थप्यो, “र अर्को यथार्थ हेर्नुस्— बीस हजारको टिभी किन्न सक्नेले ९९९ तिर्न सक्दैन ? यो त हाँसोको कुरा हो ।”

 

**बिश्नु प्रसाद पौडेल:** “नेट टिभीमा पैसा त लाग्दैन होइन, अरू थाहा भएन ।”

 

**कमल तोलाङ्गे:** “हामी त फ्रीमै हेरिरहेका छौं । पैसा हुनेले तिरेर हेर्छन्, नहुनेले फ्रीमा ।”

 

तीनै जना हाँसे । तर अर्जुनको अनुहार गम्भीर भयो । “यो आर्थिक यथार्थ हो । पूर्ण फ्री माग्नु सजिलो छ, तर प्रसारण अधिकारको व्यापार कसरी चल्छ ? FIFA ले सित्तैमा दिँदैन ।”

 

---

 

त्यही बेला, एउटा टेलिभिजन स्टुडियोमा उक्त बिपक्षी सांसदलाई एउटा स्मार्ट युवा पत्रकार प्रज्वल अधिकारीले अन्तर्वार्ता लिँदै थिए । प्रज्वल २८ वर्षको, तीखा प्रश्न सोध्ने ख्यातिप्राप्त थियो ।

 

प्रज्वलले माइक्रोफोन अगाडि सार्दै सोध्यो, “माननीयजी, तपाईंले सदनमा ९९९ लाई लुट भनेर विरोध गर्नुभयो । तर प्रसारण अधिकार कसले करोडौं रुपैयाँ तिरेर किन्छ ? सरकारले फ्री बनाउँदा त्यो रकम कहाँबाट आउँछ ? र यदि फ्री गरियो भने हिमालयन टिभी जस्ता च्यानलहरू बन्द हुने अवस्थामा पुग्छन् भनेर आएको प्रतिक्रिया बारे तपाईंको भनाइ के छ ?”

 

बिपक्षी सांसद एकछिन अड्किए । उनले घाँटी सफा गर्दै भने, “यो... जनताको करबाट अनुदान दिएर गर्न सकिन्छ । सरकारले प्राथमिकता दिनुपर्छ ।”

 

प्रज्वलले मुस्कुराउँदै अर्को प्रश्न तेर्स्याए, “तर माननीयज्यू, नेपाली फुटबलको पूर्वाधारमा त्यही कर कहिले खर्च गर्नुहुन्छ ? र वैकल्पिक बाटोहरू जस्तै YouTube highlights, Net TV, वा सस्तो सब्सक्रिप्सन मोडेल बारे किन बोल्नुहुन्न ? पूर्ण फ्री मात्र समाधान हो कि ?”

 

बिपक्षी सांसदको अनुहारमा असजिलो स्पष्ट देखियो । उनले जवाफ घुमाए, “जनताको चाहना फ्री हो...”

 

अन्तर्वार्ता सकिएपछि बिपक्षी सांसदले युवराजलाई फोन गरे, “यो पत्रकारलाई कसले पठाएको ? प्रश्नहरू एकदमै तिखा थिए ।”

 

---

 

अर्जुनले स्टुडियोको अन्तर्वार्ता हेर्दै साथीहरूलाई भने, “देख्यौ ? बिपक्षी सांसद दाइसँग ठोस समाधान छैन । उनी केवल नारा दिनमा माहिर छन् । आर्थिक यथार्थ बुझ्ने हो भने वैकल्पिक बाटो खोज्नुपर्छ— सब्सिडी दिएर सस्तो बनाउने, डिजिटल प्लेटफर्म मार्फत आंशिक फ्री, वा स्थानीय स्तरमा राम्रो प्रसारण ।”

 

प्रियाले थपिन्, “राष्ट्रिय मुद्दालाई सस्तो राजनीतिक नारामा बदल्नु हुँदैन ।”

 

बाहिर अँध्यारो बढ्दै थियो । अर्जुनले झ्यालबाट हेर्दै सोच्यो— ९९९ को बहसले आर्थिक यथार्थ र वैकल्पिक बाटोको चर्चा सुरु गरेको छ, तर नेताहरूले यो बुझ्न तयार छन् कि छैनन् ?

 

** ७: विगत र वर्तमानको द्वन्द्व**

 

अर्जुनको कोठामा रातको ११ बजिसकेको थियो । ल्यापटपमा २०२२ को विश्वकपको पुरानो हाइलाइट भिडियो चलिरहेको थियो । अर्जुनले आँखा बन्द गरेर त्यो समय सम्झियो ।

 

**फ्ल्याशब्याक — २०२२**

 

काठमाडौंको एउटा सानो भाडाको कोठामा अर्जुन, सन्दीप र अरू साथीहरू बसेका थिए । टिभीमा पोर्चुगल-फ्रान्सको खेल चलिरहेको थियो । कोठा चिच्याहटले भरिएको थियो ।

 

“रोनाल्डो ! रोनाल्डो !” अर्जुनले ५६५ रुपैयाँ तिरेर किनेको पासवर्ड टाइप गर्दै साथीहरूलाई भनेको थियो, “जल्दो-बल्दोमा पनि पैसा तिर्नुपर्छ यार ।”

 

त्यतिबेला यही बिपक्षी सांसदको पार्टीको सरकार थियो । त्यस पार्टीका अध्यक्ष प्रधानमन्त्री थिए । सदनमा कसैले पनि विश्वकपको शुल्कलाई ‘लुट’ भनेर आवाज उठाएको थिएन । जनताले चुपचाप पैसा तिरेर हेरेका थिए ।

 

---

 

वर्तमानमा फर्किएर अर्जुनले आँखा खोल्यो । फेसबुकमा कमेन्टहरू अझै दन्किरहेका थिए ।

 

**राजेन्द्र बञ्जारा:** “२०२२ मा तिम्रै बा हरूको सरकार थियो, त्यो बेला मैले पैसा तिरेको थिएँ । त्यो बेला तिमी जस्ताको बोली किन बन्द थियो ? अहिले सरकार फेरिदा बोली किन आयो ?”

 

**टिलक तामाङ:** “तिम्रो सरकार हुँदा पनि ५०० तिरेकै हो ।”

 

**अनिल प्याकुरेल:** “कुरा ठीक हो, बाले गरेनन् भनेर यो सरकारले पनि पैसा लिनुको के अर्थ ? यो सरकारको पनि के मतलब ?”

 

**दीपक ज्योति गौतम:** “४ वर्ष अगाडि पनि हेर्नुपर्थ्यो... तपाईंको पार्टी नयाँ होइन, विरोध गर्दा पनि पछाडि फर्केर हेर्नुपर्थ्यो ।”

 

सन्दीपले स्क्रिन हेर्दै व्यंग्य गर्दै भन्यो, “देख्यौ अर्जुन ? राजनीतिक पाखण्डको चरम नमुना । जब आफ्नै सरकार हुन्छ, तब चुप । जब अर्को सरकार आउँछ, तब ‘लुट’ को नारा ।”

 

प्रियाले थपिन्, “यो अहिलेको सरकारमा पनि केही हुँदैन भन्ने कमेन्टहरू आइरहेका छन् । जनताले सबैलाई एउटै नजरले हेर्न थालिसकेका छन् ।”

 

---

 

बिपक्षी सांसदको घरमा भने वातावरण तनावपूर्ण थियो । युवराज सचिवले कमेन्टहरू देखाउँदै भने, “माननीयज्यू, विगतको कुरा बारम्बार आइरहेको छ। ‘बा को पालामा के थियो ?’ भन्ने कमेन्टहरू बढ्दै छन् ।”

 

बिपक्षी सांसदले रिसाएर भने, “यो सबै विपक्षीको प्रोपोगान्डा हो । २०२२ मा हाम्रो सरकारले धेरै काम गर्‍यो । विश्वकपको कुरा त्यतिबेला प्राथमिकता थिएन ।”

 

युवराजले हिम्मत गरेर भने, “तर सर, जनताले त भन्छन्— सरकार फेरियो भनेर मात्र विरोध ? यो त दोहोरो मापदण्ड हो । यदि साँच्चै जनताको चिन्ता हो भने हरेक सरकारको पालामा यो मुद्दा उठाउनुपर्थ्यो ।”

 

बिपक्षी सांसद चुप लागे । उनको मनमा विगत र वर्तमानबीचको द्वन्द्वले खल्बल मच्चाइरहेको थियो । उनी आफैंलाई सम्झाइरहेका थिए— “यो त राजनीति हो । जनताले बुझ्दैनन् ।”

 

---

 

अर्जुनले ल्यापटप बन्द गर्दै साथीहरूलाई भने, “यो द्वन्द्वले के देखाउँछ भने नेताहरूको चिन्ता फुटबलमा होइन, सत्ता र लोकप्रियतामा हो । २०२२ मा मौन, २०२६ मा गर्जन । जनताले यो पाखण्ड देखिसकेका छन् ।”

 

बाहिर अँध्यारो रातमा वर्षा सुरु भएको थियो । जसरी विगतको वर्षाले वर्तमानलाई भिजाइरहेको थियो, त्यसैगरी पुराना निर्णयहरूले अहिलेको बहसलाई प्रभावित गरिरहेका थिए ।

 

** ८: जनताको आवाज—व्यंग्य र हाँसो**

 

अर्जुनको कोठामा ठूलो हाँसोको फोहरा छुटिरहेको थियो । सन्दीप, प्रिया र अरू दुई जना साथीहरू भिडियो कलमा जोडिएका थिए । फेसबुक कमेन्टहरू स्क्रोल गर्दै उनीहरूको आँखाबाट आँसु झरिरहेका थिए—रिसको होइन, व्यंग्यको हाँसोको ।

 

“यो हेर्नुस् !” सन्दीपले ठूलो स्वरमा पढ्यो ।

 

**दिनेश बस्नेत:** “प्राय सबै कमेन्ट देखेर सभामुखको जवाफ आउँछ, ‘मान्य सदस्यहरू, नि:शुल्क हेर्न पाउनुपर्छ भन्ने मान्य सदस्यहरूभन्दा शुल्क तिरेरै हेर्नुपर्छ भन्ने मान्य सदस्यहरूको बहुमत भएकोले विश्वकप हेर्नुअघि रिचार्ज गर्नुपर्ने प्रस्ताव बहुमतले पारित भएको घोषणा गर्दछु ।’”

 

कोठाभरि ठूलो हाँसो गुञ्जियो । प्रियाले हाँस्दै थपिन्, “यो त सदनमा भएको भए सभामुखले यस्तै भनेर बैठक राख्थे होला !”

 

---

 

त्यही बेला सिंहदरबार नजिकै बिपक्षी सांसद महरको कार्यालयमा वातावरण तनावपूर्ण थियो । युवराजले कमेन्टहरू पढेर सुनाउँदै थिए ।

 

**सुनिल बाबु:** “Free मा उमाले girlfriend पाए जस्तै हो र ?”

 

**राजेन्द्र बञ्जारा:** “Airport मा दिनको ५० लाख खाने लुट होइन खाते ?”

 

**टिलक बजिमाया:** “यस्को बाउ प्रधानमन्त्री हुँदा त उल्टो Old Cup हेर्नेलाई खाजा खर्च दिन्थ्यो होला ?”

 

बिपक्षी सांसदको अनुहार रातो हुँदै गयो । “यो जनताको आवाज होइन, विपक्षीको योजनाबद्ध आक्रमण हो ! यिनीहरूलाई ब्लक गर, रिपोर्ट गर !”

 

युवराजले मुस्कुराउँदै भने, “सर, जनताको व्यंग्यले त सदनभन्दा ठूलो सदन बनाइदिएको छ ।”

 

---

 

अर्जुनको समूहले झन् मजा लिइरहेको थियो । सन्दीपले आफ्नो फोनमा एउटा meme बनायो— बिपक्षी सांसद महरको फोटोमा ठूलो अक्षरमा लेखिएको: **“९९९ लुट हो ! जेल हाल्नुस् सरकार !”** तल सानो क्याप्शन: “Free मा विश्वकप, Free मा girlfriend, Free मा सबै !”

 

“यो ‘बिपक्षी सांसद महर जेल’ meme भाइरल बनाउँछौं !” अर्जुनले हाँस्दै भने ।

 

प्रियाले अर्को कमेन्ट पढिन्:

 

**राम केशर थापा:** “Ain Mahar यो एउटै मन पर्ने कुरा यही हो !”

 

**सूर्य कुमार घिमिरे:** “सरकारलाई कमिसन आउँछ होला अनि तिरायो जनताको सरकारले ।”

 

**गोकार्ण प्रसाद रेग्मी:** “सर्वज्ञाता हजुर”

 

हाँसोको लहर अझै बढ्यो । अर्जुनले भने, “जनताको यो व्यंग्यले के देखाउँछ भने उनीहरू अब सस्तो नारामा फस्दैनन् । नेताहरूले फ्रीको सपना बाँड्ने, तर Airport मा करोडौंको लुट देख्ने । Free मा girlfriend पाइने जस्तो सोच्ने ।”

 

सन्दीपले meme बनाएर ग्रुपमा शेयर गर्‍यो । केही मिनेटमै लाइक्स र शेयरहरू बढ्न थाले । “ फ्रीमा फुटबल चाहिने बिपक्षी सांसद जेल” ट्रेन्डिङ हुन थाल्यो ।

 

---

 

बिपक्षी सांसदले आफ्नो मोबाइलमा त्यही meme देखे । उनको रिसको सिमा नाघिसकेको थियो । “यो युवाहरूले के बुझ्दैनन् ? म उनीहरूकै लागि बोलिरहेको छु !”

 

तर गहिराइमा उनलाई थाहा थियो— जनताको हाँसो र व्यंग्यले उनको ‘लुट’ को मुद्दालाई हाँसोको पात्र बनाइदिएको छ ।

 

---

 

अर्जुनले हाँसो रोक्दै भने, “व्यंग्य ठीक छ, तर अब यो हाँसोलाई केही ठोस कुरामा बदल्नुपर्छ । नत्र यो बहस पनि meme मा मात्र सीमित रहनेछ ।”

 

बाहिर रातको अँध्यारोमा सामाजिक सञ्जालको हाँसो अझै गुञ्जिरहेको थियो ।

 

** ९: संकट र जागरण**

 

रातको साढे दश बजिसकेको थियो । बिपक्षी सांसद महरको घरको बैठक कोठामा एउटा मात्र बत्ती बलिरहेको थियो । ढोका र झ्यालहरू बन्द थिए । उनले मोबाइलमा VPN जोडे, अज्ञात अकाउन्टबाट लगइन गरे र विश्वकपको लाइभ स्ट्रीम खोज्न थाले ।

 

उनको हात काँपिरहेको थियो । स्क्रिनमा खेल सुरु भइसकेको थियो — पोर्चुगलको आक्रमण, भीडको गर्जन । बिपक्षी सांसदले कानमा इयरफोन हाल्न खोजे, तर बाहिरबाट युवराज सचिवको आवाज आयो, “माननीयज्यू, केही चाहियो ?”

 

बिपक्षी सांसदले तुरुन्तै मोबाइल लुकाए । “केही होइन ! म सुत्न लागेको छु ।”

 

उनी मनमनै सोचिरहेका थिए — “म आफैंले त ९९९ तिरेर हेर्न सकिन्छु, तर जनताको अगाडि बोलिसकेपछि कसरी ? यदि कसैले थाहा पायो भने ? ‘बिपक्षी सांसद महरले लुटको पैसा तिरेर हेरे’ भन्ने meme बन्छ ।”

 

आलोचनाको डरले उनले खेल हेर्न सकेनन् । उनी अँध्यारोमा बसेर मात्र स्कोर अपडेट हेर्न थाले । त्यही बेला उनको मनमा ठूलो संकट उत्पन्न भयो — आफूले जे बोलेको छु, त्यो आफैंलाई पनि लागू हुँदैन भने के अर्थ छ ?

 

---

 

त्यही रात अर्जुन एउटा स्थानीय क्लबको मैदानमा पुगेको थियो । सानो टुक्रे बत्तीको उज्यालोमा केही युवाहरू फुटबल खेलिरहेका थिए । अर्जुन पनि जुत्ता फुकालेर उनीहरूसँग जोडियो ।

 

खेलपछि सास फेर्दै उनीहरू घाँसमा बसे । एउटा युवा खेलाडीले भने, “दाइ, विश्वकप हेर्न ९९९ तिर्नुपर्ने रैछ । एक सांसदले फ्री बनाउनुपर्छ भनेर सदनमा बोलेछन् ।”

 

अर्जुनले बललाई घुमाउँदै जवाफ दियो, “फ्री माग्नु सजिलो छ भाइ । तर यो खालि मैदान, फुटेका गोलपोस्ट, र तीन वर्षदेखि अन्तर्राष्ट्रिय खेल नभएको रङ्गशाला हेरेर सोच । फ्रीको नारा दिन सजिलो छ, तर यहाँ पूर्वाधार बनाउन, खेलाडीहरूलाई तलब दिन, प्रशिक्षण केन्द्र खोल्न गाह्रो छ ।”

 

अर्को युवाले थप्यो, “हामीलाई त विदेश जान मन छैन, तर यहाँ केही छैन ।”

 

अर्जुनले फेसबुक कमेन्टहरू सम्झियो:

 

**दिपु चौलागाईं:** “कम्तीमा ५ वर्ष त काम गर्न देऊ एउटा सरकारलाई । ५ वर्षपछि विश्लेषण गरेर भोट हाल्नू ।”

 

**सुरज प:** “यो मान्छे पागल भइसकेको छ लगभग ।”

 

**धुण्डीराज पोखरेल:** “कुनै दिन सामाजिक सञ्जाल बन्द गर्नेहरू आज विश्वकप नि:शुल्क हुनुपर्छ भनेको सुन्दा हाँसो लाग्छ ।”

 

अर्जुनले युवाहरूलाई भने, “जनताको थकान यही हो । हरेक सरकार आउँदा नयाँ-नयाँ नारा, तर काम शून्य । फ्री विश्वकपले हाम्रो फुटबल बचाउँदैन । हामी आफैंले यो मैदान जिउँदो बनाउनुपर्छ ।”

 

मैदानमा चिसो हावा बगिरहेको थियो । युवाहरूको अनुहारमा आशा र निराशाको मिश्रण देखिन्थ्यो ।

 

---

 

बिपक्षी सांसद महरले त्यो रात सुत्न सकेनन् । उनी आफ्नो विगतका भाषणहरू सम्झिरहेका थिए । अर्जुन भने मैदानबाट फर्केर आउँदै थियो — उसको मनमा जागरणको बीउ रोपिएको थियो ।

 

फ्रीको बहसले अब व्यक्तिगत संकट र सामूहिक जागरण दुवैलाई उजागर गरिसकेको थियो ।

 

** १०: ठोस समाधान र आशा**

 

केही दिनपछि काठमाडौंको एउटा सानो पार्कमा अर्जुन, सन्दीप, प्रिया र स्थानीय क्लबका युवाहरू भेला भएका थिए । अर्जुनले एउटा साधारण ब्यानर बोकेको थियो — **“फुटबल नेपाल”**।

 

“हामी केवल विश्वकप हेर्ने होइन, नेपाललाई विश्वकप स्तर बनाउने अभियान सुरु गर्दैछौं,” अर्जुनले दृढ स्वरमा भने । “फ्रीको नारा मात्र होइन, ठोस समाधान चाहिन्छ ।”

 

उनीहरूले अभियानको मागपत्र तयार पारे:

 

- प्रसारण अधिकारमा सरकारले सब्सिडी दिएर शुल्कलाई ३००–५०० रुपैयाँमा झार्ने (पूर्ण फ्री होइन, व्यावहारिक बनाउने) ।

- दशरथ रङ्गशाला लगायत स्थानीय मैदानहरूको तत्काल मर्मत र ग्रासरुट फुटबलमा लगानी ।

- युवा खेलाडीहरूको विदेश पलायन रोक्ने नीति — उनीहरूलाई तलब, प्रशिक्षण र अवसर दिने ।

- YouTube, Net TV जस्ता डिजिटल प्लेटफर्म मार्फत आंशिक फ्री प्रसारणको व्यवस्था ।

- राजनीतिज्ञहरूलाई स्थानीय खेल विकासमा जवाफदेही बनाउने — हरेक सांसदले आफ्नो क्षेत्रमा एउटा फुटबल केन्द्र बनाउनुपर्ने ।

 

अभियानको पोस्ट फेसबुकमा राखेलगत्तै सयौं युवाहरू जोडिन थाले ।

 

---

 

बिपक्षी सांसद महरको कार्यालयमा वातावरण भारी थियो । युवराजले अर्जुनको अभियानको पोस्ट देखाउँदै भने, “माननीयज्यू, यो अभियान भाइरल हुँदै छ । सदनमा पनि यसबारे चर्चा हुन थालेको छ ।”

 

बिपक्षी सांसदले लामो सास फेरे । विगतका दिनहरूमा आफूले लुकाएर विश्वकप हेर्न खोजेको, जनताको व्यंग्य, रङ्गशालाको खाली मैदान — सबै कुरा उनको अगाडि घुमिरहेका थिए ।

 

“मैले गल्ती गरेँ युवराज,” बिपक्षी सांसदले अन्ततः स्वीकार गरे । “फ्रीको नारा दिएर लोकप्रियता कमाउन खोजेँ । तर वास्तविक समस्या पूर्वाधार र दीर्घकालीन नीतिमा छ । यो अभियानलाई सदनमा उठाउनुपर्छ ।”

 

उनले सदनमा एउटा छोटो भाषण दिए । आवाजमा पहिलेजस्तो चर्कोपन थिएन, तर विनम्रता थियो । “मेरो अघिल्लो कुरा अपुरो थियो । अब हामी फुटबल नेपाल अभियानको मागहरूलाई समर्थन गर्दछौं ।”

 

सदनमा हल्का ताली बज्यो । केही सांसदहरूले पनि समर्थन जनाए ।

 

---

 

एक महिनापछि दशरथ रङ्गशालाको मैदानमा फेरि जीवन फर्किएको थियो । अर्जुन र युवाहरूले मैदान सफा गरेका थिए । घाँस काटिएको थियो, गोलपोस्ट ठीक पारिएको थियो । साँझको घाममा केही दर्जन युवाहरू फुटबल खेलिरहेका थिए ।

 

अर्जुनले बललाई पास गर्दै एउटा युवालाई भने, “विश्वकप हेर्नु मात्र होइन भाइ, नेपाललाई विश्वकप स्तर बनाउनु छ । अफ्रिकाकाहरू दश वर्ष कडा मेहनत गरेर त्यहाँ पुगेका हुन् ।”

 

प्रिया र सन्दीपले बाटोबाट हेर्दै थिए । बिपक्षी सांसद महर टाढैबाट आएर उनीहरूसँग जोडिए । उनले अर्जुनलाई भने, “तिमीहरूले जे गर्‍यौ, त्यो सही थियो । म पनि अब यसमा साथ दिन्छु ।”

 

मैदानमा हाँसो, चिच्याहट र बलको आवाज मिसिएर एउटा नयाँ आशाको स्वर बनिरहेको थियो ।

 

 

विश्वकप २०२६ ले नेपालमा एउटा ठूलो बहस सुरु गरेको थियो । त्यो बहसले सस्तो नारा, राजनीतिक पाखण्ड र व्यक्तिगत आक्रमणलाई पार गर्दै ठोस समाधान र सामूहिक जागरणतर्फ डोर्‍याएको थियो । युवाहरूले ६६ प्रतिशत भारी बहुमतले जिताएको पार्टी प्रति एकोहोरो समर्थन प्रष्टै थियो ।

 

रङ्गशालाको मैदानमा युवाहरू खेलिरहेका थिए । सूर्य अस्ताउँदै थियो, तर नेपालको फुटबलको सपना उज्यालिँदै थियो ।

 

**“विश्वकप हेर्नु मात्र होइन, नेपाललाई विश्वकप स्तर बनाउनु छ ।”**

 

**(समाप्त)**

 

२०८३ असार ३

बिजु सुवेदी विजय

Comments

Popular posts from this blog

गजलमा प्रयोग हुने बहरहरुको बिस्तृत जानकारी

कथाः माटोको स्मृति आकाशको सपना

विज्ञान कथाः अनन्त यात्रा