सुकुमबासीको आवाज
सुकुमबासीको आवाज पहिलो भाग : “ खोलाको किनार” काठमाडौंमा त्यो बिहान अझै पूर्ण रूपमा प्रकाशले अन्धकार मेटाउन सकेको थिएन । रविले चियाउन बाँकी भएकोले सबै जना प्रकाशको आशामा थिए । बागमतीको किनारमा रहेको टहराबस्तीमा भने निद्रा धेरै पहिल्यै हराइसकेको थियो । रातभरि हावाले हल्लाएका जस्ताका पातहरू बिहानको चिसोमा काँपिरहेका थिए । टहराबीचको साँघुरो गल्लीमा हिलो , धुवाँ र मान्छेको थकाइ मिसिएको गन्ध फैलिएको थियो । तेह्र वर्षकी सुनिता आफ्नो घरको अगाडि उभिएकी थिई । हातमा स्कुलको पुरानो झोला थियो । झोलाभित्र किताबभन्दा धेरै सपना थिए— एक दिन ठूलो मान्छे बन्ने सपना , खोलाको किनार छोडेर पक्की घरमा बस्ने सपना । तर त्यो बिहान सपनाभन्दा डर ठूलो थियो । टहराभित्र उनकी आमा माया भाँडाकुँडा कपडामा बेरिरहेकी थिइन् । बुबा रामबहादुर रातभर रिक्सा चलाएर बिहानै फर्किएका थिए । आँखामा निद्रा थिएन , केवल चिन्ता थियो । “ आज साँच्चै डोजर आउँछ रे ?” सुनिताले बिस्तारै सोधी । रामबहादुरले जवाफ दिएनन् । उनले केवल खोलातिर हेरे । त्यहाँ केही प्रहरी हिँडिरहेका थिए । मानिसहरू सामान बाहिर निकाल्दै थिए । कोह...