( A gate-way to interact with Biju Subedi "BIJAY" )

महाभारतकालका युगपुरुष थिए कर्ण । उनी सबैभन्दा श्रेष्ठ भएर पनि सबैभन्दा चेपुवामा पर्ने व्यक्ति पनि थिए । उनी हरेक कुरामा निपुर्ण थिए । कर्तव्यपरायणता, इमानदारिताका त उनी खानी नै थिए । पौराणिक इतिहास माहाभारतमा उल्लेख गरिएका कथनहरुका आधारमा यहाँ कर्णको हारका कारण केलाउने प्रयास गरिएको छ । दम्वोद्भवले सूर्यदेवको अत्यन्तै ठूलो तप ग¥यो । सूर्यदेव प्रसन्न भएर प्रकट भई वरदान माग भन्दा उसले ‘अमरत्व’को वरदान माग्यो । सूर्यदेवले यो सम्भव छैन भने । तब उसले माग्यो कि “उसलाई एक हजार दिव्य कवचको सुरक्षा प्राप्त होस् । यीमध्ये एउटा पनि कवच मात्र उसले तोड्न सकोस् जसले एक हजार वर्ष तपस्या गरेको होस् । जसै कोही यसरी कवच तोड्न सक्छ उसको पनि तत्कालै मृत्यु होस् ।” देवताहरुको आसन डगमगाउन नदिन नरनारायण प्रकट भए । हजार वर्षको युद्ध र तपस्यापछि फेरि एउटा कवच टुट्यो र नारायणको मृत्यु भयो । फेरि नरले आएर नारायणलाई पुनर्जीवन दिए । यसरी यो चक्र फेरिफेरि चलिरह्यो । यसप्रकार ९९९ पटक युद्ध भयो । एउटा भाइले युद्ध गर्दा अर्को भाइले तपस्या गरिरहे । हरेक पटकको मृत्युमा अर्को भाइले उनलाई पुनर्जीवन दिन्थे ।  अन्ति...

गणतन्त्रप्रतिको निष्ठा बिजु सुवेदी “विजय” यसपाली चुनावमा उठेको छैन भनेर भन्नुस् । बरु भूमिमा उठेको छु भन्नुस् । १८ दिनको विश्व कीर्तिमान तोडी, नेपाल भरिको १९ दिने कफ्र्यु कसरी विर्सुँ म । नेपालभरिको टेलिफोनको काटेको कसरी बिर्सुं म । नेपालभरिको इन्टरनेट काटेको कसरी बिर्सुं म । आफ्नै घरैमा कति बन्दी बन्यौं कत्ति हरे ! हामी सर्वसाधारण नेपाली । लाखौं जनताको आलो रगतमा होली खेल्ने नरपशुलाई, नर पिचासलाई सजायँ दिने जोहो उसलाई भोट दिने हो । अहिले पनि नाग झैँ सुस्केरा फेरिरहेको छु । त्यसैले गणतन्त्रप्रतिको निष्ठा अपार छ भनेर भन्नुस् । भलै कुनै पार्टी राम्रो नलागेको अवस्था छ । अहिले पनि कसलाई भोट दिने टुङ्गो छैन । तर गणतन्त्र प्रति पुर्ण समर्थन सदा रहनेछ । गणतन्त्रको बदला अरुमा सम्झौता गरिने छैन । हेर मेरो छातीमा गणतन्त्र लेखिएको छ । नशामा मेरो गणतन्त्र बगिरहेको छ । अझै पनि ज्यानै दिनेछु , हे आम जनता ! तिम्रा लागि । धर्तीमाताको सिपाही, सपुत, रखवाला हुँ म । हे गणतन्त्र ! तिमीलाई बचाइछोड्नेछु । अझैगणतन्त्र प्रति समर्थन बब्बाल छ । यसलाई लाहाछाप लगाएर राख्नुस् । मैले ल्याप्चे लगाएर भनिरहेकोछु । गणतन...

लघु कथा :– प्रवृत्ति कथाकार :–बिजु सुवेदी “विजय” एकदिन शहरमा बस्ने दिपकको बिहे गाउँकी एउटी केटीसँग भयो । एकदिन ऊ श्रीमतीसहित पहिलोपटक दशैंमा टिका थाप्न सासु ससुराकहाँ गयो । ऊ शहरको कोलाहल, प्रदुषणदेखि वाक्कदिक्क भएकाले गाउँमा औधी रमाइरहेको थियो । उनकी श्रीमती भने ऊ दङ्ग परेको देखेर रमाइरहेकी थिइन् । उसलाई देख्ने वित्तिक्कै उसलाई ससुराले सोध्यो :– हजुरलाई गाउँ त साह्रै नियास्रो लाग्यो होला ? केही सुविधा भएको होइन यहाँ ज्वाईंसाहेब । दिपकले भन्यो :–  कहाँ र बुबा ! शहरको पीडा हजुरलाई के थाहा ? शहरमा सबै सँगै भएर पनि कसैको कसैलाई मतलबै हुँदैन । तर गाउँमा त  गाउँका सबै एकै परिवार । शहरमा त प्रदुषणै प्रदुषण, हल्ला पनि त्यत्तिक्कै । गाउँमा त हरियाली नै हरियाली, सबै ठाउँमा शान्त र मनोरम वातावरण । अनि बुबा गाउँमा त सबै खाद्यान्नहरु केमिकलरहित, अर्गानिक र ताजा पाइने । शहरमा भने सबै खाद्यान्नहरु केमिकल भएको जङ्क टाइपको हुने, जेमा पनि साइडइफेक्ट हुने । जुनसुकै कुरा पनि शहरभन्दा मलाई गाउँकै मनपर्यो । गाउँ त स्वर्गै रहेछ हगी बुबा ? गाउँमा गाउँका जसले पनि “शहरका मान्छे ! गाउँ नियास्रो लाग्द...

शब्द चित्र २०७१/०६/२२ भरौटेहरुको केही दोष छैन । उनीहरु निम्न वर्गका हुन् । उनीहरुले यसो नगरेमा उनीहरुको रोजिरोटी चल्दैन । यो उनीहरुको दासी मानसिकता पनि हो । उनीहरु विद्रोह गर्न सक्दैनन् । एकदुईले विद्रोह गरे पनि साथ दिँदैनन् र विद्रोह गर्नेलाई नै परिवारबाट अलग गरी सामन्तीसँग मिलेर आफ्नै रगतका नातालाई पनि यातनामय जीवन, अझ त्योभन्दा कठोर जीवन जिउन वाध्य पार्छन् । देशमा व्याप्त वेश्यावृत्ती, तस्करीहरुको वोलवाला छ । कानुन भनेको खत्तम अवस्थामा छ । जनताहरु व्युँझाउन देशका सपुतहरु प्नि दविएका अवस्थामा छन् । सबै सर्वसाधारण जनताहरु तस्करी र वेश्यावृत्तीको जालोमा परेका छन् । देशका गुरुहरु सिकाएको जस्तो गर्छन् र आफू पनि व्यवहारमा लागू गर्दैनन् । भ्रष्टाचारीको अनेकौं तरिका भनेजस्तो देशमा जतिसुकै सफा सुग्घर गरे पनि फोहोरी खेल खेलिरहेका हुन्छन् । देश आज उनै तस्करी वेश्याहरुको हातमा छ । राम्रो काम गर्नेहरुलाई सताउन सम्म सताउँछन् यहाँ । शहर शहर रहेन अब । सहरमा सर्वसाधारण जनताहरुलाई दास झैं व्यवहार गरिरहेको छ । यहाँ डाक्टरलाई उपचार गर्न दिँइदैन । वैद्यलाई पनि उपचार गर्न दिइँदैन ।...

प्यारी हजुरआमा ! अघिल्लो वर्ष दशैंको पुर्णिमाको दिन अन्तिम भेट थियो हाम्रो हजुरको चिताको आगो जलेको आज एक वर्ष भइसकेछ हजुर कुन लोकमा होला ? हजुरको नाममा यो एक वर्ष कुनै सभा समारोहमा गइएन शुभकामना आदान प्रदान गरिएन हजुरले हाम्रा लागि धेरै गर्नुभयो त्यसैका लागि हामीले हजुरका लागि एक वर्ष साँच्यौँ चाहे वालक अवस्थामा कथा भन्नुभएर होस् अनि जुनसुकैबेला फुक्र्याउनु भएर होस् हजूरको माया असीम छ शब्द सब फिक्का भएका छन् हजुरको स्नेह शब्दले गरेर नसकिने रहेछ Many Many happy returns to you खालि हात आउनु पर्ने खालि हात जानुपर्ने आएपछि सबैले जानै पर्ने रहेछ त्यस्तो कुनै दिन छैन जुन दिन हजुरले हामीलाई नराम्रो चिताउनुभएको अब स्मरणमा मात्र हुनुहुन्छ हजुर प्यारी हजुरहआमा ! हजुर जहाँ हुनुहुन्छ त्यहाँ सबै राम्रो होस् यही प्रार्थना गर्दछु । यही प्रार्थना गरिरहन्छु । २०७४ असोज १८ बिजु सेवेदी “विजय” भकतजनमार्ग bijusubedi@gmail.com

लघु कथा :– को ठूलो  ? बिजु सुवेदी “विजय” गोपालीलाई सानैदेखि बाँसुरी बजाउन साह्रै मनपथ्र्यो । ठूलो भएपछि उनले बाँसुरी बजाउन  ठूलाठूला बाँसुरीबादकहरुकहाँ चहारे र सिक्दै पनि गए । तर जत्ति सिक्दा पनि जुन गुरुबट पनि “अझै भएन, अझै भएन ” भन्ने मात्र गुनासो सुन्नु पथ्र्यो । हुनत गोपालीले प्रयास नगरेका होइनन् । तर गुरुले “यो मिलेन ऊ मिलेन” भनेकाले गर्दा उनले कुनै पनि कार्यक्रममा भाग लिएर धन आर्जन गर्न पाएनन् । मतलब उनीसँग आफूसँग प्रतिभा प्रचुर मात्रामा भएता पनि, प्रतिभा प्रष्फुटन गर्न भने पैसा खर्च गर्न सक्दैनथे न नै कुनै त्यस्ता आफूले अरुलाई समर्थन गर्ने र त्यसको बदलामा आफूलाई समर्थन गराउन कुनै तिकडम जानेका थिए । तर सङ्गितप्रतिको उनको लगाव तथा लगन प्रचुर मात्रामा भएकाले गर्दा उनले आफूले अवसर नपाएकाले दाह्री पालेर वैराग भएर बाँसुरी बजाएर बस्थे ।   यसरी उनी सधैँ कमाउने कुनै पनि काम छोडेर वैराग भएर बाँसुरी बजाएर बस्न थाले । यसैका कारण उनी कङ्गाल भइसकेका थिए । तर दिनको एकपटक आफूलाई मनपरेको बाँसुरी बजाएर बस्थे । एकदिन छाप्रोमा बसेर बाँसुरी बजाइरेका थिए, त्यो सुरीलो धुन सुनेर मानिसहरु...

लघु कथा :– ग्रञ्ज बिजु सुवेदी “विजय” “बाबु म पनि बूढी भइसकेँ । तेरा बाबा बजार गएको मान्छे दुई दशक भइसक्यो अत्तोपत्तो छैन । तेरो पढाइ पनि पूरा होला जस्तो छैन । पल्ला किराना पसलेको उधारो अहिलेसम्म तिर्न सकेको छैन , वल्लाको पनि त्यस्तै छ । दशैँ पनि आइसक्यो । तेरा लागि नानाचाचा पनि लिन नसकिने भो बा अब । यो दशैँमा तेरा लागि एकजोर लुगा राखिदिऊँ भनेको त्यो पनि पूरा हुने भएन । मलाई माफ गर है छोरा ।” आमा खिन्न भएर गनगन गर्दै हुनुहुन्थ्यो । “आमा ! पीर नगर्नुहोस् । तपाईंको मेरा लागि लुगा एकजोर राख्ने कुरो पूरा भैसक्यो । आमा ! बाबाको सम्झनाले धेरै भावुक नवबनाउनुस् आमा । उहाँको नाम त बेपत्ता परेकाको नाममा पनि छैन आमा ! बाजस्ताहरु हराएको सरकारी तथ्याङ्कभन्दा कैयौं गुणा बेपत्ता छन् आमा । हाम्रो बुबा नै यसको प्रमाण भएपछि अरु के चाहियो र ?” भन्दै छोराले सुँक्कसुँक्क गर्दै आमालाई फकाउन खोज्यो । “पोहोर बाढी पहिरोको सहयोगका लागि भनेर लत्ताकपडा दिँदा झुत्रो भनेर नलिएको जिन्सको ज्याकेट र पाइन्ट छ नि आमा ? आजकाल त्यसलाई ग्रञ्ज भन्छन् । आफुलाई फेशन मन नपरे पनि परिआएपछि म यसपाल...