“जीवन काँडा कि फूल” लाई नियाल्दा
“जीवन काँडा कि फूल” लाई नियाल्दा आज "जीवन काँडा कि फूल" पढी सकाएँ । झमक जस्ता अपाङ्गले हामी जस्ता हात खुट्टा भएकाहरुलाई अपाङ्ग बनाइदिएकी छन् , हुतिहारा सावित गरिदिएकी छन् । किनकी उनले सबलाङ्गले भन्दा धेरै गरेर देखाइदिएकी छन् । लेखेर धेरै गरे र देखाइ दिएकी छन् । गरेर धेरै देखाइ दिएकी छन् । उत्कट अभिलाषाले सबै इच्छा सफल पारेकी छन् । अनि उनले अपाङ्गलाई दुनियाँले हेर्ने दृष्टिकोणलाई (विश्व परिवेशले पनि) बदलिदिएकी छन् । जस्तो सुकै आपद विपद परिआएता पनि आफ्नो कर्तब्यमा दृढ रहनुपर्छ र अन्ततः सफलता हात पर्छ भन्ने दृष्टान्तको पाठ पनि सबै पाठकलाई उनले यो कृतिबाट दिन सफल भएकी छन् । उनले भगवानको अस्तित्त्वलाई स्विकारेकी छैनन् तर जुन सङ्घर्ष गर्ने उत्प्रेरणा विद्रोही चेत उनले प्राप्त गरिन् त्यो भगवानकै देन थियो भन्ने मलाई लाग्दछ । एक प्रकारले भगवानमा निर्भर नहुनु भनेको पनि “कर्म गर फलको चिन्ता नगरी कर्मबीर बन्नु ” जस्तै हो । आफ्नो कर्तव्यबाट कुनै पनि हालतमा च्युत नहुने , विचलित नहुने तथा दृढ इच्छाशक्ति भएकी झमक घिमिरेको यो आत्म संस्मरणपरक बहुचर्चित यस कृतिले अहिले...