( A gate-way to interact with Biju Subedi "BIJAY" )

कविता :– प्रेमाश्रु बिजु सुवेदी “विजय” तिम्रो आँसुको सच्चा प्रेम देखें कहिल्यै छोड्ने छैन भनी सदाको लागि तिम्रो प्रेम रोजेको थिएँ झनै रोजेँ । तिम्रो प्रेमको परीक्षा अब कहिल्यै लिने छैन तिम्रो आासुको धेरै मूल्य छ , तिमी विना म म होइन । तिमीले मेरो रुने बानी छ , म कोमल छु भने पनि हाम्रो विछोडको संकेतमा निस्केको तिम्रो बलिन्द्र धारा अश्रुले अरु सबै अश्रुलाई फिक्का पारेको छ , भनें पनि । तिम्रो मेरो प्रेम अरुको लागि आलो काँचो लागे पनि हाम्रो प्रेममा धेरै गाढापन छ भनेर तिम्रो आँसु देखें पनि । तिम्रो मेरो प्रेम झनै झनै झनै गाढा बन्दै जाओस् प्रेमको परिभाषा चिनाउने रोमियो–जुलियटलाई प्रेमको प्रतिस्पर्धामा हराउन पाओस् । भनोस् फालीले हाम्रो बैर छ तर तिम्रो प्रेम धेरै धेरै धेरै छ । यदि समुन्द्र मसी भए , धरति कागज भए कल्पवृक्षको कलम बनाउँदै तिम्रो सच्चा प्रेम लेख्दै गए बरु समुन्द्रको मसी सुक्छ , धर्तिको कागज भरिन्छ तैपनि कलम अघाउँदैन । तिम्रो प्रेमलाई अनुभूति गरेर तिम्रो प्रेमाश्रु कहें म संग शब्द छैन अब तिमीलाई सधैं शब्दले , बोलीले प्रेम व्यक्त गर भत्रे म मान्छे पनि शब्दले हारेँ बोलीले हारेँ मैल...

 कविता :–प्रभात तिमी चाँडै आऊ बिजु सुवेदी “विजय” मेरो हात अब कसैले नबाँध म प्रभातलाई आउन पत्र लेख्दैछु मेरो मुख पनि कसैले बन्द नगर म अब प्रभातलाई बोलाउँदैछु प्रभात तिमी आऊ है यहाँ अँध्यारो भइरहेको छ त्यहाँ अँध्यारो भइरहेको छ जताततै रुमल्लिएको छ जतातै भट्किरहेको छ अँध्यारोको बोलवाला छ असत्यको युग छ दुःखीहरुले प्रतिवाद गर्न सकिरहेका छैनन् उज्यालोका सँबाहक हौ तिमी लालीमा किरण हौ तिमी ताजा घाम ल्याउँछौ तिमी अन्धकार मेटाउँछौ तिमी तिमी हिम्मतिलो छौ बिहानीको पहिलो प्रकाश ल्याउँछौ तिमी त्यसैले तिमी चाँडै आऊ प्रभात हामी रातभरी छटपटिरहेका छौं दुःख पुकार सुत्रे कोही छैनन् आफू–आफूमै मैमत्त छन् ठालूहरु यहाँ दुःखीहरुलाई कोही सघाइरहेका छैनन् यो दुःखीको आर्टनाद सुनिदेऊ यहाँ हामीले केही देख्न सकेका छैनौं रात रात औशीको रात छ काला वादलहरु मडारिरहेका छन् एक झिल्को उज्यालो छैन यहाँ त्यसैले हाम्रो लागि तिमी क्रान्ति हौ तिम्रो लाल किरणको प्रतिक्षा गरिरहेका छौं तिम्रो रातो घाम चहिन्छ हामीलाई प्रभात तिमीलाई खोज्न पूर्वतिर दौडिरहेका छौं पूर्वीय चाँडै आऊ तिमी काल रात्रि...

Untitled Document देशप्रति हामी सबैलाई देशको माया लागेको छ भोक जागेको छ त बस देशको भोक जागेको छ । शहीदले शुरु गरेको स्वदेशप्रतिको समर्पण यहीनै बनोस् सम्पूर्ण समाजमा दर्पण । एक पक्षलाई होइन र्सवपक्षप्रति आस्था जागेको छ आन्दोलनहरुको सत्यतामा पनि देश प्रेम जागेको छ । कति आए कति विलाए सबै यस धर्तिका सन्तान जति आए देश-भक्त कहिल्यै विलाएनन् अब यो जान । हामी स्वदेशका लागि जे पनि गर्न तयार हुनुपर्छ अनि त्यसको र्सवपक्षिय फल सबैलाई दिनुपर्छ । कति आए सबै विलाए गीत गजल सबै जति आए राष्ट्रिय गीत अमर भए झनै सबै । राष्ट्रियतालाई छेक्नेलाई लगार्न सक्नुपर्छ अनि मात्र देशले प्राण पाउँदछ । देशको माटो उर्वरा भए कसैले हेप्न सक्दैन देशको गीत गाउन अब कसैले रोक्न सक्दैन । गीत गाउँछु म देशप्रेमको मात्रै आजैदेखि अरु गीत गाउने हुतीहारा , बनावटी , देखावटी , झूठी । मलाई हाम्रो देशको माया छ शानले भन्छु म सबलाई देशप्रेममा डुबुल्कि लगाउन सिकाउँछु म । गर्नु परे देशका लागि हामीले जे पनि गरौं मर्नु परे देशका लागि ज्यान पनि छोडौं । शानसँग बसौं हामी देश हाम्रो भनेर मान गरौं देशला...

आयो नि आँसुको बाढी मासुको पहिरो गयो बग्यो नि रक्तको खोलो देशै रगतझैं भयो पानी मिलेन तीर्खामा काटुँ जीवन के गरी युग बाहक हो आओ तीर्खा मेटाउने गरी—२ आतङ्क छर्दछस् भन्दै एउटा आतङ्क छर्दछ सुराकी गर्दछस् भन्दै अर्को सन्त्रास भर्दछ न म आतङ्ककारी हुँ न सुराकी कुनै म हुँ बोल न्यायदाता हो म यस्तो कसरी सहुँ–२ एउटा बन्दूक आएर मेरै सन्तान मार्दछ अर्को बन्दूक आएर मेरै कोख उजाड्दछ आफ्नै सन्तानको हत्या सहुँ म कसरी भन आओ हे मुक्तिदाता हो उद्दारक यहाँ बन—२ आतको तापले मेरो आँसु पनि छुट्यो सबै दुःख सन्तापले मेरो मासु पनि सुक्यो सबै चेपारे पार्दछन् मान्छे मास्न थाले नि त्यो पनि सञ्जिवनीहरु आओ बाँचोस् मानिसको जुनी—२ टाउका सन्मुखमा मेरा कुरा छन् बुझ्न सक्तिन दृष्य छन् सामुमा मेरा आँखा झन् खोल्न सक्तिन खोजौं हे मुक्तिको बाटो म खुम्ची बस्न सक्तिन—२                                        ...

टाल्सटायले एउटा कहानी लेखेको थियो । पछि उनले त्यसलाई आत्मस्मरण पनि हो भनेर भने । किनकी टाल्सटाय आफै शाही परिवारका थिए । उनले लेखेका थिए । मेरी आमा म सम्झन्थेँ एकदम भावनाशील थिई । पछि मैले पत्ता लगाएँ उनमा भावना भन्ने कुनै चिजै थिएन । थिएटरमा उनको ४-४ रुमाल आँसुले भिज्दथ्यो । जब नाटक शुरु हुन्थ्यो , जब दुःख-ट्राजेडी हुन्थ्यो यत्ति धुवाँधारसँग रुन्थी कि नोकर रुमाल लिएर पर्खिरहनुपथ्र्यो । शाही परिवारकी थिई । तत्काल रुमाल फेर्नुपथ्र्यो ४-४ , ६-६ , ८-८ रुमाल एक नाटक एक थिएटरमा । टाल्सटायले भन्थे कि कत्ति भावनाशील छिन् मेरी आमा । उनले लेखेका छन् जब म ठूलो भएँ मैले थाहा पाएँ उनको बग्गी ६ घोडाको साथमा रोकिरहन्थ्यो । कोचवानले पनि वग्गीमै कुरीराख्नुपर्ने हुन्थ्यो थिएटरमा आएर मनोरञ्जन गर्छ कि भनेर । बाहिर हिउँ परिरहेको हुन्थ्यो तर कोचवानले बग्गी छोड्न पाउँदैनथ्यो । त्यस्तो अत्यन्तै जाडोमा नाटक सकिने समयसम्ममा कठ्याङ्ग्रिएर १-२ कोचवान मरिसकेको हुन्थ्यो । त्यो कोचवान त्यहीँ फ्याँकेर अर्को कोचवान मगाउँथ्यो र बग्गीबाट र्फकन्थ्यो । त्यो आइमाइ बाहिर आएर हेर्छन् र मुर्दालाई हटाइरहन्छ र...

एउटा गाउँमा धेरेदिन देखि वर्षा भएन । गाउँ बाहिर वर्षा लागि यज्ञ भइरहेको थियो । एउटा सानो बच्चा छाता ओढेर घरबाट आयो । गाउँका सबै ठूला व्यक्तिहरुले भने पागल छाता ओढेर आउँछौ । छाता घरमा राखेर आऊ । वर्षभएको छैन बेफ्वाँकमा छाताको के गर्र्छौ ? उसले भन्यो तपाइँहरु सबै यज्ञमा गइरहनुभएको छ । मैले सोचेँ कि तपाइँहरुलाई भरोसा होला कि तपाइँहरुको प्रार्थना सुनिइनेछ । त्यसैले म छाता लिएर हिँडिरहेछु । तपाइँहरुलाईनै भरोसा छैन । आगो बाल , त्यसमा गहुँ राख , भएको अन्नलाई पनि खराब गर केही हुनेवाला छैन । त्यो सानो बालक मात्र त्यो गाउँमा यज्ञ गर्ने अधिकारी थियो । बाँकी पूरा गाउँ अधिकारी थिएन । त्यो बच्चानै सच्चा थियो । त्यो बच्चालाई त्यसै छाता राख्न लगायो । खोसेर लियो । भिडभाडमा छाता पनि भाँचियो । पानी २ वर्षेखि परेको थिएन । पर्यो यस्तो पानी झररर । सारा खुशि ल्याइदियो । यो एउटै बच्चा यज्ञको अधिकारी थियो ।  एउटै बच्चाले मात्र पूरै प्राणले प्रार्थना गर्दछ भने त बादल पनि आउन सक्दछ । किनकी हामी सबै जोडिएका छौं । प्रकृतिसँग हामी सबै सँयुक्त छौं । हेर्दा बादल हामीभन्दा अलग जस्तो देखिन्छ । यो ज...

लघुकथा :– सम्झौताको कठपुतली बिजु सुवेदी “विजय” जवान हुँदै गएपछि प्रदिपको हजुरबुबासँग विद्रोह गरी प्रदिपको बुबा अमरले क्रान्तिकारी सिद्धान्त अपनाई समाजलाई कुनैपनि हालतमा परिवर्तन गर्ने सोच बनाएको थियो । अमर कुनैपनि कुरामा सम्झौता नगरी आफ्नो सिद्धान्तमा अडिग रहेर जिइरहेको थियो । जब अमरको बिहे भयो , प्रदिप जन्मियो , प्रदिपका भाइबहिनीहरु जन्मिए , यस्तो प्रक्रिया हुँदैगर्दा अमरले आफ्नो सिद्धान्तलाई वलिदान दिँदै गयो र ऊ पनि सम्झौताको कठपुतली हुनथाल्यो । समयले कोल्टे फेर्दैगयो । प्रदिप पनि जवान भइसकेको थियो । उसले पनि आफ्नो बुबासँग विद्रोह गर्यो । समाजलाई कुनैपनि हालतमा परिवर्तन गर्ने सोच बनायो ।  उसले पनि समाजका कुनैपनि यथास्थितिवादी सोचहरुसँग सम्झौता नगरी धेरै–धेरै सङ्घर्ष गर्नथाल्यो । जब प्रदिपको बिहे भयो , छोराछोरीहरु हुनथाले , परिवारप्रति आफ्नो दायित्वहरु बढ्दै गयो , उसले पनि क्रमशः क्रान्तिकारी सिद्धान्तलाई विस्तारै–विस्तारै तिलाञ्जली दिँदैगयो र आज ऊ पनि सम्झौताको कठपुतली भएको छ । २०६९—०५–०५ ( लघुकथा दिवसको अवसरमा ) बिजु सुवेदी “विजय” कुलेश्वर  , काठमाण्डौं bijusu...